مآهی، کنار رود.

«شما» ۲۹ آذر/۲۰ دسامبر مشغول نوشتن تقریبا آخرین حرف‌هام قبل از ورود جوجو.

بیایید از اون چالشا که یه تاریخ یا یه کلمه بگید من عکس بذارم. https://t.me/SendHarfBot?start=7e922a07ec6c

عاشق وقت‌هایی‌ام که با خنده عمیق و از ته دل چشم‌هاش خط می‌شه.*-* #روز_۲۳۹

خب کنسله. ملاصدرا در خونه‌شون رو ساعت دوازده بست. دیر رسیدیم.👩🏻‍🦯

دوستان، یاران و همراهان همیشگی امروز نهار خونه ملاصدرا دعوتیم.🙂‍↔️ با ما همراه باشید.

شب درحالی می‌خوابیم که برق نیست، صبح هم بیدار می‌شیم برق نیست.

تربچه‌ی بیزقیل.🍄

این یه کوه گیره و کش مو استفاده نشدن. هنوز منتظرم موهاش بلند شه.😭😂

بلاخره بشه بابایش یه جا باید به درد بخوره؟

بچه را امروز بابایش خواباند.

قصر بادی هم پدیده جالب، کثیف و چرکیه. خانومه درحالی که داشت خطاب به ما داد می‌زد «بچه‌ها مواظب باشید»، زهرا گفت «بیاااا نترس از سزارین ترسناک‌تر نیست.» قیافه خانومه: 🫪

داشتم به این فکر می‌کردم من و داییم هم‌بازی بودیم حالا بچه‌هامون با هم هم‌بازی شدن. بامزه.🙌🏻

حالا شانس بیاری طرفت نگه «اینا؟ بابا اینا که چیزی نیست. زخم‌های منو ببینی چی می‌گی!»🌚

چقدر توضیح دادن همه‌ چیز سخت شده. مثل قبلا نمیشه توی یکی دو جمله هر چیزی رو توضیح داد، باید توصیفش کنی، نشونش بدی. باید سر حوصله بشینی و دونه دونه خارها رو از بدنت در بیاری و بعد با دستات جمع‌شون کنی و اونا رو به طرف مقابل نشون بدی و بگی: ببین! اینا رو می‌گفتم، اینا توی تنم بودن.