Coconut diaries

از این نقطه منتفرم. نقطه‌ای که باید “صبر” کنی تا تکلیف معلوم شه. دور از خونه، دور از تمام نقطه‌های امنم، در حالی که نمیدونم ماه بعد کجام! همه‌چیز معلقه ولی من عاشق سکونم!

در فاصله‌ای که چای داره سرد می‌شه.

یه جا نوشته بود: تو بزرگسالیم بیشتر از کودکیم گریه کردم!

واقعا باید در مملکتو گل گرفت. دیگه حتی برای یک ساعت آینده هم نمیشه برنامه ریخت چه برسه به روزهای آینده!

بعنوان منبع پسته جهان بنظرم محصولات مشتق از پسته خیلی کمی توی بازار داریم!

Lullaby = لالا+ بای بای؟

شما اگه خونه‌ات کنار چاه باشه که هرروز بری از چاه آب بیاری، ایران بهترین جا برای زندگیه.

قطعی برق+ آب + مشکل اینترنت = فروپاشی جوان ایرانی به محض بیدار شدن.

برای مهاجرت پلن می‌ریزم ولی بنظرم بهتره برای تیمارستان آماده شم.

واقعا زندگی کسخلم کرده.

هر اتفاقی بخواد بیفته میفته هر اتفاقی هم افتاده باید می افتاده دیگه بهش فکر نکن

هرچقدر به فارغ‌التحصیلی نزدیک‌تر می‌شم بیشتر به این فکر می‌کنم که این چه کاری بود با خودم کردم؟ کاش یه شغل کارمندی داشتم دغدغه کار نداشتم!

داشتم بهش می‌گفتم یه وقتایی از دیدن چیزی لذت می‌برم، مثلا برام جذابه که آدما میرن طبیعت کمپ می‌کنن، یا با یه کوله کل جهانو پیاده می‌چرخن، حتی حسرت می‌خورم که چرا جاشون نیستم، ولی خودم در اون موقعیت دوام نمیارم! نه می‌تونم مدت طولانی توی طبیعت باشم، نه آدمِ سفرهای بی‌برنامه و بی‌امکاناتم! فقط دیدن ویدیوهاش برام لذت بخشه! آدم با خودش که دیگه باید بدونه چند چنده! حالا همین رو می‌تونین تعمیم بدین به کلی موقعیت دیگه که بابتش حسرت خوردین ولی اگر برای خودتون پیش بیاد متوجه می‌شین اصلا “برای شما” دوست‌داشتنی نیست!

درحالی که شما هرروز دارین ماچا می‌خورین، من حتی ماچ‌های مورد نیازم رو هم دریافت نمی‌کنم!

با تشکر از کاله، بدترین بستنی چندماه اخیرم رو اینجا خوردم🙏🏻

“I believed that I was hopelessly screwed up. And I could’ve lived my entire life not realizing that everything that you’ve despised me for, everything that you hated about me, somebody else would love me for exactly the same thing and would accept me for exactly who I am!” Scenes from a marriage

یادم اومد یکی از دوستام که اضطراب اجتماعی داره چند وقت پیش برای اینکه حالش بهتر بشه شروع کرد کلاس رقص رفتن، ولی الان کلاسه این شکلی شده که باید هرجلسه یکی یکی جلوی همه برقصن و کل حضار نگاه کنن؛ هیچی دیگه طفلک الان از استرس کلاس رقص شبا خوابش نمی‌بره:)))

متوجه شدم توی این زمانی که هستیم آدم باید برای فرار از افسردگی به هرچیزی که بهش حس خوب می‌ده چنگ بزنه. خواه کلاس رقص و نقاشی، خواه فیلم و کتاب و حتی پارتی و مهمونی!