Hypnos

فردوسی

ما چله‌نشین شب آزادی خویشیم ای کاش که یلدای وطن را سحری بود.

شمع را می‌سوزانم و شعله‌اش چون برگ سبز توت در آب روان تاب می‌خورد. می سوزم برای ایران درخت کهنسالی است که ریشه‌هایش از میان سفال شکسته‌ی تاریخ گذشته و به آب‌های زیرزمینی رسیده است.. می می‌سوزم برای رؤیاهای جوانی که خاکستری سپید شدند مثل ابرِ ی که بارانش را نریخت. برای آن نان که در گلویم ماند به یادکودکی که هنوز گرسنگی را با چشمان درشتش می‌جوید و خواب را زیر پلک‌هایش پنهان می‌کند‌. چنان که تو ای ایران  سال‌هاست آواز آزادی را در نی چوپانان فراموش‌شده می‌نوازی. برای آنان که به جای آب از چشمان خود چشمه ساختند. برای جای خالی بر نیمکت مکتب‌خانه‌ای روستایی برای خاکی که بوی انقلاب گندم می‌دهد ایرانی آزاد می سوزم چون زاینده‌رود نه از سر آتش، از سر صبوری بی ابی برای جوانانی که در کوچه‌ها روییدند شکوفه دادند،بی‌میوه می‌سوزم برای آواز زن که زندگی بود مثل جویباری در دل کویر. که زندگی را روی زمین نمناکِ حیاط نوشت. و برای مرد که آبادی بود می‌سوزم برای تو ای سرزمین آفتابگردان‌های خفته برای زمین‌های تشنه و دلوی که از چاه بیرون آمد خالی. برای جانی که پرکشید مادری که چهره‌اش چین خورد یادی که در طاقچه خاک خورد و پدری که به باران نگاه کرد . می سوزم برایت پیش از آنکه چلچراغ صبح در تالار کوهستان روشن شود. تاریکی تقدیر نیست تنها سایه‌ی درختی بر دیوار سفید خانه‌ای روستایی ایرانم ای زخم کهنه‌ بر پهنه‌ی روزگار. برایت  خواهم سوخت تا شاید در آینه‌ی آب‌های راکد چهره‌ات را ببینی بی‌غبار تا شاید روزنی به آسمان تیره باز شود و پرستوی لانه‌ساز خشت نو بردارد.

Frohes Neues Jahr

بتهوون عزیز،برای من این گونه است : او نخستین ندایی بود که مرا از سکوت عادی جهان بیرون کشید. اولین رویارویی من با موسیقی کلاسیک در آستانه‌ی نام او رخ داد و از همان لحظه، گوش و جانم راه دیگری را شناخت. با قطعه‌هایش فهمیدم که موسیقی صرفا صدا نیست؛ سرنوشت است، جدال است، شکوه است. او مرا به این راه فراخواند و من، روز به روز، شیفته‌تر این جهان سترگ شدم. مرد بزرگ، زادروزت ۲۵۵ سالگیت مبارک .

ديدی که يار جز سر جور و ستم نداشت بشکست عهد وز غم ما هيچ غم نداشت يا رب مگيرش ار چه دل چون کبوترم افکند و کشت و عزت صيد حرم نداشت بر من جفا ز بخت من آمد وگرنه يار حاشا که رسم لطف و طريق کرم نداشت با اين همه هر آن که نه خواری کشيد از او هر جا که رفت هيچ کسش محترم نداشت ساقی بيار باده و با محتسب بگو انکار ما مکن که چنين جام جم نداشت هر راهرو که ره به حريم درش نبرد مسکين بريد وادی و ره در حرم نداشت حافظ ببر تو گوی فصاحت که مدعی هيچش هنر نبود و خبر نيز هم نداشت

غزل حافظ شماره ۴۶

دلم تنگ است برای بامدادی که هوای تو را در آن آهسته می‌گشودم و جهان هنوز از خواب نرسیده به تپش نام تو بیدار می‌شد بامدادی که نور روی شانه‌هایم می‌نشست و من با هر نفس سایه‌ای از حضورت را در خود نگه می‌داشتم برای هوایی که از شانه‌های تو برمی‌خاست و در سراشیب صبح خودش را به پنجره‌های نیمه‌باز می‌رساند هوایی که نامت را در رگ‌های من پخش می‌کرد بی‌آن که چیزی بگوید دلم برایت تنگ است شانه به شانه این اجر خشت‌ها که هر عصر داغ آفتاب را نگه می‌دارند و من داغ نام تو را دلم برایت تنگ شده است جوری که انگار روز جایی میان سینه‌ام گیر کرده و هیچ غروبی جرات پایین کشیدنش را ندارد دلم برایت تنگ شده است آن‌قدر ساده آن‌قدر بی‌ادعا که حتی این جمله هم حریفش نمی‌شود

خود نوشت B-sh🖋️