خُنیا

رباعیات ابوسعید ابوالخیر خیلی قشنگه. ایشون هم مثل خیام دیدگاه‌های فلسفی جالبی تو رباعیاتش وجود داره، پیشنهاد می‌کنم بخونید. رباعیات قشنگی داره مثل؛ آن یار که عهدِ دوستداری بشکست می‌رفت و منش گرفته دامن در دست می‌گفت دگر باره به خوابم بینی پنداشت که بعد ازو مرا خوابی هست یا این دو رباعی زیباش که خیلی دوستشون دارم؛ از مردمِ صد رنگ سیه‌پوشی بِه وز خلقِ فرومایه فراموشی بِه از صحبتِ ناتمام بی‌خاصیتان کنجی و فراغتی و خاموشی بِه دل کیست که گویم از برای غم توست‌؟ یا آن که حریمِ تن، سرایِ غم توست لطفی‌ست که می‌کند غمت با دل من ورنه دلِ تنگ من چه جای غم توست‌‌؟