خُنیا

گاهی فکر میکنم سکوت، نقطهٔ مقابل سخن گفتن نیست بلکه تقابلِ او با شلوغی‌ست. بعضی آدمها ساعت‌ها حرف می‌زنند و در آن بارانِ کلمات، هیچ قطره‌ای از وجودشان جاری نمی‌شود. حرفشان چون پوسته‌ای توخالیست. اما گاه در کنار سکوتی ساده، چنان غوطه‌وری در خویشتنِ خویش را تجربه میکنی که گویی درونِ سینه‌ات، جایی که سالها غبارِ همهمه نشسته، ناگهان پرنده‌ای آرام بال گشوده‌ست. آن سکوت، دیوارِ دل را کوتاه می‌کند و تو را به اتاقکِ خلوتِ وجودت میبرد، جایی که دیگر نیازی نیست چیزی بگویی تا باشی.