نمی‌دانم،

سایه‌ام به حضورم شک داشت.

یه چیزی تو دنیای مدرن دائمیه و اون اینه که زشتا و کیریا و عقب مونده‌ها یه کامیونتی تشکیل میدن و اونجا خایمالی همو میکنن تا به هم احساس کافی بودن بدن، ولی به محض اینکه وارد دنیای واقعی بشن یه راست میرن سراغ تراپیست و خرج رو دست پدرمادرشون میذارن

سیگارانے دیتء توکاء ٹوٹلانے گپںء ۔ تے وڈےناء اداء بے توکّا ژپّںء...

این دیگه تابستون نیست، تابستومه.

دو روز پیش در بیمارستان، مادری که همراه دخترش بود از من خواست برایشان چیزی از بوفه تهیه کنم. نمی‌دانست که خودم نیز بیمارم. کار کوچکی بود، اما وقتی بازگشتم، با مهربانی و شرمندگی از من تشکر کرد و در پایان بوسه‌ای بر پیشانی‌‌ ام نشاند. عجیب است؛ گاهی برای بیرون آمدن از ملال ذهنی، نه به استدلالی بزرگ نیاز است و نه به پیروزی در یک بحث. کافی است با تکه‌ای از انسانیت مواجه شوی تا دوباره به آدم‌ها امیدوار شوی.

۷۲ ساعت شده است و بنده در تمام این مدت، تنها ۴ تا ۵ ساعت خوابیده‌ام. درون سرم، گویی سنگی سخت و سنگین جا خوش کرده است.

چنانچه شناختید بلاک کنید و سپس دلیت اکانت.