واژگان‌ِ‌ حل شده؛

علم وقتی پیشرفت کرده که بشه یه بلیت رفت و برگشت به گذشته یا اصلا آینده گرفت. پس نوچ ! علم پیشرفت نکرده.

تو کلاس چرم‌دوزیمون یه قانون نانوشته داشتیم.هر کی کوچیک‌ترین خبر خوبی داشت شیرینی با خودش بود! قبول شدی؟ شیرینی. تولد مامانته؟ شیرینی. حال دلت خوب بود؟ بازم شیرینی. نه دقیقاً اجباری بود، نه می‌شد از زیرش در رفت. انقدر همه جدی گرفته بودنش که خودت هم با ذوق شیرینی می‌آوردی. الان که فکر می‌کنم، دلم می‌خواد دوباره همون رسمو راه بندازم و فکرکنم به بهونه آنچنانی هم نیاز نداشته باشم. امروز زنده‌ایم؟ شیرینی. یا مثلا برای خودم بخوام بگم یه روز بدون اعصاب‌خردی و بدون هیچ حرص‌وجوش و درگیری تو ذهنم گذشت؟ شیرینی:))))) #یادداشت

طاقچه یه جوری اسکرین شاتو بسته انگار دارم اسناد محرمانه کشور رو لو میدم نه یه صفحه از کتابی که خودم خریدم.

تا می‌خوای سرتو بذاری رو بالشت، انگار مغزت تازه شیفت شبش شروع میشه: Overthink. Overthink. Overthink.

میگن علایق مشترک آدما رو به هم نزدیک‌تر می‌کنه، ولی حس می‌کنم نفرت‌های مشترک یه چیز‌ دیگه‌‌ست. علایق مشترک دیگه خیلی کلیشه‌ای شدن؛ همه یه فیلم، یه آهنگ یا یه غذا رو دوست دارن. ولی وقتی با یکی همزمان از یه چیزی یه کسی یه رفتاری بدت میاد، یه حس هم‌ دستی عجیبی بینتون شکل می‌گیره.انگار لازم نیست زیاد توضیح بدی، خودش می‌فهمه منظورت چیه. نمی‌دونم چرا ولی نفرت‌های مشترک خیلی وقتا از علایق مشترک، آدم‌ها رو بیشتر به هم نزدیک می‌کنن. یکم دارکه ولی خب ... مثلا اینطوری که ما* در برابر اون*. باحاله خلاصه. #یادداشت

تیر ./ دوست نداشتنی:)

تهش انگار همیشه یه کام بک میزنی به نقطه ای که همه تلاشتو کردی ازش فرار کنی.

حتی اگه آرژانتین تنهایی تو استادیوم بازی کنه من طرفدار استادیومم.

این هوا در شان آدمیزاد نیست.

یه جوری با این فک ناقصم خرش‌خرش چیپس می‌خورم که انگار نه انگار دکتر چند بار تأکید کرده رعایت کن، چیزای سفت رو فقط تیکه‌تیکه بخور. خلاصه... درود بر چیپس. زندگی بدون چیپس؟ هرگز.

به‌نظرم «پذیرش» یه وجه کمتر دیده‌شده از شجاعته. اینکه بگی آره، این کارو من کردم. این حرفو من زدم. این انتخاب، انتخاب خودم بود. شجاعت فقط این نیست که یه کار سخت انجام بدی! گاهی شجاعت یعنی پشت کاری که کردی هم وایسی. نه دنبال توجیه باشی، نه دنبال مقصر،نه دنبال نفر دوم و سومی که بار مسئولیتو بندازی گردنش. وقتی یاد می‌گیری روی خواسته‌ها و عقایدت پافشاری کنی، دیگه برای هر تصمیمی منتظر تأیید این و اون نمی‌مونی. اگه اشتباه کردی، می‌پذیری. اگه درست انتخاب کردی از انتخابت دفاع می‌کنی. به‌نظرم آدم از لحظه‌ای بالغ می‌شه که به جای فرار از حقیقت، مسئولیتش رو قبول می‌کنه. چون پذیرفتن واقعیت، خیلی وقت‌ها از عوض کردنش سخت‌تره و همین اسمش شجاعته:) کلا آدمی که تکلیفش با خودش مشخصه، کمتر نقش بازی می‌کنه، کمتر خودش رو برای راضی کردن بقیه تغییر می‌ده و کمتر از قضاوت شدن می‌ترسه؛ چون قبل از اینکه بخواد خودش رو به دیگران ثابت کنه، خودش رو برای خودش پذیرفته. #یادداشت

Mood.