اِنقباضِ مغزَم؛

بعد از او هر لبخندی با لبخند او مقایسه می‌شد، هر گفت‌وگویی با گفت‌وگوهای او، هر مهربانی‌ای با مهربانی او. و مشکل دقیقا همین بود. آدم وقتی بهترین را دیده باشد، دیگر سخت می‌تواند به معمولی‌ها دل ببندد.

اگه کسی برای نگه داشتن تو نمیجنگه، هیچوقت برای موندن کنارش با خودت نجنگ.

وقتی می‌گوییم: دور! دور از کجا؟ هر کسی باید یک نفر را داشته باشد تا فاصله‌ها را با او بسنجد…

دلم نازکه. خیلی نازک. اونقدر که خودم گاهی وقتا اون طرف دلم رو می‌بینم …

‏من آدم نرفتنم، ‏همیشه تلاش می‌کنم تا آخرین ذره‌ی احساسم پای آدما بمونم ولی وقتی دلسرد شدم، آتیشمم بزنن دیگه اون آدمی که برای خوشحالیشون هر کاری می‌کرد نمی‌شم.

باشه عزيزم هرطور راحتى. نباش، نيا, هيچوقت شروع نشو، ديگه واقعا مهم نيست.

این تیکه از شعر حامد عسکری‌و من سالهاست که زندگی کردم؛ «بال کوبیدم قفس را بشکنم عمرم گذشت… وا نشد…بدتر از آن بال و پرم را باد برد.»

امروز 4 June،روزِ جهانی گریه کردنه.

نصف بدی‌هایی که به آدم می‌کنید کاملا غیرضروریه. یعنی هیچ سودی برای خودتون نداره.

نمیدونم کجا اشتباه کردم ولی آدمای اطرافم باور کردن که میتونن برن و هروقت دلشون خواست برگردن چون من درختم و منتظرشون همون جای قبلی ایستادم.

هیچ‌کس نمی‌داند در دلِ دیگری چه می‌گذرد؛ شاید لبخندی که می‌بینی، آخرین تلاشِ او برای فرو نریختن باشد.

‏بدترین نوع یک ارتباط تموم‌شده و ازدست‌رفته، ارتباطیه که درباره‌ی تموم‌شدنش هیچ حرفی زده نشده. هیچ دیالوگی، هیچ خداحافظی‌ای، هیچ سنگ واکندنی، هیچی. انگار که هیچ‌وقت نبودی. هیچ‌کس نبودی. هیچ‌چیز نبودی. فقط ترک شدی یا مجبور شدی که ترک کنی.

تو نماندی تا بگویم

دلتنگی‌‌ت آن‌قدر قد کشیده که هر شب ماه را از پنجره‌‌م پنهان می‌کند.

اما عزیز من ، آیا کسی هم ترسید که دیگر تو در زندگی‌اش نباشی ؟ …

Rainy night;

چیزیکه باید میشد نشد دیگه گُه توی همه شدن‌ها و نشدن‌ها.

کسی چه میداند من با تو از چه غم‌هایی گذشته بودم