اِنقباضِ مغزَم؛

آدم وقتی خسته می‌شه که مجبور باشه نقشِ قوی‌ها رو بازی کنه، در حالی که هیچ‌کس نمی‌پرسه پشتِ این قدرت، چه دردی خوابیده.

انکارت کردم در جمع؛ گریه کردم برایت در خفا…

‏این همه اورثینک می‌کنم تهشم گُه‌ترین تصمیمای دنیارو می‌گیرم.

‌ ‌‌خسته‌تر از هرچه بگویند درست و غلط توی سرم بود نباشم که نباشم فقط؛ خسته‌تر از لمسِ جنون در دلِ وابستگی، خسته‌تر از خسته‌تر از خسته‌تر از خستگی..

‏یکبار در زندگی هرکس پیش میاد که یکی رو با همه وجود دوست داره و اون متقابلا دوستش نداره، بعد از اون هرکاری بکنه نه این درد از بین میره نه میتونه فراموش کنه.

بلد نیستم کمک بخوام، فقط غیب میشم خوب که شدم بر‌میگردم.

من قصه‌ی فراق تو را خاک کرده‌ام حاصل چه شد؟ جوانه زدی، بیشتر شدی! سعید شیروانی

می‌بینی؟ طوری در رنج کشیدن ماهر شده‌ای که گاهی خودت هم زخم‌هایت را از یاد می‌بری. و اما عزیزم، دیدی؟ دیشب هم صبح شد!

انسان می‌تواند هم‌‌زمان که دارد برای زندگی تلاش می‌کند و می‌‌جنگد، به رفتن و گم و گور شدن هم فکر کند.

اگه برای کسی که دوستش داری انعطاف به خرج ندی، روزی میرسه که برای فرار از تنهایی مجبور باشی واسه کسی که دوستش نداری انعطاف به خرج بدی.

وقتی کسی موقع تعریف کردن چیزی اشک می‌ریزد، یعنی هنوز در اعماقش زخمی تازه دارد و آن‌قدر عمیق بوده که حتی مرورش هم دردناک است. و این، عمیق‌ترین شکل اندوه است. - یاسمن مصدق‌زاده

بعضی وقت‌ها تنهایی انتخاب نیست؛ پناهگاهه. وقتی آدم‌ها خسته‌ات می‌کنن، وقتی رابطه‌ها آرامشت رو می‌گیرن، تنهایی تبدیل می‌شه به تنها پناهگاهی که کسی بهت آسیب نمی‌زنه.

‏من پذیرفته‌ام که گاهی ممکن است ما برای آدم‌ها فقط پناگاهی باشیم تا زمانی که یک خانه امن پیدا کنند و بروند.

انقد جنگ دیدم که میتونم پیرمرد و پیرزن‌های فامیلم دلداری بدم.

با جنده پولیم اینجوری رفتار نمی‌کنن، ۱۰۰ شب بفرستنت خیابون تهش برن کون قاتل امامتو ماچ کنن. @dirtymovie20