اِنقباضِ مغزَم؛

‌هرچقدر با اشکهام به غنچه‌ی لبم آب دادم، لبخندم نشکفت.

یادته فکر میکردیم روزهای سخت نمیگذرن؟ دیدی واقعنم نگذشتن و تازه بدترم شدن

‏فقط یه نور مونده برای این جوونی، اونم سیانوره.

با خودم تو جنگم برای زنده موندم امیدوارم بتونم از این جنگ موفق بیرون بیام

حس میکنم باید بزارم و برم همه چیز رو ، همه کس رو

18:18

ناگهان به یاد آن‌چه از سر گذرانده بود، به گریه افتاد؛ چنان‌که اشک برای گریستن کم می‌آورد. گویی دیگر برایش زنده ماندن دردناک بود؛ کم‌طاقت، کم‌حوصله و به‌ظاهر آرام شده بود، در میان پوکه‌های سیگاری که به سمت افکار غم‌انگیز ذهنش روانه کرده بود. اگر سینه‌اش را می‌شکافتی، چیزی جز قلبِ پاره‌پاره و مچاله‌ای که به گوشه‌ی سینه‌اش خزیده بود نمی‌دیدی. ناگهان دست از گریه کشید و زیرِ لب گفت: «نمی‌توانستم او را غمگین ببینم؛ نگاهِ غمگینش قلبم را می‌درید.» و فندکش را جرقه زد.

و هنگامی‌ که داشتم باورش می‌کردم، خنجرش را در سینه‌ام فرو کرد.

‏کسی براش اهمیتی نداره که تو ناراحتی، ناراحتیت رو بغل بگیر و بخواب؛ فردا صبح هم با ناراحتیِ بیش‌تر و بدتری که نمی‌تونی درموردش به کسی چیزی بگی بیدار شو.

‏من بررسی کردم، هیچ فایده‌ای نداره، تقلای بیهوده می‌کنیم.

خدایا اگه می‌دونستی تو چه وضعیت روانی‌ای هستم انقدر با بنده‌هات اذیتم نمی‌کردی.

این چپ سینم یه زمان هایی اونقدر درد میگیره که می‌شینم کف زمین و به خدا التماس میکنم نجاتم بده

از بینِ تمام چیزهایی که در زندگی گمشان کردم، «اشتیاق» احتمالاً مهم‌ترینشان است.

و در نهایت محبت هایت را لگد مال می‌کنند آنان که ادعای مهمان نوازی در قلب هایشان میشد

در کالبد بزرگسالم کودکی بود که میخواست ماه را به چنگ بیاورد، اما حالا او نیز آرام گرفته‌ است و تنها به‌ تماشای تنهایی بی‌ انتهای ماه خو کرده‌ است.