اِنقباضِ مغزَم؛

در زندگی، زخم‌هایی هست که مثل خوره، روح را آهسته در انزوا می‌خورد و می‌تراشد.

‏حس می‌کنم گرفتار شدم. تو خونه، بیرون از خونه، تو خواب و بیداری. تنها یا با آدم‌ها. من حس می‌کنم گیر افتادم.

‏در گلایه کردن میلی به دوستی است و من گله‌ای ندارم.

‏آنچه پیش می‌آید را دوست نداریم، و آنچه دوست داریم پیش نمی‌آید.

واسه یسری از تصمیم‌ها حتما باید نوک کارد به یه تیکه استخون برسه تا نرسه تو هیچوقت بیخیالش نمیشی، جدا نمیشی، پاره نمیشی، رها نمیکنی.

فلیسه نازنینم… تازگی از من در موردِ برنامه‌ها و آینده‌ام پرسیده بودی. تعجب کردم از این سؤال!… معلوم است که هیچ برنامه و چشم‌اندازی ندارم، نمی‌توانم به آینده بروم. می‌توانم به آینده پرتاب شوم، در آینده غلت بزنم، در آینده سکندری بخورم. در بهترین حالت می‌توانم از جایم تکان نخورم. امّا به‌واقع برنامه و چشم‌اندازی ندارم. حالم خوب باشد، کاملاً از لحظه پُرم. حالم بد باشد، همین لحظه را هم نفرین می‌کنم، آینده که جایِ خود دارد... -نامه به فلیسه، فرانتس کافکا

کاش یک بار هم به من محبت میشد

اومدنت رو آرزو کردم دم گوش قاصدک

ولی تا حالا اینقدر تنها موندین که مجبور بشین تنهایی برید دکتر ؟

وقتی کسی رو از خوب بودن خسته کردی، دیگه حق نداری کم محلی‌هاش رو پای بد بودنش بذاری.

در نهایت متوجه شدم که تنهایی دردی بی انتهاست

دلم دارد می‌ترکد. هیچوقت اینطوری نشده بودم؛ اینقدر تلخ و بیهوده! یک چیزی را از من گرفته‌اند. نمی‌دانم چه کسی و کجا و چرا.

قدرت حذف کردن بهترین چیزی بود که بعد از اون اتفاق به دست آوردم

«و من دوام آورده‌ام؛ بی‌آنکه کسی بفهمد چه آشوب و دردی را تحمل کرده‌ام.»

آنچه گفته نمی‌شود، اشک می‌شود.

سوگ، بهایی‌ست که برای جسارتِ دوست داشتنِ دیگران می‌پردازیم…

‏بازم به نقطه ای رسیدم،که کسی توقلبم نیست ولی با این تفاوت که دیگه دنبال پرکردن اون جای خالی نیستم.