"خونه

زنده‌شو؛ برگرد بهم، دوباره بغلم کن. برام از دنیا بگو، بگو باارزشم، بگو خنده‌م قشنگه، بگو کم نیستم، بگو همه‌چی درست میشه. زنده شو و رنگ بده به این آدم‌خاکستری.

لطفاً.

معده‌م داره زندگی روزمره‌م رو مختل میکنه، درد نگیر پدرسگ، درد نگیر.

00:29

‏از اینکه باهام مثل بقیه رفتار بشه بدم میاد، دوست دارم یه حرفایی، یه کارایی و یچیزایی فقط مختص به من باشه، فقط من.

نمیدونم؛ هنوز تو شوکه‌م.

از رفتار‌هایِ ضد و نقیض افراد متنفرم، و الان خودم جزوشونم.

در آخرین نامه‌ای که برایم نوشتی، لابه‌لای سطرها چند بار سراغ حالم را گرفته بودی. خواندمش و انگار چیزی درونم فرو ریخت. خوب نبودم. زندگی مدتی‌ست سنگین‌تر از توانم روی شانه‌هایم نشسته. دست‌هایم بی‌دلیل می‌لرزند، عادت‌هایی ساخته‌ام که شبیه خودم نیستند. فکرهایم امان نمی‌دهند، حتی ساده‌ترین کارهای روزمره گاهی از من انسانی خسته می‌سازند. همه‌ی این‌ها را فقط چند ثانیه در ذهنم مرور کردم؛ و بعد برای تو نوشتم: “خوبم.”

هیچ‌چیز‌‌ خوب پیش نمیره.

اگه معده‌ی سالمی دارید، خداروشکر کنین.🎀

و بهم شبیه: خدایا این چه روانی‌ایه خیره شده.

دارم بخاطر اینکه گشنمه گریه میکنم.

از استرس دست‌و‌پام میلرزه.