"خونه

بهم گفت آدم با امید زنده‌ست.

الان تازه می‌فهمم چیزایی که منو به زندگی وصل می‌کردن چقدر مهم بودن؛ نبودشون داره آروم‌آروم از درون خالیم می‌کنه.

چمیدونم؛ ولی اون دختره زندگی رو برده.

یکی رو میخوام مثل اون پسره تو شریف، دو دستی بغلم کنه از این شلوغیا نجاتم بده.

نمیدونم؛ فعلاً تف به این زندگی.

انقدر خلوته، حس میکنم تو یه‌اتاقی‌م که حتی صدایِ نفس‌کشیدنمم اکو میشه.

یکی از دلایل دووم‌آوردنم تو این مدت‌ تماس‌هایِ مداوم تا دوِ شب باهاش بود.

زنده‌شو؛ برگرد بهم، دوباره بغلم کن. برام از دنیا بگو، بگو باارزشم، بگو خنده‌م قشنگه، بگو کم نیستم، بگو همه‌چی درست میشه. زنده شو و رنگ بده به این آدم‌خاکستری.

لطفاً.

معده‌م داره زندگی روزمره‌م رو مختل میکنه، درد نگیر پدرسگ، درد نگیر.

00:29

‏از اینکه باهام مثل بقیه رفتار بشه بدم میاد، دوست دارم یه حرفایی، یه کارایی و یچیزایی فقط مختص به من باشه، فقط من.

نمیدونم؛ هنوز تو شوکه‌م.