far from madding crowded.

از دو بخش تشکیل شده رَثَ: در زبان‌های کهن آریایی به معنای «گردونه» یا «ارابه جنگی» بوده که اسب‌ها اونو می‌کشیدن. شْتار: از ریشه‌ی فعل «ایستادن» (Stā) میاد و پسوند فاعلی داره؛ یعنی «ایستاده» یا «کسی که می‌ایستد»

نکته خوب اینه که تا پیش از دوره‌ی پهلوی، این واژه مرده بود. استفاده نمیشد و کسی باهاش اشنایی نداشت، برای مفهوم ارتش از واژه هایی مثل سپاه، قشون، لشکر، قوات و...بهره میبردن. در دهه ۱۳۱۰ خورشیدی با تاسیس فرهنگستان ایران، واژه‌ی کهن ارتش از ریشه‌ی ارتشتار بازسازی و جایگزین شد تا یادآور قدمت جنگاوری سازمان‌یافته در این سرزمین باشه.

“دنیا مال مردها بود …”