‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ㅤ

حتی یادم نمیاد بیرون چه شکلی بود

آسمون عصبی شده، به به

امروز بعد از چند وقت قراره از خونه بزنم بیرون

کودکان در «زندان زندگی»

ترامپ کیرمون نکرده من کسخلم که وسط سخنرانی سالیانه کنگره منتظر خبر اعلام جنگم

امروز، فرداست ببرنم تیمارستان واقعا حتی نمیتونم بخوابم، دیگه دارم دیوونه می‌شم.

فرزندان ایران، جان‌فدایانِ میهن، دلتنگی‌تان شبیه زخمی است که نه می‌بندد و نه خون‌ریزی‌اش تمام می‌شود، هرچه بیشتر سعی می‌کنم صبور باشم، زمان سرسخت‌تر می‌شود. ثانیه‌ها کش می‌آیند و روی اعصابم راه می‌روند، هر ده دقیقه قد می‌کشد تا اندازه‌ی یک عمر، این چهل‌ودو روز را نه زندگی کرده‌ام نه گذرانده‌ام، فقط تحمل کرده‌ام، لحظه‌ها مثل میخ در حافظه کوبیده شده‌اند، می‌گویند درد فراموش نمی‌شود اما نرم‌تر می‌شود، من اما می‌دانم بعضی دردها نرم نمی‌شوند، فقط با ما هم‌خانه می‌شوند، می‌نشینند گوشه‌ی جان‌مان و هر روز بی‌صدا نفس می‌کشند، راستش را بخواهید بعید می‌دانم حالِ ما به این زودی‌ها خوب شود، شاید سال‌ها طول بکشد تا دوباره بتوانیم بدون سنگینیِ این غم راه برویم، اما همین که هنوز ایستاده‌ایم، همین که هنوز می‌نویسیم و نام‌تان را صدا می‌زنیم، یعنی چیزی در ما نمرده، یعنی این تاریکی هرقدر هم عمیق باشد نتوانسته خاموش‌مان کند، و این خودش کم نیست.

فرزندان ایران، جان‌فدایانِ میهن، دلتنگی‌تان شبیه زخمی است که نه می‌بندد و نه خون‌ریزی‌اش تمام می‌شود، هرچه بیشتر سعی می‌کنم صبور باشم، زمان سرسخت‌تر می‌شود، ثانیه‌ها کش می‌آیند و روی اعصابم راه می‌روند، هر ده دقیقه قد می‌کشد تا اندازه‌ی یک عمر، این چهل‌ودو روز را نه زندگی کرده‌ام نه گذرانده‌ام، فقط تحمل کرده‌ام، لحظه‌ها مثل میخ در حافظه کوبیده شده‌اند، می‌گویند درد فراموش نمی‌شود اما نرم‌تر می‌شود، من اما می‌دانم بعضی دردها نرم نمی‌شوند، فقط با ما هم‌خانه می‌شوند، می‌نشینند گوشه‌ی جان‌مان و هر روز بی‌صدا نفس می‌کشند، راستش را بخواهید بعید می‌دانم حالِ ما به این زودی‌ها خوب شود، شاید سال‌ها طول بکشد تا دوباره بتوانیم بدون سنگینیِ این غم راه برویم، اما همین که هنوز ایستاده‌ایم، همین که هنوز می‌نویسیم و نام‌تان را صدا می‌زنیم، یعنی چیزی در ما نمرده، یعنی این تاریکی هرقدر هم عمیق باشد نتوانسته خاموش‌مان کند، و این خودش کم نیست.

حوصله‌ای برای معاشرت ندارم، اگر ضرورتی نیست از گفتگو با من امتناع کنید.

دیگر نه شاد بودم نه ناشاد.. این نیز بگذرد، این تنها عبارتی‌ست که در دوزخِ آدمیان به درستیِ آن رسیده‌ام. این نیز بگذرد. امسال بیست‌وهفت ساله‌ام. موهایم سفید تر شده، بیشتر مردم مرا با چهل ساله‌ها اشتباه می‌گیرند.

بازارِ رشت بویِ خون می‌ده.