تـێنـووسـ

تلخیِ قهوه و شیرینیِ شکلات تضادِ قشنگی بود؛ همانند دانه‌های سفیدِ برف بر مژه‌های سیاهش… ☕️ 1404\9\19

ڕۆژی ئاڵای کوردستان لە هەموو کوردێک پیرۆز بێت.❤️🌞💚

نمی‌دانم از تصمیمی که گرفته‌ام مطمئن هستم یا نه. می‌خواهم از آدم‌ها دور شوم؛ نه از روی تنفر، بلکه برای اینکه دیگر این‌همه برای ارتباط با آن‌ها سختی نکشم. انگار موجودی غریبم میانشان؛ هرچه بیشتر می‌شناسمشان، گیج‌تر می‌شوم. از فشاری که از سمت آدم‌ها به من وارد می‌شود خسته‌ام. دلم می‌خواهد بروم… جایی شبیه خانه‌ی خیالی‌ام؛ تنها، آرام و دوست‌داشتنی. دوست دارم بنویسم؛ از تصوراتم، از دنیایی که برای خودم ساخته‌ام، تا تویی که نوشته‌هایم را می‌خوانی، با من به دنیایم بیایی. شاید فقط برای چند ثانیه، از این‌جا دور بمانیم. میان درختان قدم بزنیم، از روزمان بگوییم، و در آخر خسته شویم و به خانه برگردیم. کنار شومینه، با دو فنجان قهوه، گرما را به جانمان تزریق کنیم؛ شاید سرمایی را که درونمان ریشه دوانده کمی آرام‌تر کند. و شاید… شب را با ذوقِ آماده شدن برای فردایی بهتر بخوابیم.

خـانـهٔ امـیـد | نـُویـارا

خوشم ئەوی وەك هەژار بو لەتی نان ، وەک پیشمەرگه بو نیشتمان🫀

چه زیبا بود این جمله: صدای رفتار آدما آنقدر بلنده که دیگه نیاز نیست به حرفاشون گوش کنی...🌚