Lókinētos

Bill Maher - Woke v Liberalism ترجمه:

می‌تونی وُک باشی و همه‌ی اون مزخرفاتی رو که این روزها این کلمه با خودش به همراه داره قبول داشته باشی، ولی نگو که اینا یه جور ادامه و امتداد لیبرالیسمه؛ چون در واقع، اغلب اوقات دقیقاً برعکسشه: دارن لیبرالیسم رو از بین می‌برن. می‌تونی درباره‌ی این مسائل دیدگاه و موضع خودت رو داشته باشی، ولی سعی نکن سوار چیزی بشی که من همیشه بهش باور داشتم. من، مثل بقیه‌ی لیبرال‌ها، همیشه مثلاً به یک جامعه‌ی رنگ‌کور (colorblind society) باور داشتم؛ یعنی هدف اینه که اصلاً نژاد رو هیچ‌جا و به هیچ دلیلی نبینیم و ملاک قرار ندیم. بله، لیبرال‌ها همیشه همینو باور داشتن؛ از دوران اوباما گرفته تا کندی، و حتی قبل‌تر، تا مارتین لوتر کینگ. اما وُک‌ها این‌طور فکر نمی‌کنن. اونا معتقدن نژاد، قبل از هر چیز، همون چیزیه که باید همیشه و همه‌جا ببینی. چیزی که برای من جالبه اینه که این قبلاً موضع کو کلاکس کلان بود.

یکی از جذابیت‌های اندیشه‌های چپ برای بخشی از نسل جوان، وعدهٔ رهایی از سنت‌ها و داوری‌های جاافتاده‌ای است که احساس می‌کنند زندگی‌شان را محدود، دشوار و پررنج کرده است. جوانی که خواسته‌ها و انتخاب‌هایش پیوسته با معیارهای موروثی سنجیده و محکوم می‌شود، طبیعی است به اندیشه‌ای گرایش پیدا کند که وعدهٔ درهم‌شکستن این محدودیت‌ها را می‌دهد. این نارضایتی همیشه هم بی‌دلیل نیست؛ برخی سنت‌ها واقعاً آزادی انسان را محدود می‌کنند و به رنج او دامن می‌زنند. اما لغزش از جایی آغاز می‌شود که تجربهٔ رنج‌آورِ برخی سنت‌ها، به حکمی علیه هرچه از گذشته به ارث رسیده تبدیل شود؛ گویی برای آزادشدن باید همهٔ پیوندها را گسست و زندگی را از نو، بر زمینی خالی بنا کرد. جذابیت این وعده روشن است، اما اعتبارش به همان اندازه روشن نیست: از اینکه برخی سنت‌ها ستمگرانه‌اند، نمی‌توان نتیجه گرفت که انسان بدون سنت آزادتر و خوشبخت‌تر خواهد بود. لشک کولاکوفسکی، فیلسوف لهستانی که خود زمانی مارکسیست بود و بعدها از مارکسیسم گسست، نسبت ما با سنت را چنین توضیح می‌دهد: «اگر نسل‌های جدید، در مقابل سنتی که از پدرانشان به ارث برده‌اند، پی‌درپی شورش نمی‌کردند و سر به عصیان برنمی‌داشتند، ما امروز هنوز در غارها زندگی می‌کردیم. دوم آنکه اگر روزی شورش و عصیان علیه سنت موروثی، همگانی و عام شود، جای ما دوباره در غارها خواهد بود. پیروی از سنت و ایستادگی در برابر سنت به اندازه هم برای زندگی اجتماعی لازم است.» این سخن، هم پاسخی به تقدیس بی‌چون‌وچرای سنت است و هم نقدی بر شورِ ویران‌کردن هرچه از گذشته به ما رسیده است. تمدن به هر دو توانایی نیاز دارد: توانایی آموختن و به‌ارث‌بردن، و توانایی پرسیدن و تغییردادن. اگر هیچ‌چیز را به پرسش نکشیم، خطاها و ستم‌های گذشته را تکرار می‌کنیم؛ اگر هیچ‌چیز را شایستهٔ حفظ‌کردن ندانیم، دستاوردهای نسل‌های پیشین را نیز از دست می‌دهیم. نقد من به گرایش‌های سنت‌ستیزِ چپ، دقیقاً از همین‌جا آغاز می‌شود: از جایی که مخالفت با سنت، خود به فضیلت تبدیل می‌شود و دیگر لازم نیست نشان دهند کدام سنت، به چه دلیل و با چه پیامدی باید کنار گذاشته شود. حال آنکه شکستن یک سنت، به‌خودی‌خود نشانهٔ پیشرفت نیست؛ همان‌طور که پایبندی به آن، به‌خودی‌خود نشانهٔ خردمندی نیست. انسان زندگی را از صفر آغاز نمی‌کند. زبان، فرهنگ، آداب همزیستی و شیوه‌های مراقبت و مسئولیت‌پذیری را از نسل‌های پیشین می‌آموزد. این میراث بی‌عیب نیست، اما صرفاً مجموعه‌ای از زنجیرها هم نیست؛ امکانِ باهم‌زیستن ما تا اندازهٔ زیادی بر همین آموخته‌ها استوار است. ایراد گرایش‌های سنت‌ستیزِ چپ آنجاست که خانواده را صرفاً دستگاه سلطه، مذهب را صرفاً ابزار فریب و تعلق ملی را صرفاً تعصب می‌بینند. چنین نگاهی، با دیدن آسیب‌های یک نهاد، ارزش‌ها و کارکردهایش را نادیده می‌گیرد. مبارزه با خشونت در خانواده ضروری است، اما از آن نمی‌توان بی‌ارزشیِ پیوند خانوادگی را نتیجه گرفت؛ همان‌طور که مخالفت با تحمیل دین، مستلزم تحقیر باور دینی مردم نیست. نه قدمت، دلیل حقانیت است و نه گسستن از گذشته، تضمین پیشرفت. هرکس خواهان برچیدن سنت یا نهادی است، باید توضیح دهد چه چیزی را از میان می‌برد، چه چیزی جای آن می‌گذارد و چرا حاصل این تغییر، زندگی بهتری خواهد بود. شورِ ویران‌کردن، جای تواناییِ ساختن را نمی‌گیرد. جوانان باید مراقب باشند فریب ظاهر آوانگارد و زبانِ پرزرق‌وبرقِ سنت‌ستیزی را نخورند؛ هر سخنی که بوی عصیان می‌دهد، راهی به آزادی نمی‌گشاید. وعدهٔ ساختن جهانی نو، وقتی با تحقیر همهٔ میراث گذشته و سودای آغاز از صفر همراه شده، بارها به ویرانی و استبداد انجامیده است. پیش از همراه‌شدن با شورِ تخریب، بپرسید: چه چیزی قرار است ساخته شود و به چه بهایی؟ منبع نقل‌قول: لشک کولاکوفسکی، «زندگی به‌رغم تاریخ»، ترجمهٔ خسرو ناقد، نشر جهان کتاب، ص ۱۳. ✅@behzadmehrani77

ارتش هنوز مشکل تأمین پروتئین پرسنلش رو حل نکرده

Ayn Rand: reason as a guide ترجمه:

یکی از بدترین و غیراخلاقی‌ترین کارهایی که یه آدم می‌تونه به خودش اجازه بده بگه اینه که: «این کارو کردم چون دلم می‌خواست.» اینکه چیزی رو احساس کنی کاملاً اشکالی نداره؛ اما احساسات ابزار شناخت نیستن. احساسات راهنمای ما برای شناخت واقعیت نیستن. احساساتت رو برای خودت نگه دار. احساسات نتیجه‌ی فکر و عمل هستن، نه نقطه‌ی شروعشون. + اگه این کارو نکردم چون «دلم می‌خواست»، پس چرا انجامش دادم؟ انجامش دادم چون... — چون تو آگاهانه به این نتیجه رسیدی که این کار، کار درستیه؛ در راستای هر هدفی که داری دنبالش می‌کنی. تو به شکل عقلانی تصمیم می‌گیری چی می‌خوای، و بعد به شکل عقلانی انتخاب می‌کنی برای رسیدن به اون هدف چه قدم‌هایی برداری. بنابراین، وقتی یه کار مشخصی رو انجام می‌دی، دلیلش اینه که فکر می‌کنی اون کار درسته.اگر بخوای، می‌تونم بعدش دقیقاً استدلال آین رند درباره‌ی «احساسات در برابر عقل» رو هم باز کنم و بگم کجاش از نظر فلسفی قابل دفاعه و کجاش محل نقده.

Muslims Are Melting Down Over Viral Trend Started By Young British Women! 1

◽️ در ربط و رابطه خیزش‌های انقلابی «زن، زندگی، آزادی» و «شیر و خورشید» 👤 شهلا شفیق /جامعه‌شناس، رئیس شورای عالی برابری جنسیتی در فرانسه و دارای نشان لژیون دونور/ ◽️@utfinance◽️ #شهلا_شفیق #زن_زندگی_آزادی #شیروخورشید #انقلاب_شیر_و_خورشید

مقاله دیروز رو نرسیدم بزارم ولی یه مقاله سبک در مورد ساخت و ساز در فضاست و اینکه چطور میشه اینکار رو ارزون تر و بهینه تر انجامش داد Additive manufacturing for space: status and promises #فضا #چالش_شهریور @lokinetos

یه عده دارن سعی می‌کنن خیزش مهسا رو با دی ماه رو به روی هم بذارن، همون صادراتی‌های رژیم. در صورتی که همون کسی که توی خیزش مهسا خیابون بود، توی دی ماه هم بود، برای مردم داخل این قضیه خیلی واضح و روشنه. اما جواب این‌ها رو قاضی‌زاده خوب می‌ده. --- فرق خیزش مهسا با دی ماه اینه که مردم از روی جنازه‌ی شما ۵۷یی‌هایی که همیشه ادعاهای اصلاح‌طلبانه داشتین و هیچ‌وقت مسئله‌تون عبور از ج.ا نبود، بلکه موندن ج.ا و نقش اپوزیسیون بازی کردن برای فاند گرفتن و یا نقش بازی کردن و پول گرفتن اطاعات سپاه رو می‌خواستین ادامه بدید، چون نمی‌خواستید فرزند انقلاب ۵۷ شما یعنی ج.ا از بین بره و تموم رشته‌هاتون با برگشتن پسر شاه پنبه بشه! مردم شما رو کنار گذاشتن نه چون فاشیستن، چون خیانت کردین به خون مهسا و برای پزشیکان تبلیغ کردین، چون خیانت کردین به مردم و دنبال فاند و باند بازی بودین نه نجات ایران، چون وقتی تنها آلترناتیوشون رو صدا زدن به جای دموکراتیک رفتار کردن که ادعاتون می‌شد شروع کردین حمله به تنها امید و آرزوی یه ملت، شروع کردین به تخریبِ دی ماه و مردمی که با خون نوشتن جاوید شاه! هنوزم ادامه می‌دین و ما هنوزم از روتون رو می‌شیم.

دستاوردها و تجربه‌هایی که از خیزش مهسا یاد گرفتیم، از زبان آقای قاضی‌زاده: