چه بگویم؟

کسی که آینه، او را به ما نشان می‌داد اسیرِ پیرترین حالتِ جوانی بود. تاسیان شد روزگار جوانی‌ ما :)

احمق! ما مرده‌ایم...

بُگذر تابستان، بُگذر؛ حالِ من با تو خوب نمی‌شود، پاییز حالِ مرا بهتر می‌شناسد.

پاییز را بهانه گرفتم؛ گریستم...

چه باید كرد؛ وقتی سرنوشت خیلی پُر زور تَر از من و امثال من است؟

صادق هدایت

چه باید كرد؛ وقتی سرنوشت، خیلی پُر زور تَر از من و امثال من است؟

صادق هدایت

خوشم به اینکه خیالت مرا بغل کرده که برخلافِ تو بر قولِ خود عمل کرده.

و دنیا خوشحالی‌اش آلوده به غم است.

اما غم مثل اکلیل است، هیچ‌وقت کامل نمی‌رود. یک روز، بی‌هوا یک دانه‌ی ریزش را می‌بینی،‌ روی گردنت، بالای پلکت، روی گونه‌ات و یا یک جای غیر منتظره‌ی دیگر... کوچک است، خیلی کوچک؛ اما جوری برق می‌زند که مستقیم می‌رود توی چشمت و هرکس که نگاهت می‌کند، نور آن را می‌بیند.

دفعه‌‌ی قبل هم گذشت...

کاش روزی وطنم درد نبیند دیگر دشمنان خسته شوند سنگ نبارد دیگر نرود آدمی از شهر به شهری از ترس نپرد کفتری از بام به بامی دیگر کاش روزی برسد سبز شوی بارِ دیگر بخندد خاکِ تو از عطرِ بهارِ دیگر رسد آن دم که بخواهم بنویسم از غم من بمانم، قلمم، سوژه‌ نیابم دیگر

آبی، رنگِ بی‌کرانگی‌ست؛ رنگِ رویاهایی که هیچ افقی، یارای پایان دادن به آن‌ها را ندارد؛ هرچه بیشتر در آن می‌نگری، بیشتر به ژرفای خویش بازمی‌گردی.

آدم ضعیفی نبود...