چـکـامـهـ زار 🌘📜
Ir al canal en Telegram
سر انجام به ادبیات روی آوردم؛ پیوسته پناهگاه کسانیست که نمیدانند سر پُر شور خود را کجا بر زمین بگذارند. 2024/12/2
Mostrar más435
Suscriptores
+124 horas
-47 días
-330 días
Archivo de publicaciones
Repost from کآژین | کجاست زندگی؟
این پیام رو فور کن کانالت تویی که مینویسی و
میخوای نوشته هات دیده بشن، از قلم نویسندهها
اندکی لذت ببریم و دیده بشیم باهم 🤩🤩
خواستی پیشِ منم بیا یه چایی مهمونت کنم 🤩
زنان اندلس نوزادان خود را با زمزمهٔ کلمهٔ توحید آرام میکردند تا این حقیقت بزرگ از همان گهواره در گوش جان فرزندانشان نقش بندد اما امروز جز اندکی از مادران که مشمول رحمت الهیاند، بسیاری فرزندان خود را با نغمههای موسیقی غربی میخوابانند.
زنان اندلس با چنین تربیتی پایههای تمدنی درخشان و اسلامی را پایه ریزی کردند که تا امروز زبانزد جهانیان است. در حالی که در روزگار ما کوتاهی در تربیت سبب شده است که بسیاری از کودکان از سنین پایین با مشکلات روانی دست و پنجه نرم کنند.
دکتر لیلی حمدان
هر کسی سزاوار یک نفر است که بتواند
به چشمهایش نگاه کند و بگوید: تو کافی
هستی. تو با تمام زخمهایت، بینقصی...
دنیای درونی او دیگر نه شامل نور و تاریکی،
بلکه یک دود خاکستری بیپایان بود.
-داستایفسکی
دیوارها کاهگِلی، اما ستبر و استوار،
سقفها از چوبِ سپیدار، لیک بر سرِ اهل خویش، سایهای پرمهر میافکندی.در آن ایام، هر خانه چراغی داشت، نه از برق، که از دلِ گرم اهلش…..
چراغی نبود الکین بود …
و زیبا
و هر پنجره رو به روشنی میگشودی، نه از بیرون، که از درون. …
بامها را گل میگرفتی، و ترکهای دیوار را با دستان مادر پنهان میکردی،
که مبادا غبارِ رنج، رخ بر صفای خانه بنهد.
در حیاطِ هر خانه، تنوری و کوره بود و کوزهای،
و کودکی که با پای برهنه در خاک میدویدی و آواز میخواندی.
تنور گوشهای میسوخت، و نانِ گرم، بوی مهربانی میداد.اکنون اما، آن خانهها در خاطرهاند؛ و مردمانی که از خشتِ مهر ساخته شدند، در میان دیوارهای سردِ بیروح، خویش را گم کردهاند.
#_صهراوی
