آتشی زیرِ خاکستر

انگار باید در این روزگار تلخ کمی از امید نوشت و از آینده ای روشن خواند . باید کوره خاموش زندگی را هیزم اندوخت تا بسوزاند و گرم کند، این دل های سرد و مرده را... میخواهم نور باشم در تاریکی دل افراد تا پیدا کنند ، مسیر را میخواهم پیامبری باشم بدون معجزه... | @about_atta |🕊

کنارم که باشی، ستاره‌ها روشن‌ترند، آسمان آبی تر، و جهان انگار یادش می‌آید چطور باید عاشقانه بچرخد. | @about_atta |🕊

تو همان مرهمی، که حتی دردهایم از آمدنت سر به سجده می‌گذارند. ✨🤍 | @about_atta |🕊

چشمانت… جهانی‌ست که هر بار مرا به زندگی برمی‌گرداند؛ پنجره‌ای که در آن، امید هنوز می‌تابد. ✨🤍 | @about_atta |🕊

هر کاری کردیم پشت سرمون حرف زدن! هر شکلی شدیم پشت سرمون حرف زدن! خودمون شدیم!گفتن جلفه؟ سرسنگین شدیم!گفتن مغروره؟ تا خندیدیم!گفتن سبکه؟ تا اخم کردیم!گفتن خودشو میگیره؟ ساده شدیم!گفتن احمقه؟ تحویل نگرفتیم!گفتن خود شیفته‌س؟ خاکی شدیم!گفتن داره آمار میده؟ وقتی حرف زدن و جوابشونو دادیم! گفتن دیدی حق با ماست لجش گرفته! وقتی حرف زدن و جوابشونو ندادیم! گفتن دیدی حق با ماست لال شده! هرجور شدیم این جماعت بیمار یه چیزی گفتن!.... | @about_atta |🕊

نگاهم به خدایی است که تو در امتداد آن نگاه دیده شدی🤍

روزی خیال ماه در سر داشتم، پرواز کردم، بال زدم، اما هرچه رفتم، دستم به نور نرسید. آن‌جا بود که دانستم: ماه ماندنی نیست، نوری‌ست که باید تنها نگاهش کرد، نه به چنگش آورد. بر زمین نشستم، دلم پر از حسرت شد. امّا بعدها فهمیدم… سهم من رسیدن نبود، سهم من پرواز بود؛ سهم من نفس کشیدن در آسمان بود. و آن‌گاه که به درونم نگاه کردم، دیدم: آسمان در قلبم است، و پرواز در جانم. از همان لحظه "سما" شد تمام آرزویم، تمام خواستن‌هایم، تمام آرامشم… | @about_atta |🕊

گاهی دل آدم، مثل شهری خاموش می‌شود؛ هیچ چراغی روشن نیست، هیچ صدایی نمی‌آید… امّا درست همان لحظه‌ای که فکر می‌کنی همه‌چیز تمام شده، از جایی دور، جرقه‌ای کوچک سر برمی‌آورد. تا تو یک قدم برداری، کوچک، ساده، حتی لرزان… تا دنیا دوباره به یادت بیاورد که تو برای ساختن آفریده شده‌ای، نه برای ماندن در غصه‌ها. | @about_atta |🕊

گاهی برای آرام کردن خودت دست به کاری می‌زنی، اما به‌جای آرامش، هزار تکه می‌شوی… و می‌فهمی بعضی آشفتگی‌ها خودشان قرار است بخشی از تو بمانند. | @about_atta |🕊

آدم‌ها با واژه‌ها راهی به دل باز می‌کنند، اما این رفتارشان است که یا جاودانه می‌ماند، یا همه‌ی آن نزدیکی را به غربتی دور بدل می‌سازد… | @about_atta |🕊

در این دنیا بعضی آدم‌ها آنقدر عزیزند که فقط کافی‌ست بهشان بگویی: "دعام کن." دلت آرام می‌گیرد، ضعف می‌رود... چون می‌دانی دعای‌شان گیراتر از هر کلامی‌ست، و خدا بی‌درنگ صدای آنها را می‌شنود. | @about_atta |🕊

همان‌جا که سرابِ آدم‌های تازه، چشمانت را فریب می‌دهد عده‌ای محکوم به مرگ‌اند… آنان تشنه‌اند… تشنه‌ی جرعه‌ای عشق، آری، بعضی‌ها نه از بی‌نانی، که از بی‌عشقی جان می‌دهند… 🏜️💔 | @about_atta |🕊

ما انسان‌ها محکوم به غرق شدنیم… آغازمان در آب است، که نخستین نفس را به شُکوه تولد پیوند می‌زند. پایان‌مان در خاک، که آخرین آغوش زمین است، آرام و بی‌صدا. و میان این دو، سومی‌ست که عمیق‌تر از هر دریایی ما را می‌بلعد: غرق شدن در افکار، در هجوم خیال‌ها و دغدغه‌هایی که گاه زندگی را پیش از مرگ به پایان می‌رسانند. انگار تمام هستی ما، روایت شناوری‌ست میان سه غرق شدن… 🌊🕊️ | @about_atta |🕊

ما خنده‌مان را جاودانه می‌کنیم، می‌کاریمش در دل لحظه‌ها، تا هر بار که یادش افتادیم، گل دهد و ببوید. اما غم… نمی‌گذاریم ریشه بدواند، نمی‌گذاریم قامت بگیرد، که خانه دل، برای ماندن نور ساخته شده، نه برای اقامت سایه‌ها. | @about_atta |🕊

فقط یکی به چشمم میاد ، اونم جلو آینه میبینمش. | @about_atta |🕊

ببخش از اینکه ذوق چشمانم جای دیگر اسیر بودند... | @about_atta |🕊

دیدی یه سری آدم ها وقتی میان تو زندگیت تازه میفهمی دنیا ارزش ادامه دادن داره؟ شاملو راجب این آدمای زندگیمون خیلی قشنگ مینویسه که:اگر میدانستم پس از آن همه رنج و نابسامانی تورا می توانم داشته باشم،بدون شک با اراده ی آهنین تری تحملشان میکردم... | @about_atta |🕊