گذر

Ir al canal en Telegram

هر گذر یک قصه . روایت‌هایی از دل کوچه بازار و آدم‌هایی که هوای هم دیگه رو دارن . . ارتباط و تعامل: @gozar_admiin انتقاد و پیشنهادات: t.me/HidenChat_Bot?start=6203788834

Irán9 386 Humor y entretenimiento1 263...

📈 Análisis del canal de Telegram گذر

El canal گذر (@gozar_med) en el segmento lingüístico de Farsi es un actor destacado. Actualmente la comunidad reúne a 38 158 suscriptores, ocupando la posición 1 263 en la categoría Humor y entretenimiento y el puesto 9 386 en la región Irán.

📊 Métricas de audiencia y dinámica

Desde su creación el невідомо, el proyecto ha mostrado un crecimiento acelerado, reuniendo a 38 158 suscriptores.

Según los últimos datos del 30 julio, 2026, el canal mantiene una actividad estable. En los últimos 30 días la variación de miembros fue de 27 883, y en las últimas 24 horas de 782, conservando un alto alcance.

Estado de verificación: No verificado
Tasa de interacción (ER): El promedio de interacción de la audiencia es 22.48%. Durante las primeras 24 horas tras publicar, el contenido suele obtener 12.82% de reacciones respecto al total de suscriptores.
Alcance de las publicaciones: Cada publicación recibe en promedio 8 376 visualizaciones. En el primer día suele acumular 4 779 visualizaciones.
Reacciones e interacción: La audiencia responde de forma activa: el promedio de reacciones por publicación es 118.

📝 Descripción y política de contenido

El autor describe el recurso como un espacio para expresar opiniones subjetivas:
“هر گذر یک قصه . روایت‌هایی از دل کوچه بازار و آدم‌هایی که هوای هم دیگه رو دارن . . ارتباط و تعامل: @gozar_admiin انتقاد و پیشنهادات: t.me/HidenChat_Bot?start=6203788834”

Gracias a la alta frecuencia de actualizaciones (últimos datos recibidos el 31 julio, 2026), el canal mantiene la vigencia y un amplio alcance. La analítica demuestra que la audiencia interactúa activamente con el contenido, lo que lo convierte en un punto de referencia dentro de la categoría Humor y entretenimiento.

38 158

Suscriptores

+78224 horas

+4 5047 días

+27 88330 días

8 376

Visitas de la publicación

~ 4 77924 horas

~ 5 79348 horas

22.48%

Tasa de compromiso

~ 5

Mensajes por día

Ads index

beta

Archivo de publicaciones

38 158

🤝 چرا دیدن کمک به دیگران، حال آدم را خوب می‌کند؟ آدم‌ها با امید زنده‌اند؛ نه فقط به امید یک اتفاق بزرگ، بلکه به امید دیدن نشانه‌های کوچکی از خوبی در این دنیا. در میان روزهایی که خبرهای بد، بی‌اعتمادی و خستگی همه‌جا دیده می‌شود، دیدن اینکه یک نفر بی‌چشمداشت به دیگری کمک می‌کند، مثل یک نفس عمیق است. لحظه‌ای که یادمان می‌اندازد هنوز هم آدم‌هایی هستند که هوای هم را دارند. همین یادآوری، فقط یک حس خوب نیست؛ بلکه نوعی تأیید دوباره‌ی انسانیت است. از نگاه روان‌شناسی، وقتی شاهد یک رفتار مهربانانه هستیم، مغز ما شبکه‌های مرتبط با همدلی و پیوند اجتماعی را فعال می‌کند. پژوهش‌ها نشان می‌دهند چنین صحنه‌هایی می‌توانند ترشح موادی مانند اکسی‌توسین را افزایش دهند؛ هورمونی که با احساس اعتماد، امنیت و صمیمیت ارتباط دارد. به همین دلیل، حتی اگر خودمان در آن کمک نقشی نداشته باشیم، باز هم احساس آرامش و گرمای بیشتری می‌کنیم. اما شاید مهم‌ترین اثرش، زنده کردن امید باشد. امید فقط باور به آینده‌ای بهتر نیست؛ امید یعنی دیدن نشانه‌های همان آینده، همین امروز. وقتی می‌بینیم کسی برای همسایه‌اش غذا می‌برد، دست غریبه‌ای را می‌گیرد، یا حتی با یک لبخند صادقانه روز کسی را بهتر می‌کند، مغزمان یک پیام ساده اما عمیق دریافت می‌کند: «دنیا هنوز جای امنی برای مهربانی است.» همین پیام، احساس ناامیدی را کمرنگ‌تر می‌کند و به زندگی معنا می‌دهد. انگار برای لحظه‌ای همه‌ی خبرهای تلخ کنار می‌روند و یادمان می‌آید که آدم‌ها، هنوز هم آدم‌اند. شاید به همین دلیل است که گاهی دیدن یک حرکت کوچک خیرخواهانه، می‌تواند دل کسی را که روزهای سختی را پشت سر می‌گذارد، گرم کند. چون در آن لحظه، احساس می‌کند تنها نیست؛ بشریت هنوز نفس می‌کشد، انسانیت هنوز زنده است، و تا وقتی مهربانی زنده باشد، امید هم زنده خواهد ماند. ❤ ✍🏼 گروه روانشناسی گذر

38 158

به تاریخ توییت نگاه کردم مبهوت موندم مردم ایران از اول خوب بودن :)

38 158

صبح همه بخیر مخصوصا آدمایی که با کارای کوچیکشون، تغییرات بزرگی تو زندگی آدمای دیگه ایجاد کردن.

38 158

با هر توانی میتونی بهانه نیار:)

38 158

صف جلو نمی‌رفت. یکی زیر لب غر زد: «این همه معطلی برای چند دقیقه خون دادن؟» مرد میانسالی که چند نفر جلوتر ایستاده بود، برگشت و گفت: «سه سال پیش پسرم همین‌جا اون طرف تخت خوابیده بود. اون موقع آرزو می‌کردم کاش صف، خیلی خیلی بلندتر بود...» دیگه هیچ‌کس چیزی نگفت. #گذر_نوشت

38 158

خیلی درک بالایی می‌خواد رسیدن به همچین دیدگاهی:

38 158

قبول دارید تنها کسی که میتونه حال آدما رو خوب کنه خود آدمان؟

38 158

💙 خبرهای منفی و توهم کم‌شدن آدم‌های خوب (پارت دوم) این ماجرا فقط یه خطای ذهنی نیست؛ بلکه می‌تونه جهان‌بینی ما رو تغییر بده. روان‌شناس‌ها به یکی از پیامدهای این وضعیت «خستگی همدلی» (Compassion Fatigue) می‌گن. یعنی وقتی مدت زیادی در معرض خبرهای تلخ باشیم، کم‌کم نه‌تنها به خوبی‌ها شک می‌کنیم، بلکه دیگه اصلاً اون‌ها رو نمی‌بینیم. 😞 در نتیجه با خودمون می‌گیم: «دیگه کسی به فکر بقیه نیست.» «آدم‌های خوب تموم شدن.» «قدیما مردم مهربون‌تر بودن.» اما حقیقت اینه که آدم‌های خوب هنوز هم هستن؛ فقط خبرهای خوب، کمتر دیده و کمتر منتشر می‌شن. ❤️ یک حرکت مهربانانه معمولاً به اندازه یک جنایت یا یک اتفاق تلخ، بازدید نمی‌گیره. بنابراین باور ما بیشتر از اینکه از واقعیت ساخته بشه، از چیزهاییه که هر روز می‌بینیم. 🌼 و شاید مهم‌ترین بخش ماجرا این باشه: اگر باور کنیم خوبی از دنیا رفته، خودمون هم کم‌کم انگیزه‌ای برای خوب بودن از دست می‌دیم. در حالی که هر کار خوب، حتی خیلی کوچک، به دیگران یادآوری می‌کنه که هنوز هم می‌شه دنیا رو جای بهتری کرد. ✨ ✍🏼 گروه روانشناسی گذر

38 158

📰 خبرهای منفی و توهم کم‌شدن آدم‌های خوب (پارت اول) تا حالا شده بعد از چند دقیقه خبر خوندن، با خودت بگی: «دیگه آدم خوب پیدا نمی‌شه…» یا «دنیا فقط پر از بدیه…»؟ اما یه سؤال مهم: واقعاً آدم‌های خوب کم شدن یا فقط خبرهای بد بیشتر دیده می‌شن؟ 🧠 روان‌شناسی رسانه می‌گه خبرهای منفی بازدید بیشتری می‌گیرن. مغز ما از گذشته‌های دور طوری تکامل پیدا کرده که به خطرها حساس‌تر باشه؛ چون توجه به خطر، احتمال زنده موندن رو بیشتر می‌کرد. به همین خاطر، خبرهایی مثل خشونت، کلاهبرداری، خیانت یا جنگ خیلی بیشتر از یک خبر خوب دیده و منتشر می‌شن. از طرف دیگه، روان‌شناسی شناختی این اتفاق رو «سوگیری در دسترس بودن» (Availability Heuristic) می‌نامه. یعنی مغز ما هر چیزی رو که بیشتر می‌بینه، رایج‌تر و مهم‌تر از واقعیت تصور می‌کنه. پس وقتی هر روز اخبار پر از اتفاقات تلخ باشه، ذهنمون کم‌کم نتیجه می‌گیره که: «دنیا همین‌قدر تاریکه.» در حالی که واقعیت، خیلی گسترده‌تر از چیزیه که توی خبرها می‌بینیم. 🌱

38 158

نیکی کردن و در دجله انداختن باید سبک زندگیمون بشه

38 158

صبح همه بخیر مخصوصا اونایی که “ یه کاری کردن” رو به “ هیچکاری نکردن” ترجیح میدن :)

38 158

👀 تا حالا شده فقط برای اینکه رنگ یه لباس رو تشخیص بدی، تاریخ انقضای یه دارو رو بخونی یا ببینی چراغ اجاق خاموش شده یا نه، مجبور باشی از یکی کمک بخوای؟ برای خیلی از نابینایان و کم‌بینایان، این فقط یک اتفاق گاهی‌اوقات نیست؛ بلکه بخشی از زندگی روزمره‌شونه. 💡 سال ۲۰۱۵ اپلیکیشنی به اسم Be My Eyes با یک ایده بسیار ساده راه‌اندازی شد. هر فرد نابینا یا کم‌بینا، هر زمان به کمک نیاز داشته باشه، می‌تونه از داخل برنامه درخواست بده. فقط چند ثانیه بعد، تماس تصویری به یکی از داوطلبان از هر جای دنیا وصل می‌شه و اون فرد با دیدن تصویر دوربین گوشی، راهنمایی می‌کنه. گاهی این کمک فقط چند دقیقه طول می‌کشه: 🫘 «این قوطی رب گوجه‌ست یا لوبیا؟» 👕 «این پیراهن سرمه‌ایه یا مشکی؟» 🚪 «درِ ورودی کدوم طرفه؟» هزاران کمک کوچک، از طرف آدم‌هایی که شاید هیچ‌وقت همدیگه رو نبینن؛ اما همون چند دقیقه، می‌تونه تفاوت بزرگی در زندگی یک نفر ایجاد کنه. 🤝 🌍 امروز میلیون‌ها داوطلب از ده‌ها کشور عضو Be My Eyes هستن و میلیون‌ها بار به افراد نابینا کمک کردن؛ بدون اینکه همدیگه رو بشناسن یا انتظار چیزی در مقابل داشته باشن. ✨ چرا این ایده این‌قدر جذابه؟ Be My Eyes هیچ نیاز جدیدی خلق نکرد. فقط یک نیاز قدیمی رو به آدم‌هایی وصل کرد که حاضر بودن چند دقیقه از وقتشون رو هدیه بدن. ❤️ گاهی فاصله بین یک مشکل و یک راه‌حل، فقط یک ارتباط ساده است. منبع: وب‌سایت رسمی Be My Eyes – About Us https://www.bemyeyes.com/about-us

38 158

یه بار دیگه این پسر بچه‌ای که تو تعمیرات شیشه‌های آسیب دیده جنگ، صبح تا شب کمک می‌کرد رو ببینید🤍 تصور کنید تو همچین شرایطی قرار دارید، چیکار میتونید کنید برای کمک به آدمایی که آسیب دیدن؟ ساده بپرسم تو چیکار از دستت برمیاد؟ ( تو کامنت یا ناشناس جواب بدید t.me/HidenChat_Bot?start=6203788834)

38 158

از بختیار علی ‏📕 آخرین انار دنیا

38 158

شاید باری که امروز از دوش کسی برمیداری، بار روی دوش فردای خودت باشه. بردار…

38 158

🔴 دهه نودی‌ها؛ گودزیلا یا چی؟! بهم خبر دادند که یه نوجوون هر روز از غرب تهران (تقریباً حوالی مرز کرج) میکوبه میاد خاوران برای بازسازی منازل. اعتراف می‌کنم این نسل همیشه تو ذهنم بد بودند؛ پررو، بی‌ادب و تا جای بسیار زیادی تغس! ولی خب از این سوژه نمی‌تونستم بگذرم... روزهای اول فروردین ۱۴۰۵ بود که رفتم خاوران پیشش. پیدا کردنش بین اون همه سبیل و آدم‌های سن و سال دار کار سختی نبود. خیلی دقیق الماس شیشه‌بری رو روی شیشه می‌کشید و طوری دقت داشت که انگار داره سانتریفیوژ غنی می‌کنه! 😒 تا دوربین رو تو دستم دید، سریع غیب شد ولی بالاخره پیداش کردم و چند باری اصرار کردم تا راضی شه بیاد جلو دوربین و آخر هم برای اینکه نیاد حواله‌م داد به اوستاش که «کار زیاده و اوستا باید اجازه بده» خلاصه هر جوری بود نشوندمش جلو دوربین و ازش خواستم خاطراتش از بازسازی منازل رو بگه، فاز تواضع برداشته بود و از همه چی گفت بجز بازسازی منازل 😐 دیدم نه بابا! بر خلاف گفتگوها قبلیم از این گفتگو چیزی کاسب نیستم؛ این دهه نودی قرار نیست چیزی از خودش بگه و الکی دارم وقت تلف می‌کنم! 🤦 به سرم زد که زنگ بزنه خونه و با مامان و خواهرش صحبت کنه؛ مامان حسابی بغض داشت ولی راضی بود که بچه‌اش داره برای مردم کمک می‌کنه. بچه‌ای که الان باید پای تفریحاتش باشه و به عید و عشق و حالش برسه ولی انتخاب کرده بود داوطلبانه به کمک مردمی بیاد که خونه‌هاشون شیشه نداشت! آخرش هم با صحبتش با خواهرش کار رو تموم کردم. وقتی رفتم میکروفون رو ازش باز کنم به شوخی بهش گفتم: «ولی من جای تو باشم خونه میشینم و PS4م رو بازی میکنم.» با یه نگاه عاقل اندر سفیه گفت: «PS4 همیشه هست ولی وقت کمک به آدما زود از دست آدم می‌ره» انتظار چنین جوابی ازش نداشتم ...

38 158

تو اول ثابت کن واقعا به فکر مردمی بعد جلوتر هم میریم:)

38 158

ناخودآگاه ذهنم رفت سمت اونایی که زمان جنگ رایگان شیشه خونه‌های آسیب دیده رو درست میکردن. دمشون گرم بخدا.

38 158

تو ایامی که آدما میرفتن رایگان شیشه‌ی خونه‌‌هایی که به خاطر موج انفجار شکسته بود رو درست کنن، یه پسر بچه کوچولو با باباش میومد و اون آدما رو با یه تیکه کارتون باد میزد ازش پرسیدم چرا خب؟ گفت چون من بلد نیستم شیشه تعمیر کنم، ولی بلدم کسایی که شیشه تعمیر میکنن رو باد بزنم:)))

38 158

🔧 وقتی یه ایراد کوچیک، یه وسیله رو راهی سطل زباله می‌کنه… چند بار شده وسیله‌ای فقط یه مشکل جزئی داشته باشه، اما چون کسی نبوده تعمیرش کنه، دور انداخته باشیش؟ 🤔 سال ۲۰۰۹، مارتین پستما، روزنامه‌نگار هلندی، تصمیم گرفت به‌جای حرف زدن درباره دورریز، کاری انجام بده. او یک فضای کوچک در آمستردام فراهم کرد و از کسانی که مهارت تعمیر داشتند دعوت کرد کنار هم جمع شوند. مردم هم وسایل خرابشان را آوردند؛ از توستر و کتری گرفته تا دوچرخه و لباس. نه برای پول، بلکه برای اینکه چیزی که هنوز قابل استفاده است، بی‌دلیل دور ریخته نشود. ♻️ 🌍 تولد Repair Café همان جمع کوچک، آغاز جنبشی شد که امروز با نام Repair Café در ده‌ها کشور دنیا برگزار می‌شود؛ جایی برای تعمیر، یادگیری و ارتباط دوباره آدم‌ها با یکدیگر. 💚 شاید مهم‌ترین دستاوردش… این جنبش فقط وسایل را تعمیر نمی‌کند؛ بلکه باور به حل شدن مشکلات با کمک همدیگر را هم زنده نگه می‌دارد.