Moja's place

تفکیک دانش آموزان بر اساس سطح آموزشی، بر خلاف تصویری که از آن ساخته میشود، لزوماً تبعیض نیست؛ بلکه تلاشی برای واقعی تر کردن آموزش است. وقتی فاصله علمی دانش آموزان در یک کلاس زیاد باشد، معلم ناچار است سطح تدریس را روی میانگین تنظیم کند. نتیجه چیست؟ دانش آموزان قوی حوصله شان سر میرود و دانش آموزانی که نیاز به زمان بیشتری دارند، همچنان از درس عقب میمانند. در کلاس های هم سطح، معلم میتواند متناسب با توانایی واقعی دانش آموزان تدریس کند. دانش آموزان مستعد، فرصت بیشتری برای رشد پیدا میکنند و دانش‌ آموزانی که نیاز به حمایت بیشتری دارند، بدون فشار رقابت با افراد قوی تر، آموزش متناسب تری دریافت میکنند. واقعیت این است که عدالت همیشه به معنای یکسان رفتار کردن با همه نیست. گاهی عدالت یعنی پذیرفتن تفاوت ها و طراحی شرایطی که هر گروه بتواند متناسب با نیاز های خود پیشرفت کند. همان طور که در ورزش، پزشکی یا آموزش زبان، افراد بر اساس سطح مهارت دسته بندی میشوند، در آموزش مدرسه نیز نمیتوان تفاوت های واقعی را نادیده گرفت. شاید مهم ترین مزیت این روش آن باشد که آموزش را از یک فرآیند کلی و مبهم، به یک فرآیند هدفمند و متناسب تبدیل میکند؛ جایی که معلم بجای تلاش برای راضی نگه داشتن همه، میتواند واقعاً به دانش‌آموزان آموزش دهد.