𝖣𝖤𝖨𝖳𝖸

اذیتم می‌کنه با رفتار هاش و به چیزایی که اذیتم می‌کنه اهمیتی نمیده ولی وقتی میام که برم یه حرفایی میزنه که اصلا راضی نیست برم انگار فقط میخواد منو کنار خودش نگه داره

میگه دوسم داره ولی رفتاراش اینو نمیگه

حسودی کردن به حد کافی، نه گیر دادن بیش از حد

با این قضیه موافقم

بعید میدونم

کاش تو زندگیم یه ادمِ بالغ و منطقی مثل ارشد بودن شاید زندگیم بهتر میشد

برای خودم اینجوریه که گیر زیادی دادن میره رو مخم، چون خودم تو رابطه رعایت میکنم و حواسم به حد و حدودم هست از اون طرفم اگه طرف مقابل حس حسادتمو از قصد تحریک کنه بیشتر از اینکه گیر بدم از چشمم میفته

به نظر من، این حتی بدتر از بودن توی رابطه‌ایه که تهش خوب تموم نمیشه. دیگه نه اسمی روشه نه هیچ تعهدی(؟) فقط حرص و حرص و حرصه، چون به هر حال طرف اونجوری پارتنرت نیست که بخوای حتی به چیزی اعتراض کنی.

راستش یکی بهم یه حرفی گفت که بنظرم هر چقدرم مسخره باشه منطقی هم بود بهم گفت اگه تاپ رابطه حسودی کنه و گیر بده اون جذابه ولی اگه باتم رابطه خیلی زیاد به همه چی گیر بده طرف مقابل کلافه میشه و از چشمش میوفتی

وقتی شما میاید و میخواید، منم میام

شبایی که ارشد میاد میگه حرف بزنیم>

بسه تجربیات تخمی در راستای بالغ شدن، روح بگا رفت

شاید وقتی سخت بشه فکر میکنیم زندگی سخته ارشد ولی خب بنظرم سختی نیازه تا ما بالغ بشیم دوست عزیز،

اینم انتظاراتی ایجاد میکنه که اگه یکی از اون افراد جنبه‌ی کافی براش رو نداشته باشه گند میزنه به رابطه ی عادی بینتون

پس دلیلی نداره به صورت رابطه ی عاشقانه شروع بشه

قرار نیست همه‌ی روابط به کات منتهی شه ولی بعضی از روابط کاملا واضحه که به کات میکشه با وجود علاقه و تلاش طرفین

بنظرتون تو رابطه بودن خوبه که آخرش ذاتا به کات میرسه و هیچوقت دیگه باهم حرف نمی‌زنید یا اینکه بیشتر از دوست باشید ولی ترجیح بدید که نرید تو رابطه چون میترسید آخر کات کنید و راهتون از هم جدا شه

منظورم از آدما اینجا خودمم البته