𝘊𝘰𝘭𝘰𝘳𝘴.

معلومه که سونگچول، بدون جونگهان، نا تموم و نیمه کاره ست.

دیگه نمی‌تونست از شامپوی وانیل و نعناع استفاده کنه، دیگه نمیتونست پاستا بخوره. نمیتونست پشت میز چوبی دو نفرشون بشینه و به این فکر نکنه که جای پسری که موقع کار کردنش روی پاهاش بشینه و خودش رو لوس کنه، خالیه.

حتی حاضر شد که بره عطر جونگهان رو بخره و همیشه به بالشت و لباس هاش می‌زد.

وقتی جونگهان نبود... نخندید. هیچوقت نتونست با دیدن پاکت های سیگاری که هان همیشه می‌کشید ( قبل از رابطشون ) بغض نکنه.

وقتی جونگهان نبود، هودی سیاه نپوشید. زیر بارون بدون چتر قدم زد. و هیچ اجازه نداد هیچکس آقای چوی صداش بزنه.

وقتی جونگهان نبود، بار ها به وویس هاش که پر غرغر از سر کار و دانشگاهش بود، گوش داد.

وقتی جونگهان نبود، دست به دکوراسیون خونه نزد چون دکوراسیون خونه رو عسلش انتخاب کرده بود.

راستش آره. سونگچول توی مدتی که جونگهان رو نمی‌دید، اوایل رایحه ی لباس هاش یا تختشون رو به بینیش میچسبوند تا بتونه عطر تنش رو دوباره حس کنه.

بله بله قطعا بی غذا هرگز

( اگر فکر می‌کنی ظالمم، به لقبم تو‌ گروه و اسم اکانتم تو چنل دقت کن تا بفهمی که، آره. ظالمم. )

همه چیز بستگی به شما داره.

همین

بچه ها عاشقشم.

قبلا هم بهت گفتم مشکلی ندارم و متوجهم که درگیری پس اینو نگو.

ماه عزیز نظرت چیه الان یه اسمات براتون بنویسم ؟

ای جان! فدای شما ۱: چه چیزایی می‌شنوم به به

از یه دیکتاتور چه انتظاری داری پسر

خاک بر سر من که هنوز ندیدمشون. جای تو بودم خودمو بلاک میکردم

یعنی میگی تو اون مدتی که جدا بودن سونگچول از دلتنگی برای جونگهان گریه میکرده؟ :(( اگه اره این یه ساید جدید از سونگچوله و وای یون جونگهان چه چیزا که از پسش بر نمیاد 😭