Monologe

آن شب که تو در کنار مایی روز است.

این جهان وقتی مرا می‌فهمد که دیگر از من نسترن روئیده است.

سطح مالی خانواده، سقف آرزوهای کودک رو تعیین میکنه.

در شأن یک انسان نیست که پاییز رو تنهایی سپری کنه.

به‌خاطر سرمای بیرون، به خونه‌ی سوخته برنگرد.

حسرت به دلم مونده یه آدم نرمال وارد زندگیم بشه بمونه، بسازه، بگذره، حواسش باشه، امن باشه و تغییر رفتار نده.

هیچکس نمیتونه غم دل کس دیگه رو بفهمه.

تا ابد درود بر بارون، بوى بارون، صداى بارون، پیاده روى تو بارون، نفس كشيدن تو هواى بارونى، خيس شدن زير بارون.

‏نه اینکه بدون تو نشه، اما خب کاش با تو میشد.

بالاتر از سیاهی دقیقاً رنگ این روزهای ماست.

شنیدن صدای بارون تو تخت خواب چه قبل خواب و چه بعد بیدار شدن و بعد از اون، رفتن تو خیابون و زیر بارون خیس شدن، از بهترین لذتای زندگیه اونیم که بهش بی‌توجهه معنای زندگیو نمیفهمه.

اگه بازی موبایلی خوب میخوایین برید تو رابطه لانگ دیستنس.

‏من آدم نرفتنم ولی اگه رفتم، باور کن آدم برنگشتنم.

اونقدر مهم نیستی که بخوام برات توضیح بدم، اشتباه برداشت کن بره.