Moncuuer

آیا چنین دنیای وحشتناکی جهنم هم دارد؟

من پرندگان غمگین زیادی را دیدم ک هنوز پرواز می کنند.

شب‌های تاریک بسیاری را تنهایی سر کرده‌ام عزیزِ من، حالا از هیچ شبِ تاریکی نمی‌ترسم.

در من،چیزی سال‌هاست که مرده.. نه آن‌قدر آشکار که بشود عزایش را گرفت، و نه آن‌قدر پنهان که بشود فراموشش کرد. سایه‌ای‌ست، که هر شب، بی‌صدا، روی همه چیز می‌افتد…

پس از گذر از بعضی شب‌ها و اتفاق‌ها،آدم احساس می‌کند دیگر هیچ‌چیز نمی‌تواند از پا درش بیاورد.

لبخند میزد چون آسان تر از توضیح غم هایش بود.

زندگی‌ام را می‌کنم و ظاهراً سفت و محکم ایستاده‌ام و بی‌ سر و صدا به کارهایم می‌رسم، اما اگر کسی مرا در آغوش بکشد، سخت خواهم گریست‌.

اگر در ادامه‌ی عمر هم خوشبخت باشم گمان نمی‌کنم هرگز این زخم‌هایی که سرزمینم به من زده، درمان بشود.

آزاده نزادیـم کـه آزاد بمیریـم با گریه بزادیم و به فریاد بمیریم با جبر و جهالت به جهان پای نهادیم تا عاقبت از این همه بیداد بمیریم

گاهی اندوهِ تمام زنان دنیا،در سینه‌ی یک «مادر» تلنبار می‌شود.

«اگر از ما بپرسند سخت‌ترین کار جهان چه بود؟ می‌گوییم زن بودن،در این روزهای وانفسای ترسناک.»