ریسمــان‌

خواب و مرگ به هم شبیه هستند. وقتی روح خسته‌ام چنین خواب‌های آشفته‌ای دارد مرگم چطور خواهد بود؟ اما آنان که به قول مولانا نه تنها هوشیاری‌شان را در خواب از دست نمی‌دهند بلکه درهای جدیدی از درک به رویشان باز می‌شود که با نیروی آن پیوسته در بیداریِ دل و جان هستند.

خواب می‌بست شش جهت را در چون خدا کرد فتح باب گریخت

#مولانا قطره‌هایی هستند که به دریای بی‌کران پیوسته و گرچه دریا مواج و متلاطم باشد به سبب آگاهی به اثر و جایگاه خود، در عینِ پویایی، ترس و فشار از جدایی و تعارض، فرسوده‌شان نمی‌کند چنان که به بی‌هوشیِ خواب نیازمند شوند و از کابوس بترسند. در اتصال و قرب اویند. ✨

اوست کسی که شبانگاه، روح شما را (به هنگام خواب) می‌گیرد و آن‌چه را در روز به دست آورده‌اید، می‌داند؛ سپس شما را در آن بیدار می‌کند تا هنگامی معین به سر آید، آن‌گاه بازگشت شما به سوی اوست.

انعام- ۶۰

هر که با مرغ هوا دوست شود خوابش آرام‌ترین خواب جهان خواهد بود

#سهراب_سپهری @rismanash

به قدری از عطشِ دانستن و یافتنِ نور در مسیرش احساس حلاوت و آرامش کردم که شبی رویایی شیرین از نورِ آشنایان در حرم امام رضا و کوهستانی زیبا در اطراف دیدم (در صفحاتی که از خلوت و‌ شهود او در کوهستان می‌خواندم). گمان می‌کردم چنین سلوک و عرفانی در دنیای جنگ و ظلم صواب است؟ که رسیدم به صحنه‌ی حضور او در دادگاهی که بر علیه‌ش ترتیب داده بودند و سخنانش در باب ظلم و تزویرِ حاکمان و عالمان. عرفانش را، چه جهاد و عروج ارزشمندی دیدم! اگر این سلوک را نداشت نمی‌توانست چنین بی‌باک و خالص پرده از ناحقی و بی‌عدالتی بردارد.

دنیا، دنیای غرور و غفلت است و جهانیان مست شراب غرور و غفلت‌اند، اما اگر کسی به این تجربه‌ها دست یابد و هستی را به نیستی تبدیل کند، چنان لذتی می‌یابد که قابل قیاس و توصیف نیست. از شادمانی و لذتِ یافته‌هایش به دنیا و لذایذ و جاه و مالش پروا نخواهد داشت.

#کتاب #قلندر_و_قلعه بر اساس زندگی شیخ شهاب‌الدین سهروردی نوشته‌ی سید یحیی یثربی پ.ن: تلاش هوش مصنوعی برای به تصویر کشیدن لحظه‌ی عروج سهروردی به همراه سیندخت(عشقی که بال پرواز شد) @rismanash

🌱

ناف کودک را که می‌بُرند، رابطه‌اش با جفت قطع می‌شود و از تغذیه با خون بی‌نیاز می‌گردد و چون دهن ناف بسته شود، دهنِ سر باز می‌گردد و از شیر مادر تغذیه می‌کند. کسی هم که ناف وابستگی‌اش به جهان خاکی بُریده شود، دهنی از روح باز می‌کند و از جهانِ غیب روزی می‌خورد.

#قلندر_و_قلعه @rismanash

کتاب امانت دوست عزیزم بود پس از پیاده‌روی امروز و حلقه‌ی بعدی ریسمان امروز، عکسی که جناب وحید کاظمی فرستادند @Ba_ManBekhan

در حسرت گذشته و ترس از آینده، لحظه‌ها را در اضطراب و دلشوره‌ای تمام نشدنی با احتمال کارها و طرح‌های بهتری برای اجرا، سپری می‌کنیم. گویی با آبکش آب در حوضمان می‌ریزیم، یک سر تور را می‌گیریم، سر دیگر رها می‌شود و به خودمان و عالم بدهکاریم... در لحظه حضور داشتن را بلد نیستیم. دزدهای لحظه‌هایمان زیاد است. مجازی با الگوها و طرح‌های رنگارنگ، کمالگرایی، بازار رقابت برای مصرف‌گرایی و... در لحظه بودن، مرتبه‌ی بالای ذکاوت و شکرگزاری‌ست. حضور هوشیارانه در کلاسِ تربیتیِ هستی است. اینکه بدانیم مسیرمان خاص می‌باشد و بسیاری از مسائل از دایره‌ی دانسته‌هایمان خارج است، مرحله‌ی اول پذیرش و در حال بودن می‌شود. اینکه بدانیم به قدر توانایی‌مان بازخواست خواهیم شد، از هر لحظه و عملی که در آن لحظه قادر به انجامش هستیم دریغ نخواهیم کرد. در شادی مغرور و در غم احساس بدبختی نمی‌کنیم. پیامبر اکرم (ص) برای لوازم و مرکب‌هایشان نام انتخاب می‌کردند و این نوعی شخصیت و شعور قائل شدن، شکرگزاری و یادآوری مسئولیت در قبال این‌ها بود. حضور داشتن در محضر الهی، یعنی توجه به روزی و تقدیرمان در هر لحظه. به قدر نگاهی، ذکری و هر عمل کوچکی...حاصل‌جمعِ این‌ها رشد، آزادگی، آرامش و بالندگی‌ست. امام کاظم (ع):

اى هشام! بر طاعت خدا صبر کن و در ترک معاصى او شكيبا باش زيرا دنيا لحظه‏اى بيش نيست، آنچه از دنیا گذشته، چیزی از شادی و اندوهش را نمی‏یابی و از آنچه نيامده نيز خبر ندارى پس، بر آن لحظه‏اى كه در آن به سر مى‏برى صبور باش [که اگر صبر کردی] مورد رَشک و غبطه دیگران قرار خواهی گرفت.

تحف العقول، ص ۳۹۶

لحظه‌ها را به چراگاه رسالت ببرید...

#سهراب_سپهری @rismanash

بُرد نگاهم را به جایی می‌رسانم که تو آنجایی. نقطه وضوحِ نگاه من، تویی و فقط تو. سالیانِ سال است که تویی.

#نادرابراهیمی #یک_عاشقانه_ی_آرام @rismanash

در حریم امنی هستم و از دختر بودنم احساس رضایت دارم، به خاطر وجود مردانِ زندگی‌ام که مردانگی را خوب بلدند. مردانی که زن بودن را، قلب تپنده‌ی زندگی می‌دانند، پناه و حامی و همراه هستند بی‌‌آنکه دوست داشتنشان بوی تبعیض و اسارت بدهد. به خاطر وجود مادری که گرچه از نسلی‌ست که برای حقِ انسان بودن مقاومت می‌کردند اما زیبایی‌هایش را نباخت. و امروز من هم گرچه از نسلی هستم که باید حقِ زن بودنم را حفظ کنم اما زیبایی‌هایم را در هیچ جدالی نخواهم باخت! جدال‌هایی که به نامِ آزادی، تساوی، فمینیسم و هر شورش جنسیتی‌ای بوی جنسیت‌زدگی و تبعیض مدرن و بردگیِ سرمایه‌داری دارد. در خانه‌‌ی ما، بابا و مامان همیشه گفته‌اند که میلاد مقربان حریم قدس الهی را اول به نام صاحب اصلی‌ِ آن روز یاد کنیم و شادیِ حقیقی‌مان را با یادِ ایشان معنا کنیم و سپس وصل بهشان بجوییم و در صف یادکنندگانشان به یکدیگر تبریک بگوییم. میلاد حضرت معصومه، سیده رضیّه مرضّیه و روز دختر مبارک. @rismanash

مُرغ دل پر مى زند تا زين قفس بيرون شود جان به جان آمد توانش تا دمى مجنون شود كس نداند حال اين پروانۀ دلسوخته در بر شمع وجود دوست آخر چون شود رهروان بستند بار و برشدند از اين ديار بازمانده در خم اين كوچه دل پُرخون شود راز بُگشا! پرده بردار از رُخ زيباى خويش كز غم ديدار رويت ديده چون جيحون شود

#امام_خمینی (ره) @rismanash

من؟! چینی بند زده‌ای که هنوز چندین تکه‌اش را به سختی نگه داشته تا بتواند بفهمد چه بوده؟ کجا بوده و چطور بگذارد سر جایش که از قیافه نیفتد و زیبا بنماید. شیوه و مسیرم چیست؟

پشت وابستگى‌ام هست دليلى كه نپرس ‏منم و تجربه‌ى طعم اصيلى كه نپرس

#سید_تقی_سیدی ‏می‌دانم اینکه در هر لحظه او را می‌بینم و می‌جویم، مرا به چه ساحل‌های زیبایی می‌کشاند. دردهایم را برای بودن فرشته‌هایی که برای تسکینم، فرشته‌هایی برای آموختنم، فرشته‌هایی برای راهنمایی‌ام و فرشته‌هایی برای بشارتم می‌فرستد، دوست دارم. درد را همه داریم اما با او بودن است که درد را شیرین می‌کند. هر چه از جنس، عطر و یادآورِ او باشد را دور خودم جمع می‌کنم و نزدیکم نگه می‌دارم. آینه‌ام که صیقلی شود انعکاس نور دارد، درختم که تنومند شود، سایه خواهد داشت. او را چنین می‌خوانم:✨

یا نُورَ النُّورِ یا مُنَوِّرَ النُّورِ یا خالِقَ النُّورِ یا مُدَبِّرَ النُّورِ یا مُقَدِّرَ النُّورِ یا نُورَ کُلِّ نُورٍ یا نُورا قَبْلَ کُلِّ نُورٍ یا نُورا بَعْدَ کُلِّ نُورٍ یا نُوراً فَوْقَ کُلِّ نُورٍ یا نُوراً لَیْسَ کَمِثْلِهِ نُورٌ

اين دنيا و اين جايگاه با تمام داستان‌هايش، آنجاكه هدف تو مى‌شود و به آن نگاه مى‌كنى، تو را كور مى‌كند و آنجاكه وسيله مى‌شود و با آن نگاه مى‌كنى، تو را بينا مى‌كند؛ همچون خورشيد كه اگر با آن نگاه كنى، مى‌بينى و اگر به آن نگاه كنى، كور مى‌شوى... تمامى فرزندان جاهليت در تاريكى بودند؛ در يك موقعيت سياه و در يک حيرت مسلط و ضلال و سردرگمى حاكم. در اين موقعيت، يكى درگير مى‌شود و يكى مى‌پذيرد و يكى هجرت مى‌كند تا يارانى بيابد و يا همراهانى بسازد. تفاوت، در موضع‌گيرى و برخورد مناسب است.

#کوثر، چشمه جاری #علی_صفایی_حائری @rismanash

وی خاطر نشان کرد: انتظار سبز زیباست🥲🌱 پ.ن: کلمات را امانتی از «صاحب کلمه» می‌دانند. توصیفات عمیق و پر از حسشان را دوست دارم.

کاش یادم بماند که ندانسته‌هایم از دانسته‌هایم بیشتر است و هنر خوب شنیدن را داشته باشم. صدای خود را بشنوم قبل از آنکه دیگران بشنود و منشاء و اثرش را بسنجم قبل از آنکه دیر شود.

«شِیعَتُنَا مَنْ لَایَعْدُو صَوْتُهُ سَمْعَهُ»؛ شیعیان ما کسانی هستند که صدایشان بر گوش‌شان پیشی نگیرد.

امام صادق علیه السلام. غیبت نعمانی، ‌ص ۲۰۳. @rismanash

خطاب به سبزه‌ها و درختان می‌گفت: «ای عاشقان نور که هر یک در حد امکان از زمین فاصله گرفته‌اید و رو به آسمان دارید، اگرچه هیچگاه بی‌فیض نور نیستید و دست نوازش خورشید بر سرتان است، اما رنج فاصله را چگونه تحمّل می‌کنید؟»

#قلندر_و_قلعه @rismanash

آنقدر زندگیمان شتاب دارد که حقیقتاً نمی‌دانیم بر ما چه می‌گذرد؟ کجای تاریخ ایستاده‌ایم؟ تاریخ از آنچه بر ما گذشت، چه خواهد گفت؟منتظریم رسانه‌ها برایمان طرحی را ترسیم کنند، جمع کثیری با شتاب به سمتی بروند و ما هم بیُفتیم در میان جمعیت و برویم، تصمیم‌هایمان چیزی از اضطراب و پشیمانی‌هایمان کم نمی‌کند. نیاز داریم خودمان و هدفمان را بشناسیم و متناسب با آن تنظیم شویم. استاد صفایی حائری در #کتاب #رشد می‌گوید حتی به دنبال کمال رفتن هم کافی نیست، اینکه انسان استعدادها و ظرفیت معنوی خود را بشناسد هم می‌تواند او را به پوچی برساند. این همه استعداد، عرفان و معنویت برای چه؟ آدمی به زیاد شدن، جریان داشتن و جاودانگی نیاز دارد، به رشد نیاز دارد. در این صورت: هنگامی که زندگی سازنده‌تر است، زندگی و آن لحظه که مرگ بارورتر است، مرگ انتخاب می‌شود و این است که مرگ این‌ها، خود زندگی است و ادامه عالی‌تری از حیات. انسانِ طالبِ رشد، همچون جوانه‌ای با تمام وجود از هر نزول آیه و نشانه‌ای برای رشد بهره می‌برد. ✨

آدمى شتابكار آفريده شده. آيات خود را به شما نشان خواهم داد، شتاب مكنيد.

انبیاء-۳۷

من به آنان گفتم: «آفتابی لب درگاه شماست که اگر در بگشایید، به رفتار شما می‌تابد!»

#سهراب_سپهری @rismanash

🍃 ای صبا نکهتی از خاک ره يار بيار ببر اندوه دل و مژده دلدار بيار نکته‌ای روح فزا از دهن دوست بگو نامه‌ای خوش خبر از عالم اسرار بيار ... شکر آن را که تو در عشرتی ای مرغ چمن به اسيران قفس مژده گلزار بيار #حافظ @rismanash

تحلیل و برداشت چت جی‌پی‌تی از متن بالا:

مذاکره را، نه از سر ضعف، بلکه در چارچوب مقاومت و تقابل با دشمن معنا می‌کنم. فراموش نمی‌کنیم که مسأله‌مان تنها اختلافی سیاسی یا اقتصادی نیست؛ مسأله، تقابل با سیاست‌های سلطه‌گرانه و تجاوزکارانه‌ی آمریکاست؛ کشوری که در بیش از ۹۳٪ از عمر خود، درگیر جنگ با ملت‌های مختلف بوده است. عزت ما در این است که با حفظ این شناخت، از موضع حق و قدرت وارد گفتگو شویم. اگر می‌گوییم دستِ برتر با ایران است، یعنی این سال‌ها ایستادگی کرده‌ایم تا بتوانیم در لحظه‌های حساس، با اقتدار، حق خود را مطالبه کنیم نه برای تسلیم شدن در لباسی از واژه‌های نرم و توافق‌های مقطعی. مذاکره وقتی ارزشمند است که بر پایه‌ی اصول و مقاومت باشد، نه تضعیف اصل تقابل با ظلم. آنچه خطرناک است، نه اصل مذاکره، بلکه تن دادن به توافق‌هایی است که در ظاهر صلح‌طلبانه‌اند اما در باطن، بوی عقب‌نشینی می‌دهند.

 به نظرم آمد این متن بماند بهتر است تا متن خودم.

مذاکره با دشمن را در میدان جنگ و مقاومت ماندن می‌دانم. یادمان نمی‌رود که تقابل‌مان بر سر چه بود. اینکه کشور آمریکا ۹۳ درصد از عمر خود یعنی ۲۲۲ سال آن را در جنگ و تجاوز به کشورهای مختلف در سرتاسر جهان سپری کرده است، سیاست استعمارگرانه، جنگ‌طلبانه‌ی آن، نقطه‌ی تقابل ماست. عزّت در حفظ و توجه به این تقابل است. اگر می‌گوییم دستِ برتر ایران، به این معنا نیست که سال‌ها مقاومت کردیم تا به «توافقی موردی» و «تسلیم» برسیم، بلکه از هر فرصتی برای اظهار و طلب حق به درستی استفاده می‌کنیم.

این بسیار خطرناک است که ما، در لحظه‌هایی، با دشمن خود، به توافقی موردی و کوتاه‌مدت برسیم. این کار نفْس تقابل را لکه‌دار و بی‌اعتبار می‌کند و بسیار خطرناک است؛ زيرا چنین موافقتی_که به ظاهر، ارزش عدالت‌خواهی و بزرگواری دارد_در باطن، چیزی جز میل به تسلیم شدن آبرومندانه به دشمن را حمل نمی‌کند.

#نادرابراهیمی #سه_دیدار_با_مردی_که_از_فراسوی_باور_ما_می‌آمد @rismanash

می‌دانی که جای خالی‌ات به اندازه‌ی تمامِ عمرم که گذشت و می‌گذرد و تمام عمرهایم در هزاران تصوّرِ «اگر تو بودی...»، عظیم است. می‌خواهم بدانی هنوز می‌خواهم در برابرت استوار باشم، هنوز لبخندم را شاهد باشی، هنوز بر سر همان ضیافت دل‌های پر مهری که تو به هم پیوندشان دادی و به امانت گذاشتی مانده‌ام و قدردانش هستم. چون تو را دوست دارم، خدای تو را دوست دارم و این دوست داشتن را دوست دارم. ✨

خدا آنان را دوست می‌دارد و آنان (نیز) او را دوست دارند

مائده- #آیه ۵۴ @rismanash

عادت دارم بعد از شب بخیر گفتن، حرفِ دیگری نزنم. اگر مجبور شوم، حرفی بزنم، «شب بخیر» را تکرار می‌کنم. می‌خواهم آخرین حرفم قبل از خواب همین دعای قشنگ باشد و هیچ کلامی طنین این دعا را در ذهنمان کمرنگ نکند. آخر می‌دانم که در سکوت و خلوت شب، چه بیدار و چه در خواب، فاصله‌ها به رخ کشیده می‌شوند و شب چنان طولانی می‌شود گویی که آمدنِ خورشید به تأخیر افتاده و ماندن ماه تمدید شده، به قدری که خسته‌تر از قبل به روز بعد می‌رسیم. کاش همیشه شبت بخیر باشد. کاش شبت را با حفظ متناسبِ فاصله‌ها بخیر کنی! چشم بدوزی به آنکه از همه به تو نزدیک‌تر است نه آنکه و آنچه که فاصله‌ش خواب را از چشمانت گرفته و دلت را آواره‌ی روز کرده... غم و شادی، شب و روز از پی هم می‌آیند و جز او تدبیر کننده‌ای ندارم که قرارمان را از او بخواهم. اوست که بهترین تدبیر را برای اختلاف شب و‌ روز، غم و شادی دارد. ✨

بگو: «هان، چه مى‌پنداريد اگر خدا تا روز رستاخيز شب را بر شما جاويد بدارد؛ جز خداوند كدامين معبود براى شما روشنى مى‌آورد؟ آيا نمى‌شنويد؟» بگو: «هان، چه مى‌پنداريد اگر خدا تا روز قيامت روز را بر شما جاويد بدارد؛ جز خداوند كدامين معبود براى شما شبى مى‌آورد كه در آن آرام گيريد، آيا نمى‌بينيد؟»

قصص- ۷۱،۷۲ @rismanash