Written by M

+ امیدوارم از اون جنگ درونت که فقط خودت ازش خبر داری زنده بیرون بیای..

راستشو بخوای به يه جايی رسيدم كه ديگه نه از چيزی خوشحال ميشم نه بابتش ناراحت ميشم، يه حس بی‌تفاوتی عجيبی توی اعماق روحم وجود داره كه نميزاره نسبت به اتفاقات دورم كوچيک‌ترين عكس العملی داشته باشم.

یه الهی شکر برایِ همه‌یِ آدم‌هایِ خوبِ زندگیمون...🤍🫰🏻

اژدهای کوچک پرسید : اگه بعضیا از من یا کارهام خوششون نیاد چی؟ پاندای بزرگ گفت : تو باید راه خودت رو بری؛ بهتره اون‌ها رو از دست بدی تا خودت رو :)🌿

تهش که چی؟ چی قراره بشه؟ چی میشه اگه تهِ همه‌ی این زجرا و درد کشیدنا، شکوفه دادن نباشه؟ اگه یه روزِ خوب نیاد چی؟ اصلا اگه دیر بیاد و دیگه نباشیم که یه روزِ خوبو زندگی کنیم چی؟

یوقتایی میرم تو فکر وقتی همسنامو میبینم سطح فکر و دغدغه هاشونو که چقدر از نظر من بچگونه و مسخره به حساب میاد نمیدونم شاید من متعلق به این نسل نیستم.

-23:05

‌آدم یه‌ ثانیه به نبودن پدر و مادرش فکر می‌کنه، می‌فهمه هرچی غم و غصه‌ دیگه‌ای که وجود داره مسخر‌ست. ‌

‌‏نشستن حساب کردن که برای حل مکعب روبیک 43،252،003،274،489،656،000 راه ممکن وجود داره بعد شما میخواید همه‌ی آدما مثل شما فکر کنن؟ ریلکس کن.

‌دلم می‌خواد تو یه شهری زندگی کنم که صبح‌های رشت رو داشته باشه، غروب شیراز و شبای تهران. ‌