چای ‌لب سوز.

قلب انسان پراز امیدهای سرسختانه است.

-گاهی یک نفر بال‌های تورو می‌برد اما تو متوجه‌ی آن نمیشی +چرا؟! -چون که داشت تورو هم زمان می‌بوسید.

«عزیزدلم ،کاش مبتلا به غم‌های عمیق نشوی، کاش مبتلا به سکوتی که پُر از حرف‌های ناگفته‌ است نشوی، کاش مبتلا به ناامیدیِ ویران‌گر نشوی، کاش مبتلا به گریه‌های دائمی نشوی. عزیزم، کاش اگر قرار باشد به چیزی هم مبتلا بشوی، به عزیزِ کسی بودن مبتلا شوی، به دُردانه و محبوب کسی بودن مبتلا بشوی.»

قشنگ ترین بخش روزم اون یه قسمت سریالیه که قبل خواب میبینم.

هر وقت دلت گرفت بگو پاشم چایی بریزم بشینیم بخوریم.

تو همان قدر زیبایی که بید مجنون کنار آب.

خونه رو همیشه دوس دارم ولی وقت هایی که دارم آشپزی میکنم بوی غذا می پیچه همراه نوای موسیقی اونم از خانم هایده بیشتر از همیشه دوسش دارم.

گمان می‌کنم که خوشبختی جایی درون این تصویرهاست ، فارغ، عاشق، ذوق، دور از همه و زشتی‌های زندگی.

پاشو رو زخمات ترمیم کننده بزن جاشون نمونه عزیزک ،نور باید از اون پنجره ها میومد تو که سه روزه پرده‌هاشونو نزدی کنار.

میبینی چقدر این روزها خسته‌ام اصن انگار یه چیزی ریختن تو چاییم.

چه زودباور شده‌ایم ما.

آدمای کنار دریا بهترینن ،آروم، غذاهای خوشمزه، ذهن باز، پر از قصه و افسانه.

عاشق داستان‌های یک نفره‌ام ، از همونایی که کمتر تعریف میکنیم اما همیشه موندگارن.

یاده‌روی در جنگل ،دراز کشیدن زیر درخت، دیده نشدن.

اینکه حرف دل شما و زبون یکی دیگه یکی باشه، خیلی نادر و قشنگه‌ها میدونستید؟.

«تو آنجا تنها با خورشید تابیده بر ویلای زیبایت در نبرد هستی، چرا من رودی نیستم که با زمزمه‌ی شیرینش برایت لالایی بسراید و طراوت را به خلوت‌گاهت بیاورد.»