CHEA Sopheap Channel

🐱🐭 វប្បធម៌ការងារ «ឆ្មា និងកណ្តុរ»៖ កន្លែងដែលបុគ្គលិកចំណាយពេល «សម្តែង» ច្រើនជាង «បំពេញការងារ» ពិតប្រាកដ! យុទ្ធសាស្ត្រ «ឆ្មាចាប់កណ្តុរ» គឺជារូបភាពប្រៀបធៀបដ៏ពេញនិយមបំផុត និងអាក្រក់បំផុតមួយ សម្រាប់បរិយាកាសការងារដែលខ្វះទំនុកចិត្ត។ ក្នុងបរិបទនេះ «មេ» ដើរតួជាឆ្មាដែលចាំតែលបតាមដាន ចាប់កំហុស ខណៈដែល «កូនចៅ» ដើរតួជាកណ្តុរដែលចាំតែគេចវេះ លាក់បាំង និងធ្វើការតែពេលមានវត្តមានឆ្មាប៉ុណ្ណោះ។ នៅពេលស្ថាប័នមួយធ្លាក់ចូលក្នុងល្បែងឆ្មាកណ្តុរនេះ នេះគឺជាទិដ្ឋភាព ៤ យ៉ាងដែលនឹងកើតឡើងជារៀងរាល់ថ្ងៃ៖ 👀 ១. ក្បាច់ទប់ទល់ «Alt+Tab» ដ៏រហ័សរហួន នៅពេលមេមិននៅ ការិយាល័យគឺជាឋានសួគ៌នៃការជជែកគ្នា លេងទូរស័ព្ទ ឬមើល YouTube។ ប៉ុន្តែគ្រាន់តែឮសំឡេងស្បែកជើងមេដើរមកដល់ភ្លាម អេក្រង់កុំព្យូទ័រទាំងអស់នឹងត្រូវប្តូរទៅជា Excel, Word ឬរបាយការណ៍យ៉ាងលឿនដូចផ្លេកបន្ទោរ។ បុគ្គលិកផ្លាស់ប្តូរខ្លួនឯងទៅជាតួឯកហូលីវូដភ្លាមៗ ក្នុងការសម្តែងធ្វើជា «អ្នករវល់បំផុតប្រចាំឆ្នាំ» ដើម្បីបំភាន់ភ្នែកមេ។ 🔍 ២. ជំងឺតាមដានគ្រប់ជំហាន មេដែលជា «ឆ្មា» មិនសូវខ្វល់ពីលទ្ធផលការងារជាក់ស្តែង (Output) ទេ តែគាត់ខ្វល់ពីសកម្មភាពតូចតាច (Activity)។ គាត់ចង់ដឹងថា កូនចៅចូលបន្ទប់ទឹកប៉ុន្មាននាទី លេងហ្វេសប៊ុកឬអត់ ឬងើបចេញពីតុប៉ុន្មានដងក្នុងមួយថ្ងៃ។ ការតាមយាមកំហុសរញ៉េរញ៉ៃបែបនេះ ធ្វើឱ្យមេបាត់បង់ពេលវេលាគិតគូរពីយុទ្ធសាស្ត្រធំៗ ហើយស្ថាប័នទាំងមូលត្រូវដើរថយក្រោយ។ 🎭 ៣. ផលិតភាពការងារក្លែងក្លាយ នៅក្នុងការិយាល័យឆ្មាកណ្តុរ បុគ្គលិកមិនបានធ្វើការដើម្បីឱ្យស្ថាប័នរីកចម្រើននោះទេ តែគេធ្វើការដើម្បី «កុំឱ្យមេជេរ» និងការពារប្រាក់ខែ។ ពួកគេអាចនឹងអង្គុយនៅតុរហូតដល់ម៉ោង ៨ យប់ ដើម្បីឱ្យមេឃើញថាឧស្សាហ៍ តែការពិតគ្មានលទ្ធផលការងារអ្វីដុំកំភួននោះឡើយ។ វាគឺជាការដោះដូរពេលវេលា ដើម្បីយកមុខមាត់សុទ្ធសាធ។ 💔 ៤. ការស្លាប់នៃ «គំនិតច្នៃប្រឌិត និងទំនុកចិត្ត» កណ្តុរដែលរស់នៅក្នុងការភ័យខ្លាច មិនអាចគិតរករបកគំហើញថ្មីៗបានទេ។ នៅពេលដែលបរិយាកាសការងារពោរពេញដោយការចាប់កំហុស បុគ្គលិកនឹងឈប់បញ្ចេញមតិ ឈប់ផ្តួចផ្តើមគំនិត ហើយប្រកាន់យកគោលការណ៍ «ធ្វើតាមតែការបញ្ជា» ដើម្បីការពារខ្លួនឱ្យមានសុវត្ថិភាព។ ទីបំផុត ស្ថាប័ននោះនឹងសំបូរទៅដោយកូនចៅដែលរង់ចាំតែបញ្ជា ដូចមនុស្សយន្ត។ 🍀 «ទំនុកចិត្ត គឺជារូបិយប័ណ្ណដ៏មានតម្លៃបំផុតនៅក្នុងស្ថាប័នការងារ។ ប្រសិនបើអ្នកចំណាយលុយជួលមនុស្សធំមកធ្វើការ សូមចាត់ទុកពួកគេដូចជាមនុស្សចាស់ទុំ កុំចាត់ទុកពួកគេដូចជាកូនក្មេងដែលត្រូវតាមយាម។ កន្លែងការងារដែលជោគជ័យ គឺជាកន្លែងដែលមេនិងកូនចៅដើរស្របគ្នាឆ្ពោះទៅរកគោលដៅ មិនមែនជាទីលានលេងល្បែងលាក់បាំងនោះទេ!»

នៅក្នុងសង្គមការងារជាក់ស្តែង នៅពេលដែលបុគ្គលិកប្តូរតួនាទីពី «អ្នកធ្វើការ» ទៅជា «ជាងកំបោរ» វាច្រើនតែសំដៅទៅលើអាកប្បកិរិយាអវិជ្ជមាន ៣ ប្រភេទធំៗ ដូចខាងក្រោម៖ ១. 🖌️ ជាងកំបោរ «ពូកែលាបឲ្យរលោង» (អ្នកអែបអប និងយកមុខ) ជាងកំបោរមានជំនាញយកកំបោរទៅបៀកជញ្ជាំងឲ្យរលោងស្អាត។ 👉 ក្នុងន័យការងារ៖ នេះជាបុគ្គលិកដែលពូកែខាងនិយាយបញ្ចោរ ឬអែបអបថ្នាក់ដឹកនាំ។ ពួកគេពូកែធ្វើឲ្យរឿងអាក្រក់ មើលទៅជាល្អ ឬរៀបចំរបាយការណ៍ឲ្យមើលទៅល្អឥតខ្ចោះ ដើម្បីយកមុខយកមាត់ តែការពិតជាក់ស្តែង គ្មានលទ្ធផលការងារអ្វីដុំកំភួននោះទេ។ ២. 🧱 ជាងកំបោរ «លាក់បាំងស្នាមប្រេះ» (អ្នកដោះស្រាយបញ្ហាតែសំបកក្រៅ) នៅពេលជញ្ជាំងប្រេះដល់គ្រឹះ ជាងគ្មានវិជ្ជាជីវៈតែងយកកំបោរទៅបៀកលុបពីលើ ដើម្បីកុំឲ្យគេឃើញបណ្តោះអាសន្ន។ 👉 ក្នុងន័យការងារ៖ ជារឿយៗវាសំដៅលើបុគ្គលិក ឬថ្នាក់កណ្តាល ដែលចូលចិត្តលាក់បាំងកំហុស លាក់បញ្ហាពីថ្នាក់លើ និងដោះស្រាយបញ្ហាតែសំបកក្រៅ។ ពួកគេមិនព្រមដោះស្រាយពីឫសគល់ឡើយ ដោយទុកឲ្យបញ្ហាកប់រហូតដល់ថ្ងៃផ្ទុះធំ។ ៣. 🗣️ ជាងកំបោរ «អ្នកបូកកំបោររឿងហេតុ» (ពិតប្រឌិតថែម) តាមវោហារសព្ទខ្មែរ «បូកកំបោរ» គឺមានន័យថាការបន្ថែមរឿងហេតុឲ្យខុសពីការពិត។ 👉 ក្នុងន័យការងារ៖ នេះគឺជាបុគ្គលិកចូលចិត្តដើរនិយាយដើមគេ យកព័ត៌មានពីកន្លែងមួយទៅប្រាប់កន្លែងមួយទៀតដោយបន្ថែមពណ៌សម្បុរ ញុះញង់ឲ្យមានការយល់ច្រឡំ បង្កើតជាបក្សពួក និងធ្វើឲ្យបាត់បង់សាមគ្គីភាពផ្ទៃក្នុង។ ⚠️ ផលវិបាកដ៏ធ្ងន់ធ្ងរចំពោះស្ថាប័ន៖ ប្រសិនបើស្ថាប័នមួយ សម្បូរទៅដោយបុគ្គលិកជា «ជាងកំបោរ» នោះនឹងប្រឈមមុខនឹងគ្រោះថ្នាក់ធំៗពីរ៖ 📉 ការបាត់បង់ «ជាងសំណង់» ពិតប្រាកដ៖ បុគ្គលិកដែលមានសមត្ថភាព និងខំប្រឹងធ្វើការពិតប្រាកដ នឹងអស់ទឹកចិត្ត នៅពេលឃើញ «អ្នកលាបកំបោរ» ទទួលបានការសរសើរ ឬតម្លើងឋានៈលឿនជាងខ្លួន។ 💥 ការដួលរលំប្រព័ន្ធ ៖ ថ្នាក់ដឹកនាំនឹងទទួលបានតែព័ត៌មានដែល «រលោងស្អាត» និងខុសពីការពិត ដែលនាំឲ្យការសម្រេចចិត្តផ្សេងៗមានភាពខុសឆ្គងស្រឡះពីស្ថានភាពជាក់ស្តែង។ ✨ រៀបចំប្រព័ន្ធគ្រប់គ្រង និងវាយតម្លៃដោយផ្អែកលើទិន្នន័យច្បាស់លាស់ ដើម្បីការពារស្ថាប័នរបស់អ្នកពីវប្បធម៌ «ជាងកំបោរ» នេះ! #HR #Leadership

ប្រសិនបើក្រុមការងារ ឬអ្នកគ្រប់គ្រងមិនសូវសហការ ឬមិនសូវគាំទ្រអ្នក គួរដោះស្រាយជាជំហានៗ និងមានវិជ្ជាជីវៈដូចខាងក្រោម ១. វាយតម្លៃស្ថានភាពឱ្យបានច្បាស់សិន សួរខ្លួនឯង៖ តើបញ្ហានេះកើតឡើងជាមួយខ្ញុំតែម្នាក់ ឬជាមួយក្រុមទាំងមូល? តើវាជាបញ្ហាបណ្តោះអាសន្ន ឬកើតឡើងជាប្រចាំ? តើខ្ញុំបានស្នើសុំជំនួយច្បាស់លាស់ហើយឬនៅ? ពេលខ្លះបញ្ហាអាចមកពីការទំនាក់ទំនងមិនច្បាស់លាស់ មិនមែនពីការមិនចង់ជួយទេ។ ២. ប្រាស្រ័យទាក់ទងឱ្យច្បាស់ ៣. ជួបពិភាក្សាជាមួយអ្នកគ្រប់គ្រងដោយផ្ទាល់ និយាយអំពី៖ បញ្ហាដែលអ្នកកំពុងជួប ធនធានដែលអ្នកត្រូវការ ការគាំទ្រដែលអ្នកចង់បាន ផ្តោតលើដំណោះស្រាយ មិនមែនការចោទប្រកាន់។ ៤. បង្កើតទំនាក់ទំនងល្អជាមួយក្រុម ជួយអ្នកដទៃនៅពេលអាចធ្វើបាន ចែករំលែកព័ត៌មានដែលមានប្រយោជន៍ ចូលរួមសកម្មភាពក្រុមជាញឹកញាប់ ៥. កត់ត្រាបញ្ហាសំខាន់ៗ ប្រសិនបើបញ្ហាបន្តយូរ៖ កត់ត្រាកាលបរិច្ឆេទ កត់ត្រាសំណើដែលអ្នកបានធ្វើ កត់ត្រាការឆ្លើយតប វាជួយឱ្យអ្នកមានទិន្នន័យជាក់ស្តែង មិនមែនផ្អែកលើអារម្មណ៍ប៉ុណ្ណោះ។ ៦. ផ្តោតលើអ្វីដែលអ្នកអាចគ្រប់គ្រងបាន អ្នកមិនអាចបង្ខំឱ្យអ្នកដទៃផ្លាស់ប្តូរបានទេ ប៉ុន្តែអ្នកអាច៖ បង្កើនជំនាញខ្លួនឯង គ្រប់គ្រងការងារឱ្យបានល្អ បង្កើនការទំនាក់ទំនងវិជ្ជាជីវៈ ៧. ប្រើ HR ឬថ្នាក់ដឹកនាំខ្ពស់ជាង (បើចាំបាច់) ប្រសិនបើ៖ បញ្ហាប៉ះពាល់ដល់ការងារយ៉ាងខ្លាំង មានភាពអយុត្តិធម៌ជាប្រព័ន្ធ អ្នកបានព្យាយាមដោះស្រាយដោយផ្ទាល់ហើយ អាចស្នើសុំការពិភាក្សាជាមួយ HR ឬអ្នកគ្រប់គ្រងកម្រិតខ្ពស់ជាង។ ៨. វាយតម្លៃថាតើបរិយាកាសនេះអាចផ្លាស់ប្តូរបានឬទេ សួរខ្លួនឯង៖ តើបញ្ហានេះកើតឡើងជាបុគ្គល ឬជាវប្បធម៌អង្គការ? តើមានសញ្ញានៃការកែលម្អទេ? តើខ្ញុំអាចរីកចម្រើននៅទីនេះបានទេ? ៩. រៀបចំផែនការបម្រុង ប្រសិនបើស្ថានភាពមិនប្រសើរឡើង៖ ធ្វើបច្ចុប្បន្នភាព CV ពង្រីកបណ្តាញទំនាក់ទំនងវិជ្ជាជីវៈ បង្កើនជំនាញ សិក្សាឱកាសការងារផ្សេងៗ នេះមិនមែនមានន័យថាត្រូវលាឈប់ភ្លាមៗទេ ប៉ុន្តែជាការត្រៀមខ្លួន។

វិន័យ វិន័យ គឺជា "សេរីភាព" ហេតុអ្វីបានជាការបង្ខំខ្លួនឯងឱ្យ "លំបាក" នៅថ្ងៃនេះ គឺជាផ្លូវតែមួយគត់ទៅកាន់ជីវិតដែល "ស្រណុក" បំផុតនៅថ្ងៃមុខ? មនុស្សជាច្រើនតែងយល់ច្រឡំថា "វិន័យ" គឺជាការដាក់កម្រិត ឬជាការបាត់បង់សេរីភាពក្នុងការរស់នៅតាមចិត្តចង់ ប៉ុន្តែតាមការពិត វិន័យគឺជាឧបករណ៍ដ៏មានអានុភាពបំផុតដែលអនុញ្ញាតឱ្យយើងគ្រប់គ្រងវាសនាខ្លួនឯងបាន ប្រសិនបើយើងរស់នៅដោយគ្មានវិន័យ យើងនឹងក្លាយជាអ្នកដើរតាមអារម្មណ៍ឆេវឆាវ និងកាលៈទេសៈដែលនៅជុំវិញខ្លួន ដែលនោះហើយគឺជាការបាត់បង់សេរីភាពពិតប្រាកដ ការសម្រេចចិត្តសុខចិត្ត "លំបាក" ក្នុងកិច្ចការដែលត្រឹមត្រូវនៅថ្ងៃនេះ គឺជាការវិនិយោគដ៏ធំបំផុត ដើម្បីធានាបាននូវភាពស្រណុកសុខស្រួល និងឯករាជ្យភាពនាពេលអនាគត។ • វិន័យមិនមែនជាការដាក់ទណ្ឌកម្ម ប៉ុន្តែគឺជាកូនសោដោះសោរជីវិត វិន័យជួយរំដោះយើងឱ្យចាកផុតពីភាពក្រីក្រ ភាពភ័យខ្លាច និងភាពមិនច្បាស់លាស់។ ប្រសិនបើគ្មានវិន័យទេ យើងនឹងក្លាយជាទាសករនៃភាពខ្ជិលច្រអូស និងចំណង់បណ្ដោះអាសន្នរបស់ខ្លួនឯង។ • ភាពស្រណុកនៅថ្ងៃនេះ គឺជាអន្ទាក់នៃភាពលំបាកនៅថ្ងៃអនាគត ការគេងតាមចិត្ត ការញ៉ាំតាមចង់ និងការចាយវាយដោយមិនគិតពិចារណា... អ្វីៗទាំងនេះអាចនឹងផ្ដល់ភាពសប្បាយក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ន ប៉ុន្តែវានឹងត្រឡប់មកឆក់យកសុខភាព លុយកាក់ និងសេរីភាពរបស់អ្នកទៅវិញនៅថ្ងៃខាងមុខ។ • សុខចិត្តលំបាកថ្ងៃនេះ ដើម្បីស្រណុកយ៉ាងមាននិរន្តរភាព ការក្រោកពីព្រលឹម ការហាត់ប្រាណ ការសន្សំសំចៃ និងការហ្វឹកហាត់ជំនាញ... បើទោះបីជាវាហាក់ដូចជាការបង្ខំចិត្តក្នុងដំណាក់កាលដំបូង ប៉ុន្តែវាគឺជាការកសាងជីវិតដែលយើង "អាចជ្រើសរើសបាន" នៅពេលអនាគត។ • វិន័យគឺជាភាពលំបាកដែលយើងអាចគ្រប់គ្រងបាន វាប្រសើរជាងភាពលំបាកដែល "ជីវិត" ជាអ្នកបង្ខំយើងឱ្យជួបនៅពេលក្រោយ។ • បង្កើតវិន័យឱ្យជោគជ័យ... ចាប់ផ្ដើមពីចំណុចតូចៗ តែធ្វើជារៀងរាល់ថ្ងៃ មិនចាំបាច់រង់ចាំកម្លាំងចិត្តនោះទេ គ្រាន់តែសាកល្បងក្រោកឱ្យលឿនជាងមុន ១៥ នាទី ឬអានសៀវភៅឱ្យបាន ១០ ទំព័រក្នុងមួយថ្ងៃ។ វិន័យគឺប្រៀបដូចជាសាច់ដុំ កាន់តែហ្វឹកហាត់ កាន់តែរឹងមាំ។ សុខចិត្តលំបាកដោយសារ "វិន័យ" នៅថ្ងៃនេះ ដើម្បីកុំឱ្យលំបាកដោយសារ "ជីវិត" បង្ខំនៅថ្ងៃមុខ។ វិន័យ គឺជា "សេរីភាពពិតប្រាកដ" _សុវត្ថន៍-Sovathn

តើ Digital Marketing គឺជាអ្វី? Digital Marketing សំខាន់ដូចម្តេចសម្រាប់អាជីវកម្ម? និយាយឱ្យងាយយល់ Digital Marketing (ទីផ្សារឌីជីថល) គឺជាការផ្សព្វផ្សាយលក់ផលិតផល ឬសេវាកម្មរបស់អ្នកទៅកាន់អតិថិជន ដោយប្រើប្រាស់ប្រព័ន្ធអ៊ីនធឺណិត និងឧបករណ៍បច្ចេកវិទ្យា (ទូរស័ព្ទ កុំព្យូទ័រ)។ ពីមុន... អ្នកចែកខិត្តប័ណ្ណតាមស្តុប, បិទប៉ាណូធំៗតាមផ្លូវ, ឬផ្សាយពាណិជ្ជកម្មតាមទូរទស្សន៍ វិទ្យុ។ បច្ចុប្បន្ន... អ្នកធ្វើការផ្សព្វផ្សាយតាមរយៈ Facebook, TikTok, Instagram, YouTube, Google, Telegram និងវេបសាយជាដើម។ ឧទាហរណ៍... ជំនួសឱ្យការព្រីនក្រដាសចែកឱ្យអ្នកដើរកាត់មុខហាង អ្នកគ្រាន់តែថតរូបផលិតផលស្អាតៗ បង្ហោះលើ Facebook Page ហើយចំណាយលុយ (Boost Post) ដើម្បីឱ្យអ្នកដែលលេង Facebook នៅម្តុំហាងរបស់អ្នកបានឃើញ នេះហើយជា Digital Marketing! តើ Digital Marketing មានសារៈសំខាន់ដូចម្តេច? មូលហេតុដែលអាជីវកម្មសព្វថ្ងៃខ្វះ Digital Marketing មិនបាន គឺដោយសារ... ១. ចំណាយតិច តែចំគោលដៅ បើអ្នកទិញប៉ាណូផ្សាយពាណិជ្ជកម្មតាមផ្លូវ អ្នកត្រូវចំណាយរាប់ពាន់ដុល្លារ ហើយអ្នកមិនដឹងថាអ្នកមើលនោះជាអ្នកណាខ្លះទេ។ តែជាមួយ Digital Marketing (ឧទាហរណ៍ Facebook Ads) អ្នកអាចកំណត់បានថា ចង់ឱ្យពាណិជ្ជកម្មនោះលោតទៅលើទូរស័ព្ទរបស់ "ស្ត្រី" អាយុ "១៨ ទៅ ៣០ឆ្នាំ" ដែលរស់នៅ "ភ្នំពេញ" និងចូលចិត្ត "គ្រឿងសម្អាង" នេះធ្វើឱ្យលុយអ្នកចំណាយទៅមិនអត់ប្រយោជន៍។ ២. ងាយស្រួលវាស់ស្ទង់ អ្នកអាចដឹងច្បាស់ថា មានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់បានឃើញវីដេអូអ្នក, ប៉ុន្មាននាក់បានចុច Like, និងប៉ុន្មាននាក់បានឆាតមកទិញ។ ៣. ទាក់ទងអតិថិជនបានលឿន អតិថិជនអាច Comment សួរតម្លៃ ឬឆាតទិញភ្លាមៗ ដែលធ្វើឱ្យការលក់កាន់តែងាយស្រួលនិងលឿន។ ៤. ទីផ្សារធំទូលាយ គ្មានព្រំដែន ហាងអ្នកនៅភ្នំពេញ តែអ្នកអាចផ្សាយលក់ឱ្យអ្នកនៅសៀមរាប ឬបាត់ដំបងបានយ៉ាងងាយ។ តើអាជីវកម្មបែបណានៅស្រុកខ្មែរដែលគួរប្រើ? ការពិតទៅ "គ្រប់អាជីវកម្មទាំងអស់" មិនថាតូចឬធំ សុទ្ធតែត្រូវការវា ប៉ុន្តែយើងអាចបែងចែកជាក្រុមៗ ដើម្បីងាយស្រួលមើលឃើញរូបភាព... 🔸អាជីវកម្មខ្នាតតូច និងមធ្យម / ហាងលក់រាយ (ហាងកាហ្វេ, ភោជនីយដ្ឋាន, ហាងលក់សម្លៀកបំពាក់, កន្លែងលាងឡាន, ហាងកាត់សក់) របៀបប្រើប្រាស់... បង្កើត Facebook Page ឬ TikTok ថតបង្ហាញពីបរិយាកាសហាង និងមុខម្ហូបថ្មីៗ។ ដាក់ទីតាំងហាងនៅលើ Google Maps ដើម្បីឱ្យភ្ញៀវងាយស្រួល Search រកឃើញនៅពេលពួកគេចង់ញ៉ាំអីនៅជិតៗនោះ។ ឧទាហរណ៍... ហាងកាហ្វេមួយនៅទួលគោក ថតវីដេអូ TikTok ពីរបៀបឆុងកាហ្វេយ៉ាងទាក់ទាញ វីដេអូនោះផ្ទុះ ធ្វើឱ្យយុវវ័យជាច្រើននាំគ្នាទៅសាកល្បង។ 🔸អាជីវកម្មលក់អនឡាញ (លក់គ្រឿងសម្អាង, ស្បែកជើង, កាបូប, ផលិតផលថែរក្សាសុខភាព) របៀបប្រើប្រាស់... ពឹងផ្អែក ១០០% លើការ Live លក់, ការថតវីដេអូខ្លីៗ (Reels/TikTok), និងការ Boost Post ស្វែងរកម៉ូយនៅតាមបណ្តាខេត្ត។ ប្រើប្រាស់ Telegram Channel ដើម្បីប្រមូលអតិថិជនចាស់ៗ ងាយស្រួលផ្ញើប្រូម៉ូសិនថ្មីៗប្រាប់ពួកគេ (ព្រោះនៅខ្មែរគេនិយមប្រើ Telegram)។ 🔸អាជីវកម្មផ្នែកសេវាកម្ម និង B2B (ក្រុមហ៊ុនអចលនទ្រព្យ (លក់ផ្ទះ/ខុនដូ), សាលារៀន, ពេទ្យធ្មេញ, ក្រុមហ៊ុនធានារ៉ាប់រង, សេវាកម្មរៀបចំមង្គលការ) របៀបប្រើប្រាស់... ភាគច្រើនត្រូវប្រើការផ្សព្វផ្សាយបែបអាជីព ប្រើ Facebook Ads ដើម្បីទាញយកទិន្នន័យអតិថិជន ដូចជាសុំលេខទូរស័ព្ទអ្នកដែលចាប់អារម្មណ៍ទិញផ្ទះ រួចឱ្យផ្នែកលក់ តេទៅប្រឹក្សាយោបល់បន្ត។ សាលារៀនអាចធ្វើវីដេអូពន្យល់ពីកម្មវិធីសិក្សា ដើម្បីបញ្ចុះបញ្ចូលមាតាបិតាសិស្ស។ ឧទាហរណ៍ "ហាងគុយទាវ មីងលី" មីងលីបើកហាងគុយទាវនៅក្បែរសាលារៀនមួយ គាត់អង្គុយរង់ចាំតែសិស្សានុសិស្ស ឬអ្នកជិតខាងដើរកាត់មុខហាងចូលញ៉ាំ ថ្ងៃណាភ្លៀង ឬសាលាឈប់សម្រាក ហាងគាត់ស្ងាត់ជ្រងំ លក់មិនដាច់។ បើមីងលី ប្រើ Digital Marketing... ១. គាត់បង្កើត Facebook Page ឈ្មោះ "ហាងគុយទាវ មីងលី រសជាតិដើម" ២. គាត់ថតរូបសាច់គោ និងទឹកស៊ុបកំពុងពុះផ្សែងហុយៗ ផុសនៅម៉ោង ១០:៣០ ព្រឹក។ ៣. គាត់ចំណាយលុយ ៣ ដុល្លារ (Boost) កំណត់ឱ្យរូបភាពនោះលោតទៅអ្នកដែលកំពុងលេង Facebook នៅចម្ងាយ ២ គីឡូម៉ែត្រជុំវិញហាង។ ៤. គាត់ដាក់ភ្ជាប់លេខទូរស័ព្ទ ទីតាំង និងសេវាដឹកជញ្ជូន។ លទ្ធផល...គឺបុគ្គលិកក្រុមហ៊ុន និងអ្នកធ្វើការនៅម្តុំនោះ ដែលមិនធ្លាប់ស្គាល់ហាងគាត់សោះ បានឃើញរូបភាពគួរឱ្យចង់ញ៉ាំនោះនៅម៉ោងជិតសម្រាកអាហារថ្ងៃត្រង់ ពួកគេក៏បានចុចឆាតកុម្ម៉ង់ឱ្យគេដឹកមកកន្លែងធ្វើការ។ មីងលី លក់ដាច់ជាងមុនទ្វេដង ដោយសារអតិថិជនអនឡាញ ទោះបីជាមានភ្លៀងធ្លាក់ក៏ដោយ! នៅស្រុកខ្មែរសព្វថ្ងៃ ប្រជាជនស្ទើរតែគ្រប់វ័យមានទូរស័ព្ទស្មាតហ្វូន និងលេងបណ្តាញសង្គមរាល់ថ្ងៃ ដូច្នេះ បើអតិថិជនរបស់អ្នកនៅលើអនឡាញ អាជីវកម្មរបស់អ្នកក៏ ដាច់ខាតត្រូវតែមានវត្តមាននៅលើអនឡាញ (Digital Marketing) ដូចគ្នា ទើបអាចប្រកួតប្រជែងគេបាន។ _សុវត្ថន៍-Sovathn

💵ហេតុអ្វីបានជាគេលក់អ្វីក៏ដាច់? នោះក៏ព្រោះតែគេចេះយកចិត្តវិទ្យា និងសេដ្ឋកិច្ចវិទ្យាអាកប្បកិរិយាមកអនុវត្តតាមវិធីទាំងនេះឯង៖ - មនុស្សចូលចិត្តធ្វើតាមគ្នា ពេលឃើញគេ Review ច្រើន ឬលក់ដាច់ខ្លាំង ខួរក្បាលយើងនឹងបញ្ជាភ្លាមថា គេទិញច្រើនបែបនេះ ច្បាស់ជាមិនខុសទេ។ ចង់លក់អ្វីក៏ដោយ ត្រូវបង្ហាញភស្តុតាងនៃភាពល្បីល្បាញឱ្យគេឃើញ ព្រោះមនុស្សភាគច្រើនជឿជាក់លើ "ហ្វូងមនុស្ស" ជាងពាក្យផ្សាយពាណិជ្ជកម្មរបស់អ្នកលក់តែម្នាក់ឯង។ - ភាពខ្វះខាតជម្រុញតម្រូវការ របស់ដែលចង់ទិញពេលណាក៏បាន ច្រើនតែមិនសូវទាក់ទាញស្មើនឹងរបស់ដែលជិតអស់ស្តុក ទេ។ ឱ្យតែមានពាក្យថា ២ ឈុតចុងក្រោយ ឬ ប្រូម៉ូសិនត្រឹមពាក់កណ្តាលអាធ្រាត្រនេះ ខួរក្បាលនឹងចាប់ផ្តើមភ័យស្លន់ស្លោខ្លាចបាត់បង់ឱកាស។ ចុងក្រោយ ក៏សម្រេចចិត្តវេរលុយយ៉ាងលឿន ទាំងដែលដំបូងឡើយប្រហែលជាមិនទាន់ចង់បានខ្លាំងផង។ - ច្បាប់នៃការតបស្នង តាមធម្មជាតិរបស់មនុស្ស ពេលទទួលបានអ្វីមួយហ្វ្រីៗ ច្រើនតែមានអារម្មណ៍ក្រែងចិត្ត។ នៅពេលអ្នកលក់ឱ្យគេភ្លក់ហ្វ្រី ឱ្យគូប៉ុង ឬចែករំលែកចំណេះដឹងល្អៗ អតិថិជននឹងចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ល្អ និងចង់តបស្នងមកវិញ។ ដល់ពេលអ្នកលក់ស្នើលក់ពិតប្រាកដ អតិថិជននឹងចិត្តទន់ ហើយព្រមដកលុយបង់បានងាយជាងមុន។ - អំណាចនៃការប្រើសម្តី សំខាន់ត្រង់ថា តើអ្នកនិយាយបែបណាឱ្យចូលត្រចៀកគេ។ បើអ្នកប្រាប់ថា កាត់បន្ថយហានិភ័យឈឺបាន ១០% មនុស្សអាចនឹងមានអារម្មណ៍ធម្មតា ប៉ុន្តែបើប្តូរមកជា បង្កើនឱកាសឱ្យសុខភាពល្អដល់ទៅ ៩០% វិញ ទោះបីជាអត្ថន័យដូចគ្នា តែអារម្មណ៍វិជ្ជមាននឹងជួយឱ្យគេសម្រេចចិត្តទិញបានងាយជាងមុនឆ្ងាយណាស់។ - អារម្មណ៍នៃការក្លាយជាម្ចាស់ ត្រូវព្យាយាមឱ្យអតិថិជនបានកាន់ បានសាក ឬបានប្រើប្រាស់សិន។ ពេលរបស់នោះស្ថិតក្នុងដៃ ខួរក្បាលនឹងចាប់ផ្តើមស្រមៃថា ខ្លួនជាម្ចាស់បាត់ទៅហើយ។ ដល់ពេលត្រូវប្រគល់ឱ្យវិញ គេនឹងមានអារម្មណ៍ដូចបាត់បង់របស់ស្រឡាញ់ ចុងក្រោយក៏ព្រមបង់លុយដើម្បីបានគ្រប់គ្រងរបស់នោះមែនទែន។ - កុំឱ្យជម្រើសច្រើនពេក ខួរក្បាលមនុស្សមិនចូលចិត្តអ្វីដែលស្មុគស្មាញទេ។ បើជម្រើសច្រើនពេក គេនឹងពិបាកសម្រេចចិត្ត។ គួររៀបចំត្រឹម ៣ ជម្រើសបានហើយ ដូចជា តូច-កណ្តាល-ធំ ឬ ថោក-សមរម្យ-ថ្លៃ។ ជឿចុះថា មនុស្សភាគច្រើននឹងជ្រើសរើសយក អាធុនកណ្តាល ព្រោះមានអារម្មណ៍ថាសុវត្ថិភាពបំផុត មិនថ្លៃពេក ហើយគុណភាពក៏មិនអន់ពេក។ - ខ្លាចការបាត់បង់ មនុស្សយើងខ្លាចការ បាត់បង់ ខ្លាំងជាងចង់ បាន។ ដូច្នេះ ត្រូវប្រាប់អតិថិជនថា បើមិនទិញឥឡូវនេះ គេនឹងបាត់បង់ឱកាសអ្វីខ្លះ ខាតបង់ប៉ុណ្ណា ឬនឹងត្រូវស្តាយក្រោយកម្រិតណា។ នៅពេលភាពភ័យខ្លាចនៃការបាត់បង់ដំណើរការ ការបិទការលក់នឹងធ្វើបានយ៉ាងលឿន។ - ការដាក់យុថ្កាផ្លូវចិត្ត ត្រូវដាក់តម្លៃដំបូងឱ្យខ្ពស់ទុកជាមុន ដើម្បីធ្វើជា យុថ្កា ក្នុងចិត្តអតិថិជន។ ដល់ពេលមានការបញ្ចុះតម្លៃចុះមក ទោះបីជាចុះបន្តិចបន្តួចក៏ដោយ ក៏ខួរក្បាលនឹងយកទៅប្រៀបធៀបជាមួយតម្លៃដំបូង ហើយមានអារម្មណ៍ថា ចំណេញខ្លាំងណាស់ ទាំងដែលតម្លៃនោះ ប្រហែលជាតម្លៃដែលអ្នកចង់លក់តាំងពីដំបូងក៏ថាបាន។

៧ ទម្លាប់សាមញ្ញ ដើម្បីបណ្តុះប្រាជ្ញា និងបង្កើនភាពវៃឆ្លាតជារៀងរាល់ថ្ងៃ 🌱 ___ ភាពវៃឆ្លាត និងការគិតស៊ីជម្រៅ មិនមែនជារឿងដែលធ្លាក់ពីលើមេឃនោះទេ តែវាជាផ្លែផ្កានៃការសន្សំទម្លាប់ល្អៗក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ។ ខាងក្រោមនេះ គឺជាទម្លាប់ទាំង ៧ ដែលនឹងជួយសំលៀងគំនិត និងពង្រីកប្រាជ្ញារបស់អ្នក ១. បណ្តុះទម្លាប់ចោទសួរ និងស្វែងរកការពិត 🔍 កុំបណ្តោយឲ្យសេចក្តីសង្ស័យ ក្លាយត្រឹមតែជាចម្ងល់ដែលកប់ចោល។ ចូររៀនចោទសួរពីរឿងរ៉ាវជុំវិញខ្លួន ហើយយកក្តីចង់ចេះចង់ដឹង ជាត្រីវិស័យនាំផ្លូវទៅរកចំណេះដឹងថ្មីៗ។ ប្រាជ្ញាពិតប្រាកដ កើតចេញពីការមិនឈប់ស្វែងរកចម្លើយ។ ២. ពង្រីកការយល់ដឹងតាមរយៈការអាន 📖 ការអានប្រៀបដូចជាការបើកបង្អួចឲ្យពន្លឺជះចូលទៅក្នុងគំនិត។ ចូរអានឲ្យបានច្រើន និងចម្រុះប្រធានបទ ដើម្បីស្រូបយកទស្សនៈថ្មីៗ។ ប៉ុន្តែពេលអាន កុំត្រឹមតែជឿតាមអក្សរ ត្រូវចេះសួរដេញដោល និងត្រិះរិះពិចារណាឲ្យបានស៊ីជម្រៅ។ ៣. ហ៊ានបោះជំហានចេញពីតំបន់សុខស្រួល 🧗‍♂️ បទពិសោធន៍បរាជ័យ គឺជាសាលារៀនដ៏អស្ចារ្យបំផុតរបស់ជីវិត។ កុំខ្លាចនឹងសាកល្បងធ្វើអ្វីដែលថ្មី ព្រោះរាល់ពេលជំពប់ដួល អ្នកតែងតែក្រោកឈរមកវិញព្រមជាមួយមេរៀនដ៏មានតម្លៃ។ ចូរដាក់គោលដៅធ្វើរឿងថ្មីៗ ដែលអ្នកមិនធ្លាប់ធ្វើ យ៉ាងហោចណាស់ឲ្យបានមួយ ក្នុងមួយសប្តាហ៍។ ៤. ជ្រើសរើសមជ្ឈដ្ឋានដែលជំរុញការលូតលាស់ 🤝 មនុស្សប្រៀបដូចជាទឹក ដែលតែងតែប្រែប្រួលរាងតាមកែវដែលវាផ្ទុក។ បរិស្ថានជុំវិញមានឥទ្ធិពលខ្លាំងណាស់ ដូច្នេះចូរជ្រើសរើសនៅក្បែរមនុស្សដែលមានគំនិតវិជ្ជមាន មនុស្សដែលឆ្លាត និងតែងតែជំរុញអ្នកឲ្យអភិវឌ្ឍខ្លួន។ ចូរហ៊ានដកខ្លួនចេញពីសង្គមពុល ដែលទាញអ្នកឲ្យធ្លាក់ចុះ។ ៥. ថែរក្សាសុខភាពកាយ ដើម្បីថែបំប៉នខួរក្បាល 🏃‍♂️ រាងកាយរឹងមាំ ទើបខួរក្បាលភ្លឺស្វាង។ ការហាត់ប្រាណ ការញ៉ាំអាហារល្អៗ និងការគេងឲ្យបានគ្រប់គ្រាន់ មិនត្រឹមតែជួយសុខភាពកាយទេ តែវាថែមទាំងជួយឲ្យខួរក្បាលមានភាពស្វាហាប់ និងដំណើរការបានល្អ។ ចាប់ផ្តើមធ្វើវាបន្តិចម្តងៗ ឲ្យក្លាយជាទម្លាប់។ ៦. សិល្បៈនៃការចាត់ចែងអាទិភាពក្នុងជីវិត 🎯 ការចេះរៀបចំលំដាប់អាទិភាព គឺជាការរៀបចំសណ្តាប់ធ្នាប់នៃគំនិត។ វានឹងជួយកាត់បន្ថយភាពរញ៉េរញ៉ៃ សម្រាលបន្ទុកខួរក្បាលកុំឲ្យគិតច្រើនហួសហេតុ និងបង្កើតពេលវេលា ដើម្បីឲ្យអ្នកអាចផ្តោតលើការងារដែលសំខាន់ និងការអភិវឌ្ឍខ្លួនឯងបានកាន់តែល្អប្រសើរ។ ៧. ទុកពេលវេលាសម្រាប់ឆ្លុះបញ្ចាំងខ្លួនឯង 🧘‍♂️ ភាពស្ងប់ស្ងាត់ គឺជាកញ្ចក់ឆ្លុះមើលព្រលឹង។ ចូរលៃលកពេលវេលាខ្លះជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដើម្បីនៅស្ងៀម ហើយត្រិះរិះពិចារណាឡើងវិញនូវរាល់ទង្វើ និងបទពិសោធន៍ដែលអ្នកបានឆ្លងកាត់។ ការឆ្លុះបញ្ចាំងនេះ នឹងបំប្លែងរឿងរ៉ាវប្រចាំថ្ងៃ ឲ្យក្លាយជាមេរៀនជីវិតដ៏មានតម្លៃ។ លន់-Lun @អ្នកគាំទ្រពេញនិយម

នៅក្នុងប្រព័ន្ធការងារ ការប្រគល់តំណែងឱ្យបុគ្គលិកដែលពូកែធ្វើការងារ គឺជាទម្លាប់ទូទៅ។ ប៉ុន្តែ ពេលខ្លះ ការដំឡើងតំណែងនេះ បែរជាសម្លាប់ទាំងសមត្ថភាពរបស់គាត់ និងសម្លាប់ទាំងលំហូរការងាររបស់ស្ថាប័នទៅវិញ។ 🤔តើបុគ្គលិកដែល «ពូកែធ្វើ តែមិនពូកែដឹកនាំ» មានលក្ខណៈសម្បត្តិ និងបញ្ហាប្រឈមអ្វីខ្លះ? 📍 ១. ពូកែខាងបច្ចេកទេស តែខ្សោយខាងរៀបចំយុទ្ធសាស្ត្រ កាលគាត់នៅជាកូនចៅ គាត់ត្រូវការត្រឹមតែ «ផែនទី» ដែលគេគូរស្រាប់ ដើម្បីដើរទៅដល់គោលដៅ។ គាត់ធ្វើការងារបានលឿន និងហ្មត់ចត់បំផុត។ ប៉ុន្តែ នៅពេលគាត់ក្លាយជាមេ គាត់ត្រូវតួនាទីជាអ្នក «គូរផែនទី» វិញម្តង។ ការគិតគូរវែងឆ្ងាយ ការវាយតម្លៃហានិភ័យ និងការរៀបចំផែនការសកម្មភាព គឺជាជំនាញដែលគាត់ខ្វះខាត ដែលធ្វើឱ្យគាត់មិនដឹងថាត្រូវដឹកនាំកូនចៅទៅទិសណាឱ្យប្រាកដ។ 📍 ២. ជំងឺ «មិនទុកចិត្តគេ ហើយលូកដៃធ្វើខ្លួនឯងទាំងអស់» ដោយសារគាត់ធ្លាប់ជាអ្នកធ្វើការងារបានល្អឥតខ្ចោះ នៅពេលគាត់មានកូនចៅ គាត់តែងតែគិតថា «គ្មានអ្នកណាធ្វើការងារនេះបានលឿន និងល្អដូចខ្ញុំទេ»។ ជំនួសឱ្យការបង្រៀន និងបែងចែកភារកិច្ច គាត់បែរជាទៅដណ្តើមការងារកូនចៅធ្វើ ឬអង្គុយតាមចាប់កំហុសកូនចៅរាល់ដង្ហើមចេញចូល។ លទ្ធផលគឺ កូនចៅបាក់ទឹកចិត្ត ចំណែកគាត់ហត់នឿយស្ទើរដាច់ខ្យល់ ហើយការងារស្ទះមួយកន្លែង។ 📍 ៣. កង្វះសិល្បៈក្នុងការគ្រប់គ្រងមនុស្ស ការអង្គុយវាយរបាយការណ៍តែម្នាក់ឯង ត្រូវការតែជំនាញបច្ចេកទេស។ ប៉ុន្តែ ការដឹកនាំមនុស្សរាប់សិបនាក់ ដែលមានចរិតខុសៗគ្នា ត្រូវការភាពវៃឆ្លាតផ្នែកអារម្មណ៍។ បុគ្គលិកប្រភេទនេះ ច្រើនតែពូកែខាងឯកសារ តែមិនពូកែខាងដោះស្រាយទំនាស់ មិនចេះលើកទឹកចិត្ត ឬមិនចេះសម្របសម្រួលពេលកូនចៅមានបញ្ហាផ្លូវចិត្ត ដែលធ្វើឱ្យក្រុមការងារបាត់បង់សាមគ្គីភាព។ 📍 ៤. ខ្លាចការសម្រេចចិត្ត ព្រោះខ្លាចខុស កាលនៅជាអ្នកអនុវត្ត បើមានកំហុស គឺមេជាអ្នករងមុខជំនួស។ តែពេលឡើងជាមេ បន្ទុកនៃការទទួលខុសត្រូវធ្លាក់មកលើក្បាលគាត់ទាំងស្រុង។ ដោយសារតែភាពភ័យខ្លាចនេះ គាត់មិនហ៊ានសម្រេចចិត្តកាត់សេចក្តីលើការងារធំៗទេ គឺចេះតែពន្យារពេល ចេះតែរុញដាក់គ្នា ឬសុំយោបល់ថ្នាក់លើរហូត ដែលធ្វើឱ្យប្រព័ន្ធរដ្ឋបាលប្រែជា «ទៅមុខទៅក្រោយ» គ្មានភាពច្បាស់លាស់។ 🌿«ទាហានដ៏អង់អាចបំផុត មិនប្រាកដថាអាចក្លាយជាមេទ័ពដ៏ឆ្នើមបំផុតនោះទេ។ ជំនាញ 'ធ្វើការ' និងជំនាញ 'ដឹកនាំគេឱ្យធ្វើការ' គឺជាវិជ្ជាពីរខុសគ្នាស្រឡះ។ កុំយកអ្នកឯកទេសដ៏ចំណានម្នាក់ ទៅសម្លាប់ចោលនៅលើកៅអីអ្នកគ្រប់គ្រង។ 💬 ចុះលោក លោកស្រីវិញ... តើធ្លាប់មានមិត្តរួមការងារ ដែលកាលពីនៅជាបុគ្គលិកធម្មតា ធ្វើការត្រូវរ៉ូវគ្នាណាស់ តែដល់ពេលបានឡើងជាមេ ស្រាប់តែប្រែក្រឡាស់ ដឹកនាំក្រុមមិនចេញ ធ្វើឱ្យការិយាល័យទាំងមូលច្របូកច្របល់ដែរឬទេ? 👇 #វប្បធម៌ការងារ