فرزندِ خَلَفِ استاد اسپلینتر

یه ملت دلقک اداره برق، اداره آب، سازمان سنجش، دستگاه قضایی، اداره راهسازی و در کل، دلقک جمهوری اسلامی هستیم.

پدرسگا جواب کنکورو نمی‌دن. مردم از استرس.

همه‌ی ما یه نسخه‌ی سانسور شده از خودمون رو ارائه می‌دیم. اما تا وقتی جرأت نکنیم خود واقعی‌مونو نشون بدیم، هیچ‌کس واقعاً دوستمون نداره؛ فقط نقابمونو دوست دارن.

وای واقعاً آدم socialize کردنِ زوری نیستم.

وقتی از سفر و گردشگری حرف می‌زنیم، معمولاً ذهن ما به جابه‌جایی از یک شهر به شهر دیگه، یا دیدن جاذبه‌های توریستی محدود می‌شه. ابن بطوطه می‌گه: «سفر در هزاران مکان غریبه به انسان خانه می‌دهد.» اول شاید این جمله یک‌ذره پارادوکسیکال باشه: چگونه می‌شه توی مکانی غریبه، «خونه» داشت؟ اما اگه یک‌ذره دقیق‌تر فکر کنیم، می‌بینیم منظور اون چیزی فراتر از خونهٔ فیزیکیه. خب یعنی چی؟ وقتی فرد با فرهنگ‌ها، مردم و محیط‌های مختلف مواجه می‌شه، تجربه‌هاش گسترده می‌شه، ذهنش باز می‌شه و انعطاف‌پذیرتر. این تجربه باعث می‌شه دیگه تنها به زادگاهش یا یک محیط آشنا تعلق نداشته باشه. بلکه بسته به تعداد جاهایی که سفر رفته، جهان به نوعی براش خونه می‌شه، خونه‌ای که محدود به یک مکان نیست و هویت آدم توی اون سیال و چندلایه‌ست. اما این تجربه یک چالش هم داره. وقتی به محل زندگی خودت برمی‌گردی، دیگه همه‌چیز مثل گذشته نیست. اون حس آشنایی و تعلق قبلی کمرنگ می‌شه و گاهی حتی توی خونهٔ خودت هم احساس غریبی می‌کنی تا مدتی. ابن بطوطه هم بهش اشاره می‌کنه: « ... سپس تو را مانند غریبه‌ای بر سرزمین خودت رها می‌کند». توی فلسفهٔ گردشگری، این تجربه اهمیت زیادی داره. سفر، فقط جابه‌جایی نیست، بلکه فرآیندیه که هویت و نگاه ما به جهان رو شکل می‌ده. گردشگر در طول سفر یاد می‌گیره که جهان یک متن زنده‌ست، تجربهٔ فرهنگ‌ها و محیط‌های مختلف می‌تونه انسان رو تغییر بده. وقتی گردشگر برمی‌گرده، دیگه همون فرد سابق نیست؛ با ذهنی بازتر، هویتی غنی‌تر و درکی عمیق‌تر از جهان و خودش مواجه می‌شه. #tourism

مامانم اگه درباره‌ی وزن هر کسی که می‌بینه نظر نده خفه می‌شه.

تو شوخی شوخی یه حرفی رو می‌زنی، من جدی جدی ساعت‌ها درگیر و ناراحتم.

Snoop Dogg can shove his "concerns" where the sun don't shine.

واقعاً دوران کرونا نسبت به الان کمتر ترسیده بودم.

ببخشیدا ولی کیرم تو لبوبو.

وقتی یه چیزیو نمی‌دونم و یکی با دقت و صبر بهم توضیح می‌ده بدون اینکه بهم احساس کودن بودن بده، دلم می‌خواد همونجا یه ماچ گنده بکنمش و ازش خواستگاری کنم.

توی دو هفته‌ی اخیر حداقل به اندازه‌ی یک هفته تعطیلی داشتیم و من کارای مهم اداری‌ای دارم که به خاطر همین پیش نمی‌رن. سگ برینه به قبر باعث و بانی این وضعیت.

همه می‌گن آب بخورین پوستتونو شفاف می‌کنه، مودتونو بهتر می‌کنه، دستگاه گوارشتونو تنظیم می‌کنه و اینا ولی تجربه‌ی من فقط یه عالمه جیشه.

نیاز دارم یه هفته خودمو تو اتاقم حبس کنم، Sleeping Pulse و Citizen Soldier گوش کنم، گریه کنم و بخوابم.

🔻«با سرمایه‌ی این کشور بزرگ شده، پس به ایران بدهکاره!» وزیر علوم ادعا می‌کند کسانی که از دانشگاه‌های ایران فارغ‌التحصیل شده‌اند، «بدهکار» به کشورند. این ادعا خیلی تکراری است. هرجا قرار است دینی روی گردن آدم‌ها انداخته شود، از این مغالطه استفاده می‌شود. «فلانی با پول همین دولت قهرمان شده، حالا بدشو می‌گه‌.»؛ «فلانی با استفاده از سرمایه‌های کشور بزرگ شده، حالا رفته کشور دیگه.» اولاً «سرمایه‌ی دولت» در کار نیست. آن‌چه در اختیار حکومت‌ها است، محصولات منابع کشور است، که تک‌تک شهروندان از آن سهم دارند. هزینه‌هایی که صرف رشد و ارتقاء شهروندان می‌شود، از جیب دولتمردان نیست. از جیب منابع کشور است. ثانیاً، منابع کشور برای استفاده‌ی همه‌ی شهروندان است. هر انسانی که به‌عنوان شهروند ایران متولد می‌شود، سهمی از ثروت این کشور دارد؛ دولت موظف است خدماتی از جمله آموزش رایگان و امکان دریافت رایگان آموزش عالی را در اختیار او قرار دهد. چرا؟ چون ایرانی است، و سهمی از ثروت ایران دارد. هر شهروندی که این امکانات را بدون رانت دریافت کرده، سهم و حق شخصی خود را گرفته است، نه بیش‌تر. این که بعداً شهروندان تصمیم بگیرند آیا زندگی‌شان را در همین کشور ادامه دهند یا نه، هیچ ارتباطی به پولی که برایشان خرج شده ندارد. آن هزینه‌ها، پول خود این افراد بوده است. در این بین، اگر قرار باشد کسی به خاطر مهاجرت زیاد شهروندان مورد پرسش قرار گیرد، نهادهایی هستند که زمینه‌ی عدم رضایت شهروندان و در نتیجه، ناگزیرشدن آن‌ها به مهاجرت را فراهم می‌کنند. اما این نهادها به جای پاسخ‌گویی، طلب‌کار هم هستند که پول خود شهروندان به آن‌ها داده شده است! 🖊 عضو ناظر @OzveNazer

یک روز سگی دیگه که نمی‌دونم چطور درستش کنم.