Fantastic Mr Fox

خاک بر سر تمام ۷۲ تن جز امام حسین. چون سر نداره.

می‌دونین خارجیا به امام حسین چی می‌گن؟ می‌گن neckless.

سلامم چطوریی؟ من ی گربه اندازه نخود برای واگذاری دارم اگر کسی رو از تهران یا کرج می‌شناسین که می‌تونه مامان خوبی واسش باشه لطفا بهم بگین. اسمش تافی تقریبا ۲ ماهشه اندازه کف دست کاملا تو جیبی جنسیتش دخترم هستتتت اکوری پکوریی @ainickodan اینم آیدیم

"از گوز طوفان بسازید."

کلا قدرت توی اینه که بتونید پرزنت کنید. خودتون و مهارت‌ها و شخصیت و برندتون رو. این در دنیای امروز یعنی برد.

مغازه‌های قیمت مناسب‌تر مثل اچ اند ام و زارا و Mangoام کارخونه‌های تولیدیشون توی بنگلادش و چین و ویتنامه و هزینه تموم شده یک تی‌شرت به طور میانگین ۴ یورو در میاد.

فروشنده‌های آمازون از تمو و عمده فروشای چینی یه تی‌شرت می‌خرن که دونه‌ای ۲ یورو در میاد و میان و بالای ۲۰ یورو می‌فروشنشون.

یه چیز جالب که طی خوندن کورسمون متوجه شدم و قبلا بهش بی‌توجه بودم، اینه که شما تقریبا ۹۹ درصد مواقع پول برند می‌دید. مثال: شرکت EssilorLuxottica صاحب یه سری برندای معروف مثل Ray-Ban و Oakleyئه. برای برندایی مثل پرادا، دولچه گابانا، ورساچه و هزاران برند دیگه که عینکای هزاران یورویی می‌فروشن هم عینک تولید می‌کنه. حالا هزینه ساخت یک فریم براشون چقد در میاد؟ کلا ۱۰ تا ۵۰ یورو. ولی کاری که می‌کنن اینه که مارک آپ می‌کنن. یعنی چی؟ یعنی اسم برند گوچی روی عینک می‌خوره و با همین اسم ۴۰۰ درصد یا بیشتر هزینه رو بالا می‌برن.

دست مرا بگیر که آب از سرم گذشت خون از رُخم بشوی که تیر از پرم گذشت سر بر کشیدم از دلِ این دود، شعله‌وار تا این شب از برابر چشمِ ترم گذشت شوق رهاییم در زندان غم شکست بوی خوشِ سپیده‌دم از سنگرم گذشت با همرهان بگوی: سراغِ وطن گرفت هر جا که ذره‌ ذره‌ٔ خاکسترم گذشت خورشیدها شکفت ز هر قطره خونِ من هر جا که پاره‌های دلِ پرپرم گذشت در پرده‌های دیدهٔ من باغ گل دمید نام وطن چو بر ورق دفترم گذشت -فریدون مشیری

توی نوشتن متاسفانه معنی خاصی پیدا نمی‌کنم این روزا وقتی می‌بینم همین چیزایی که الان نوشتم یا یک نفر باهاشون موافقه یا مخالفه. که در صورت موافقت نیاز نیست من بگم شما بخونید و در صورت مخالفت هم نوشته‌های من چیزی رو تغییر نمی‌دن. بعد این همه مدت اگر یه سری چیزا واضح نیست داستان نرود میخ آهنین در سنگ و این حرف‌هاست.

حقیقتش اومدم بیشتر بنویسم دیدم لازم نیست. همون یک دونه‌شم کافیه. اون احمقایی که با پرچم شیر و خورشید رفتن استادیوم ولی از تیم جمهوری اسلامی حمایت کردن و کسایی که می‌گن فوتبال سیاسی نیست، یک نکته رو یادشون رفته. تمام زندگی ایرانی جماعت، زیر یوق جمهوری اسلامی سیاسیه. تمام ما سیاسی هستیم. از مهاجرت تا کار و روابط احساسی‌مون گرفته تا روزمره‌ترین حرکت‌ها سیاسیه. متاسفانه بعضیا وقتی صحبت از علایقشون می‌شه یادشون می‌ره این نکته‌هارو.

لیست می‌نویسم از دفاعیات پر طول و دراز افرادی که توی تیم جمهوری اسلامی بازی می کنن که دفعه بعدی نگید اینا تیم جمهوری اسلامی نیستن و فوتبال و جام جهانی رو نباید وارد دنیای سیاست کرد. - خامنه‌ای قبل این که تو یخچال بپوسه وقتی زنده بود، شخصا از تیم ملی برای انداختن چفیه در حمایت از فلسطین تشکر کرد و بهشون پاداش داد. - علیرضا بیرانوند: "به پیکر سوخته‌ی رهبر شهیدمان قسم خوردم دروازه‌ تیم ملی را همچون تنگه هرمز بسته نگه دارم." - بیرانوند، شجاع خلیل زاده، مهدی ترابی، سعید عزت‌الهی، حسین کنعانی ۱۴ اپریل امسال، قبل از مسابقه با الاهلی امارات در عربستان، در حمایت از سپاه پاسداران سرود «میدان با تو، خیابان با ما» رو خوندن و عشق کردن دور هم. - علی علی‌پور، شجاع علی زاده و بیرانوند معلوم‌الحال، با نزدیکی به مقامات جمهوری اسلامی رانت حواله واردات خودرو، معافیت مالیاتی و امتیازات ویژه شهری گرفتن و در راهپیمایی حکومتی ۲۲ اپریل امسال شرکت کردن. - مهدی ترابی و قائدی که اصلا درموردشون نیاز نیست حرفی بزنیم کاملا واضح و آشکار خایه‌مال نظامن. - علی علیپور: دوست دارم گلی که می‌زنم را تقدیم به رهبر شهید انقلاب کنم. - طارمی از ترابی بدتر، حرفی ازش لازم نیست زد، آخوند بشینه سر طارمی می‌شکنه چون همزمان که داره گوه اخوندو میخوره تخماشم دهنشه. - ۱۶ می امسال در کنار حسین یکتای آدم‌کش ایستادن و در تجمعات حکومتی، سخنرانی کسی که نیروی سرکوبه رو تشویق کردن. - کنعانی و یوسفی عکس خامنه‌ای رو با یک HERO بزرگ کنارش استوری کردن. - علیرضا جهانبخش، ۱۷ نوامبر ۲۰۲۲ (در خلال کشتار مردم توسط جمهوری اسلامی): تمرکز ما روی فوتبال است و نه مسائل سیاسی!

IG: aniiiyaw._

یه داستان غمگینی که اکثر ما داریم‌اینه که شانس امتحان کردن اکثر چیزا رو نداشتیم. همه چیزو دیر، بی موقع، کج و کوله و نصفه نیمه تجربه کردیم. از عشق و سکس و سفر گرفته تا اعتراض و کوچ و مدنیت و مدرنیته و پس و پیشش. تنها چیزی که کاملا درست درکش میکنیم خشمه. خشم تنها تجربه ی واقعی ماست.

شما که نبودین، با Rai و Il piccolo و روزنامه‌های کوچیک دانشگاه مصاحبه کردیم، مرگ خامنه‌ای رو جشن گرفتیم، انجمن دانشجویی برای ایرانیای مقیم این‌جا راه انداختیم، جنگ شد خوشحال شدیم فکر کردیم اینا می‌رن، مناظره سیاسی کردیم، بالا رفتیم و پایین اومدیم و هرکاری که کردیم، در من این حس که تلاشام به درد نمی‌خوره از بین نرفت. انگار که لکه‌ی کوچک محوی باشم در صفحه بزرگ سیاه این داستان. نوشتنم نمیاد. سوگ زیاده و درگیر زندگی عادیم. هر چی می‌خوام بنویسم به این فکر می‌کنم که اهمیتی نداره وقتی جان‌های فراوان از دست دادیم و تغییر تدریجیه و بها سنگین.

"اگه خواستی بنویسی منو یک بار دیگه، لحظه‌هام‌و لحظه‌ی پوچ دقایق بنویس."

من به شدت در این شهر مانده‌ام. آن هم در این شهر بی‌پرنده و نادرخت. هنوز صدای پرنده نشنیده‌ام (چون پرنده نیست، صدایش هم نیست.) در همان امیرآباد خودمان توی هر درخت نارون یک خروار جیک جیک بود. نیویورک و جیک‌جیک؟ توقعی ندارم. من فقط هستم. و گاهی در این شهر گولاش می‌خورم. مثل این‌که تو دوست داشتی و برایت جانشین قورمه‌سبزی بود... الهام گولاش کمتر است. غصه نباید خورد. گولاش باید خورد، و راه رفت، و نگاه کرد به چیزهای سر راه. مثل بچه‌های دبستانی، که ضخامت زندگی‌‏شان بیشتر است. می‌دانی باید رفت بطرفِ و یا شروع کرد به. من گاهی شروع می‌کنم. ولی همیشه نمی‌شود. هنوز صندلی اطاقم را شروع نکرده‌ام. وقت می‌خواهد. عمر نوح هم بدک نیست. ولی باید قانع بود و من هستم.

از نامه‌ی سهراب سپهری به احمدرضا احمدی ‌

بچه‌های خارج از ایران، ایشون خیلی شیوا بیان کردن مطلب رو. از اونجا که روی سر من بمب نمی‌ریزه می‌تونم با خویشتن‌داری بیشتری بگم که «به خودتون مسلط باشید، عزیزان.»🙏 + جداً. پرینت بگیرید بزنید به در و دیوار خونه‌تون که بهتون یادآوری شه و ادامه بدید.