MEDinfinit

مثبت‌اندیشی همیشه به معنی حال خوب داشتن نیست. گاهی بین «مثبت فکر کردن»، «پذیرش احساسات» و «مثبت‌گرایی سمی» مرز باریکی وجود داره. مثلاً: پذیرفتن یک احساس ناخوشایند، به معنی غرق شدن توی اون احساس نیست. می‌تونی غمگین باشی، بدون اینکه اجازه بدی غم تمام زندگی‌ات رو در بر بگیره. عصبانی بودن هم به این معنی نیست که باید هر رفتاری که در لحظه به ذهنت می‌رسه انجام بدی. می‌شه خشم رو شناخت، پذیرفت و بعد درباره‌ی واکنش بهش تصمیم گرفت. از طرف دیگه، اینکه به خودت بگی «همه‌چیز درست می‌شه» همیشه نشونه‌ی مثبت‌اندیشی نیست. گاهی این جمله فقط راهیه برای اینکه با چیزی که واقعاً سخته، روبه‌رو نشیم. مثبت‌اندیشی سالم، واقعیت‌های سخت رو حذف نمی‌کنه. می‌تونی امیدوار باشی و هم‌زمان خسته باشی. می‌تونی قدردان چیزهایی که داری باشی و برای چیزهایی که از دست دادی غصه بخوری. می‌تونی به آینده فکر کنی و در عین حال اعتراف کنی که امروز روز سختی بوده. پذیرش هیجان یعنی به احساساتت اجازه بدی وجود داشته باشن، بدون اینکه مجبور باشی به خاطرشون خودت رو سرزنش کنی یا حتماً بر اساس اون‌ها عمل کنی. شاید گاهی به جای اینکه از خودمون بپرسیم «چطور مثبت فکر کنم؟» بهتر باشه بپرسیم: «الان دقیقاً چه احساسی دارم و این احساس داره درباره‌ی چه چیزی به من می‌گه؟» @MEDinfinit🌱