عرشیا قنبری

گره از روسریِ گل‌بهیت آروم وا کردم چشامو با پریشونی زلفت آشنا کردم حنای موی سرخ تو، منو یاد ننم انداخت میون سبزی اون دشت از چشمش حیا کردم چشامو توی حجم موت قایم کردم و گفتم: «که ابراهیمتم!» بعدش گلستان رو نگا کردم بهم گفتی: «چته آقا؟ نمی‌بافی؟ ببندم باز؟»؛ بهت گفتم: «نه خانم جان، ببین... موتو سه‌تا کردم...» یکی این‌ور یکی اون‌ور، در گوشای تو گفتم: «که تنها آدمیم که، یه دریا جابه‌جا کردم.» یهو سیلی باد و مشت خاک و گِل، چشامو بست میون اون‌همه طوفان، یه لحظه پلک وا کردم: نبودی، دشت خالی بود، انگشتم حنایی بود نگشتم دیگه دنبالت، به مردن اکتفا کردم. #عرشیا_قنبری گ