𝑷𝒂𝒑𝒊𝒍𝒍𝒐𝒏

نمی‌دونم چی‌ درسته، چی غلط. از تمام چپ گفتن‌ها و راست گفتن‌ها و‌ دسته‌بندی کردن آدم‌ها خسته‌ام. انگار با جعبه‌های توخالیِ پوشالی طرفیم، که هرکسی با هر ظن و گمانی بهش برچسبی می‌زنه، مرز‌ بندیش می‌کنه و‌ در آخر با همون پیش‌فرض‌، قضاوتش می‌کنه و تنها اینجا رهاش نمی‌کنه. براش حکم‌ هم صادر می‌کنه. انقدر چپ و راست گفتن‌ها زیاد شده که این روز‌ها هرکدومشون دکّان صد فرقه‌ای شدن. چپِ ملی، چپ رادیکال، چپِ جهانی، چپِ زهره مار و... من نمی‌دونم، هیچی از سیاست و این بازی با کلمات نمی‌دونم ( البته شوخیه این حرف، چون آدمِ خاورمیانه، سیاست نفس می‌کشه، سیاست می‌بلعه، سیاست زندگی می‌کنه و با سیاست می‌خوابه. تو خوارمیانه، هر آدمی، سیاست‌مداره) فقط می‌دونم همه‌ی آدم‌ها، با هر بینش و آیینی، باید شونه به شونه‌ی هم به ایستند. وضعیت حال، فقط این همدلی، هم‌ایستادگی، هم‌راهی و هم‌سایگی رو‌ می‌طلبه. نه حرف‌های قلمبه سلمبه‌یِ پیچیده‌یِ آکادمیک. این روز‌ها بزرگ‌ترین چیزی که آزارم می‌ده. اینه که داریم از این دگرگونی و جنبش بزرگ، آدم‌های معتقد رو حذف می‌کنیم. (آخخ که چقدر دلم از این پره، و می‌تونم ازش حرف بزنم) نمی‌خوام شعار بدم، ولی یادمون نره آزادی خواهد مرد، اگر تنوع رو بکشیم. رئیس مزرع رو فراری ندیم، که یه خوکِ دیگه پروش بدیم و جاش بکاریم.