𝘭𝘦 𝘷𝘦𝘯𝘵 𝘭𝘦𝘴 𝘱𝘰𝘳𝘵𝘦𝘳𝘢

آن شب خدا مرده بود.

و باز هم به یادِ تو رها..

اگر پیج عکاسی دارید بفرستید برام

در دلش جنگ‌هایی بود که هیچ‌کس نمی‌دید. او از رنج نمی‌ترسید؛ از بی‌معنایی می‌ترسید. برای همین زیبایی‌هایِ کوچک را مثل گنج نگه می‌داشت. دنیایش پر از تضاد بود؛ اشک و لبخند کنار هم. می‌دانست انسان بودن یعنی همین نوسان دائمی. و همین نوسان، روح او را به داستانی قابل لمس تبدیل می‌کرد. روح او مثل اتاقی نیمه‌روشن بود؛ نه کامل تاریک، نه کامل روشن. در آن نیم‌روشنایی، معنا شکل می‌گرفت. به رنج نگاه می‌کرد مثل جایی که باید از آن عبور کرد، نه زندان. به شادی نگاه می‌کرد مثل هدیه‌ایی کوچک، نه معجزه‌ایی دور. او یاد گرفته بود از کوچک‌ترین نورها مراقبت کند. چون می‌دانست گاهی همان نورهای کم‌جان، نجات‌بخش‌اند. جهان برایش میدان قضاوت نبود؛ میدان تجربه بود. درد برایش نشانه بود، نه شکست. شادی برایش لحظه بود، نه سرنوشت. لبخند می‌زد، حتی وقتی چشم‌هایش حرف دیگری می‌زدند. انسانی بود میان اشک و آگاهی؛ ترکیبی کمیاب و زیبا. می‌دانست زندگی کنار زخم‌ها ادامه دارد، نه بعد از آن‌ها. روحش بلد بود آرام بماند، حتی وقتی جهان تند می‌چرخید. همین آرامشِ شکسته، او را به انسانی نادر تبدیل می‌کرد.

پیجی داری که کارهای عکاسیتو رو اونجا گزاشته باشی؟

آدما.

قرار بود یه توت مارو نجات بده !

کاش ایرانی نبودم؛ آدم نه می‌تونه عاشقِ اینجا باشه و نه می‌تونه تنفر رو حس کنه. نه می‌تونه دل بکنه و نه می‌تونه فراموش کنه. نه می‌تونه بره و نه می‌تونه بمونه. و مهم‌تر از همه، نه می‌تونه زندگی کنه و نه می‌تونه از زندگی دست بکشه.