گیلاسِ ناناس.

در دلم چیزی ویران شده، چيزي که نمی‌دانم چیست و اظطراب و دل شوره مثل مِهی در ته دره ای بی آفتاب جایش را گرفته است. باید خودم را بالا بکشم. به سوی روشنایی سبز و چشم انداز های دور.

بعد از حدود یک ماه و نیم امروز رفتم اینستا و پسر چقدر دوررم از اونجا.

در شرقی ترین حالت ممکنم.

من اناری را،می کنم دانه، به دل می گویم:خوب بود این مردم، دانه های دلشان پیدا بود

گمشده ام گمشده ام ميان ابرها و مه، معلق ام ببينمم.

و بالاخره آخيشِ روح

مبتلا به عارضه ضبط و نگهداری وقایع.

وسط خوندن خسرو و شیرین خوابم برد و حدود دو ساعت رو در در اون احوالات با خسرو پرویز و شیرین سپری کردم.

عزیزم کاش می‌توانستم تو را روی این صندلی کنار خودم بنشانم، در برت بگیرم و چشم‌هایت را تماشا کنم. حالتی از تیمارستان را در زندگی خودم احساس می‌کنم،بی‌گناه و در عین حال خطاکار،نه در یک سلول،بلکه در این شهر زندانی شده‌ام. نامه به فلیسه فرانتس کافکا

شما را فرا می‌خوانم به ١۴١۵١۶کیلومتر فاصله گرفتن از انسان های حسود.

گفتم: «کوشی؟ میشه ماه من باشی؟» خندیدی، کج. مثل همیشه...

آیا بهتر نبود که می ‌رفت و در قبر خود می ‌خوابید و می ‌گذاشت رویش خاک بریزند؟! بدونِ وحشت از خدا می ‌پرسید که آیا واقعا خیال می کند مخلوقاتش از آهن درست شده‌اند که بتوانند این همه درد و بدبختی را تاب بیاورند؟! _ صد سال تنهایی

کاش میشد آن را بوسید)