t e l e p a t h テレパシー能力者 ᓷᓺᓺᕿᔍᕣᒔᖍ
Canal cerrado
In loving memory of her smile; We will always love you. شاید این قرن یک قرن دلوزی باشد. Gnarly 🌊👾⚡️ radical 🌈🦄🔮♠️👑🌠🌩 on the block I'm magical 🔮✨🌙🕶🎇🔭🌌
Mostrar más884
Suscriptores
-124 horas
-57 días
-1330 días
Archivo de publicaciones
This Deleuzian Century
Art, Activism, Life
Volume Editors: Rosi Braidotti
and Rick Dolphijn
According to Gilles Deleuze (1925-1995) philosophy is not for the privileged few or the specialized ones: it is an activity that appeals to anyone who is attuned to the desire for the ethical life.
The original contributions presented in this volume aim to set these ideas to work in contemporary practices, exploring the ways in which Deleuze’s thought continues to be relevant at the start of the 21st century. As a product of the “Deleuze Circle”, an open collaboration between academics situated in the Low Countries started in 2008, the chapters in this book contribute to our ongoing conversations on how to live the ethical life today in academia, in art but above all in our multiple ecologies of belonging.
Repost from t e l e p a t h テレパシー能力者 ᓷᓺᓺᕿᔍᕣᒔᖍ
زیرشاخه Slushwave که در آثار میانی تلهپث توسعه یافت را میتوان با سمپلهای چندلایه، Reverb های شدیدتر از معمول و با بهرهجویی از استتیکِ تبلیغات دهه 80ای شرقی شناخت. به نظر من میتوان آثار این سبک را پلی میان آثارِ رویامحور دریمپانک و آثار مقدم Vaporwave کلاسیک (با آن تمرکز معروفش بر پستمدرنیسم، مصرفگرایی و کاپیتالیسم) دانست؛ گویی اینجا بود که هنرمندان متوجه پتانسیلِ Vaporwave خارج از حالت Parody و انتقاد اجتماعیاش شدند.
اثر پیشِ رو از گیراترین، ریتمیکترین و دلنشینترین کارهای تلهپث در سبک Slushwave است.
و اگر بتوان به ترانهای برچسب «برزخ» را چسباند، این شایسته «عشق بینهایت» است. میتوان این آهنگ را چون جغدی تاریک و نابینا که محرم خوابهای افیونزده ماست دانست. اواسط ترانه، حس التماس ترسناکی به خواننده القا میشود و آن گفته فاوست به مفیستوفلس («اگر این یک رویاست پس مرا بیدار نکن») به اندوهناکترین شکل ممکن واژگون میشود:«اگر این یک کابوس است پس مرا بیدار نکن»
چرا که این کابوس تنها چیزیست که من دارم. چرا که در این کابوس من هنوز از پشت روزنهای، محوِ نگاه دختری که بر رودی گذرا به پیرمردی گل میدهد، هستم.
Repost from t e l e p a t h テレパシー能力者 ᓷᓺᓺᕿᔍᕣᒔᖍ
تنها من نیستم که «یک شب دیگر با هم» را سایکدلیکترین اثر تلهپث میدانم. مگر میشود که آن 88 دقیقه و 88 ثانیه هیپنوتیزم مشوش و اتسمفریک با آن سمپلهای صداییِ ناموزون را چون یک کابوس تراژیک ندانست که در آن همه چیز در یک چرخه بیآغاز و بیپایان انداخته شده است که با وجود آشفتهساز بودنش، تنها یادی است که از یک رویای تبآلود تلخ و شیرین داریم.
آهنگ اول (که به نظرم زیباترین آهنگ این آلبوم دو آهنگیست)،کرختی جنونآوری را به شنونده اهدا میکند با لطافت زخمزنندهای حس گذر زمان را از او میگیرد.
https://www.youtube.com/watch?v=Bpm9_ePCwUs
«تا ابد زندگی کن» با آن ملودی شیرین و کودکانهاش با اکثر آثار مالیخولیایی و حزنبرانگیز تلهپث در تضاد بزرگی قرار گرفته است ولیکن مانند همه آثارش، واژه «رویایی» را میتوان به آن چسباند.
یکی از زیباترین و محبوبترین آثار سبک Vaporwave که با سمپل فوقالعاده ماهرانهاش، به یک کلاسیک تمام عیار در این سبک تبدیل شده است.
شادی معصومانه و چابکی زندگیآفرینی در این آهنگ نهفته است که با تداعی شبهای خنک تابستانی در کودکیام، مرا بسیار به وجد میآورد.
