به راه خود.

ای‌کاش راحت می‌شدیم، ای‌کاش می‌مردیم.

الان باید جشن عروسی گرفته می‌شد و شیرینی معافی سربازی‌اش خورده می‌شد. نه اینکه کل روز در مسجد باشیم و قبرستان.

با این دلتنگی حبس شده در سینه و صدایمان چه کنیم؟

ای‌کاش خبر مرگمان آید. چون در آن لحظه، ما حقیقتا خوشحالیم.

ای‌کاش برویم در کنار امانت‌مان در آسمان‌ها.

همه دعا می‌کنند تا بمیرند من هم جزو آن همه‌ای هستم که سخن می‌گویم، می‌دانم اگر یکی از آن‌ها بروند، ما حتی مرده‌تر هم می‌شویم. ای‌کاش یکی نمیرد، همه بمیریم.

به همه گفتم بروند، نشستم و روی صندلی کنار خانه‌ی جدیدش، با گریه حرف زدم.

چهل روز شد. چهل روز که او را ندیدم. امروز با گریه شروع شد، با گریه شب شد(حتی حالا که در کافه‌ای نشستم که او بود) و با گریه اتمام خواهد یافت.

به‌هرحال شاید اگر پدربزرگ از شخص دیگه‌ای طلب خیر و برکت می‌کرد، زندگی ما این‌شکلی غرق در غم و سوگ نبود. خدا شخص درستی نبود پدربزرگ، شیطان شاید باوجدان‌تر باشه.

بابابزرگ باید به‌جای گفتن جمله‌ی "خدا خیر و برکتتون بده" به ما، بگه "خدا خیر و برکتمون بده" اما بابابزرگ خسته نمی‌شه از خواستن همه‌چیز برای ما و خواستن هیچ‌چیز برای خودش.

من خاکستری هستم در نسل خودم، ققنوس نیستم که باز جان بگیرم. تنها یک خاکسترم. یک شخص سوخته.

مثل یک خاکستر در نسل خودم زندگی می‌کنم و مثل یک پیرمرد با جوان‌های نسل خودم صحبت می‌کنم.

لعنت به این سال. این سال که ما رو نمی‌کشه، ولی کسانی که دوست داریم رو می‌کشه.

دردهامون هم هرسال و هرثانیه، با ما بزرگ‌تر و بزرگ‌تر می‌شن.

"این روزها توی آهنگ‌هایی که یک زمانی دوستشون داشتی زندگی می‌کنم."

امشب وقتی فیلم خندیدنت را دیدیم، همگی اشک ریختیم.

تنها خانواده و کشورِ آدمی‌ست که ارزشی حقیقی دارد.