گمشدگان برای همیشه

ارتباط داشتن با آدم های خودشیفته، مثل پریدن تو کوره ی آتیشه، همون لحظه نمیکشتت، اونقدر زجرت میده و میسوزونت که به مرگ خودت راضی میشی.

من سهم خودم رو از انسان بودن انجام دادم، بد نبودم، آسیب نزدم، فحش ندادم، مهربونی کردم و لبخند زدم. اما از اینجا به بعد آرامش خودم مهم تره.

با آدم بالغ معاشرت كنى ميفهمى اصن چيزى به اسم روابط پیچيده ی انسانى وجود نداره.

نمیدونم تا چقدرِ دیگه میتونم تظاهر کنم که حالم خوبه.

چند وقتیه که دیگه برام مهم نیست پام بره رو خط موزاییکا.

من اعتراف میکنم ترسیدم؛ قوتمو از دست دادم، دستام توان بلند کردن جسم سنگینمو از روی زمین ندارن.من اعتراف میکنم تو دلم آشوبه ،مسیرم طولانی تر شده، سراب ها جلوی دیدن واقعیت هامو گرفتن! اما تو میگفتی اگه یه وقت این حالو داشتی اگه فکر کردی دیگه کاری از دستت برنمیاد اگه فکر کردی چیزی برای از دست دادن نداری اون روز همه ی جونتو بریز تو پاهات بلند شو وایستا، و یه لبخند عمیق بزن چون وقتی چیزی برای از دست دادن نداشته باشی شجاع تر میشی؛ توهم ترسو بنداز دور شجاع باش و بخند.

توی بی حوصله ترین، بی ذوق ترین، خسته ترین حالت خودمم.

قدردان بودن، قد جایگاهتو بالا می‌بره.

میگفت به سمت بی زبان ها برید، خوش زبان ها حیله گرند.

به نظرم خیلی جدی گرفتیم دنیارو.

باید اونقدری سرگرم باشم که غم جایی برای موندن پیدا نکنه.

شد شد نشد دیگه حوصله ندارم بشه.هرچه باداباد.

من دیگه منِ قبلی نیستم.

پای قولی که به خودت میدی بمون.

چیزی که نکشتت، تغییرت می‌ده، اما چیزی که بکشتت، آدم دیگه‌ای متولد می‌کنه.

خودمم نمیفهمم این همه وقت واسه تلف کردنو از کجا میارم.

من از درون دارم با ده بیست نفر می‌جنگم.

توی زندگيت فكر كن همه بيشعورن، اينطورى كمتر اذيت ميشى!

من یه معذرت خواهی به همه بدهکارم که گاهی عصبی میشم و ساعت ها میرم تو اتاقم، ولی واقعا هیچی خوب پیش نمیره، هیچیِ هیچی خوب پیش نمیره.