کافِه اَبَدیَتــْ

گاه گاه یادمان کن ای رفیق، می‌رسد روزی که بی‌هم می‌شویم.

با چشم‌هات حقیقت رو ندیدی پس با صورت می‌خوری به واقعیت.

امیدوارم غیبت من آرامشی به تو بدهد که عشق من نتوانست.

سایه‌ها تکامل پیدا کردند و تبدیل به تاریکی شدند و آرام آرام ما را بلعیدند.

اصلا یک روز هم تو کوچهٔ ما عروسی بشود به چه دردی می‌خورد، تو کوچه دو تا آدم کشتند، سپیدارمان را قطع کردند و همسایه‌ها با هم سلام علیک ندارند.

پرنده‌ها به میوه‌های شیرین رحم نمی‌کنند.

با من از پریدن با بال شکسته چیزی نگو من بادبادکم توی طوفان کشته‌ شد من حرف‌هایم را از پنجره بیرون می‌ریزم و نگاهم را با امتداد دیوار شریک می‌شوم تنهایی برای من دیگر شاعرانه نیست بیشتر شبیه آب خوردن از یخچال است یک اتفاق روزمره و یک خنکی کوتاه گاهی حالا چای هم می‌خوریم ولی خب آب بیشتر... "تکیده"

پنجره آخرین امید من برای دوباره آغوش توست.

‏چه کردیبا من، زخم‌هایم یادم نمی‌رود با اینکه خودم را یادم نمی‌آید؟

من سورولمیشام، یردن سوپورون پیکریمی دای سینمه گیرمیر نفسیم، گوتارین کیفریمی "تکیده"

https://t.me/BiChatvBot?start=sc-256041-DZLsSeJ موزیکی، چیزی...

گاهی نگاه یک زن کافی‌ست تا خود را صد بار در آیینه بنگری.

آقا یک پاکت سیگار خریده‌ام بشینیم تا صبح بکشیم، چای را دم کن فعلا.

قصهٔ روز و شب من سخنی مختصر است روز در خواب و خیالاتم و شب بیدارم... "اخوان ثالث"

من به مرگم راضی‌ام اما نمی‌آید اجل بخت بد بین زین اجل هم ناز می‌باید کشید "بیدل دهلوی"