«آبنبات هل دار »

گل سرخم چرا پژمرده حالی؟ بیا قسمت کنیم دردی که داری بیا قسمت کنیم،بیشش به من ده که تو کوچک دلی،طاقت نداری...

-بابا طاهر-

هر بچه‌ای که به این دنیاٰ میاد، با خودش یه کوله بار از لوازم و ابزارِ مخصوص به خودش میاره. یکی تو کوله‌ش خط‌کش و روان‌نویسِ راپید و مقواس برای نقشه‌کشی، یکی قلمو و آبرنگِ وینزور برای نقاشی، یکی کیفِ گیتار و کلی برگه راهنمای موسیقی. تصور کن گروه گروه بچه‌ی قد و نیم‌قدی که ما بودیم. مایی که یعده‌مون از همون اولش روپوش پزشکی داشتیم و یعده‌مون مکانیک بودیم… بعد نشستیم پشتِ میز کلاس اول ابتدایی و بهمون گفتن باید یه خروار کتاب بخونید و تو همش صدآفرین بگیرید! یادتونه حتی توی دفتر کسانیکه خط خوبی داشتن یا نمره ۲۰ میگرفتن برچسب میزدن؟ یادتونه چه حس بدی میگرفتیم وقتی یکی دفترِ پر ستاره‌ش رو نشونمون میداد و ما مدام مجبور بودیم باهاش رقابت کنیم؟ ما مجبور بودیم همونقدر که تو زبان خوبیم، زبان عربی رو هم مثل طوطی صحبت کنیم، تو منگنه قرار میگرفتیم و تا طلوع فرمول و تاریخ و .. حفظ میکردیم و حتی نمیدونستیم قراره اینا کجای زندگی به کارمون بیاد. ما نابغه های کوچیکی بودیم که کوله‌پشتی‌ها و ابزار تخصصی‌مون رو گرفتن و ریختن دور. بعد بهمون گفتن که باید یه بچه معمولی باشیم و برای یه معمولی بدون علاقه مسیر رو طی کردن تلاش کنید کنکور همون قوانین و سِیر پیشرفته‌ی دبستان و راهنماییه. ما فقط وقتی میتونیم رتبه‌ی خوبی بگیریم که تست اکثر درس‌ها رو نود یا صد زده باشیم. این یعنی من بعنوان سیستم آموزش، خونواده، آشنا، رفیق و غیره: «نه تورو میشناسم، نه میخوام بدونم تو کوله‌ت چی داشتی! و نه حتی برام جالب و جذابه که تو میتونی یه موسیقی‌دان یا یه اسطوره تو نویسندگی باشی. برای من فقط این مهمه که تو، بیوفتی وسطِ یه بازی و دومینو … که از لحظه‌ی شروعش غمگین و مضطربی تا لحظه‌ی آخر! برای من فقط این مهمه که بعد از ده سال آموزشِ غلط، باز هم مشغول رقابت و جمع کردن ستاره باشی! من بعنوان این سیستم و شیوه‌ آموزشی، فقط دنبال اینم که با خلقتت بجنگم. و با دستهای خودم اسطوره‌ی درونت رو بکشم…» میخوام بهت بگم! کنکور آخرِ دنیا نیست! هرچی هم شده باشه، تو هنوز کوله پشتیِ خودت رو داری. به اصلِ وجودت برگرد… دوست قشنگم میدونم فردا رو به بهترین شکل از تلاش هات نتیجه رو میگیری 🩷✨️

برای تویی که قراره فردا بری سر جلسه ی کنکورت 🌱☁️💕

چه دشوار است گفتگو با دل‌هایی که حرمت مهر را در ترازو نمی‌نهند، و چه جان‌فرساست هم‌نشینی با کسانی که هر نشانی از لطف را به حساب دین می‌نویسند، نه بخشایش. تو را نیکی کردم، نه از برای پاسخ، که برآمده از طینتی بود که به لطافت انس آراسته بود. اما دریغا، تو آن را نه آیینه‌ی کرامت، که آئینِ وظیفه پنداشتی. کاش اندکی در طبع خویش تاملی داشتی، تا درمی‌یافتی که محبت، نه وظیفه است و نه عادت؛ نعمتی‌ست که در کوچه‌پس‌کوچه‌های روزگار، جز در خانه‌ی فهم و فرزانگی مأوا نمی‌گیرد. و تو، که آن لطف را به دیده‌ی طلب نگریستی، هرگز نفهمیدی که بخشش، بر دلِ بزرگ می‌روید، نه بر شانه‌ی مکلف. تو نه ناسپاس بودی، که این واژه، خود بر مدار فهم می‌چرخد؛ بلکه غریبه‌ای بودی در سرزمینِ درک، بی‌نقشه، بی‌راه، و بی‌نیاز از چراغی که محبت روشن می‌سازد... و من، امروز بیش از همیشه، به خاموشیِ دل خو کرده‌ام؛ چرا که دانستم، نور را باید به خانه‌هایی فرستاد که پنجره‌ای گشوده دارند، نه دیواری بلند.....

بعضی موقع‌‌ها آدم‌ها یه کارایی می‌کنند که اونقدر دور از ذهنه، فقط از دور نگاهشون می‌کنی و با غصه تو دلت می‌گی: ای بابا :((

روز کسانی که سکوت را می‌شنود، نجوای خاموش دردها را درک می‌کند، با نگاهی آرام، و کلامی سنجیده، شکاف‌های جان را مرمت می‌بخشد حضورش چون نوری است در میانه‌ی تیرگی‌های بی‌نام، سکوتش، طنین امید در دل‌های فراموش‌شده، و دستانش، پل عبور از تلخی به سرزمین آرامش. به پاس آنان که واژه‌ی "انسان" را ورای نام‌ها و نقش‌ها معنا کرده‌اند، و به احترام آنان که اندوه دیگران را خاموش در جان خود حمل کرده‌اند تا امید را بیافرینند، روانشناس، نه فقط شنونده‌ی واژه‌ها، که فهمنده‌ی رازهای ناگفته‌ی روح است؛ نه تنها پژوهشگر اندیشه‌ها، که احیاگر امیدهای خاموش. و نه تنها درمانگر زخم‌های دیده، که مرهمِ جراحت‌های نادیده‌ی دل... درود بر آنان که با شعله‌ی آگاهی و مهربانی، جهان را گرم‌تر می‌کنند درود بر آنان که بی‌هیاهو، در دل تاریکی‌ها چراغ می‌افروزند...

روزت مبارک، ای همراه خاموش رنج‌ها و رویاها🩷

🪽🌱

تو مرا جان و جهانی چه کنم جان و جهان را ... ✨️♥️