My empty note

-هفتم مهر، هزار و چهارصد و پنج هفته‌ی اول دانشگاهِ نه‌چندان آسون.

"اگر قلبم را بشکافم و آن را به روی قلب تو بگشایم آیا با من زیر تمام این دریاها دراز می‌کشی؟"

Don't خانم اجازه me.

از ساید افکت های شروع مدارس اینو باید بگم که دانش‌آموزام اومدن سر کلاس و به‌جای تیچر، "خانم معلم" صدام می‌کنن:)

لعنت بر استادی که بخاطرش ۸صبح بری دانشگاه و خودش تو خونه‌ش خوابیده باشه.

از امروز خسته‌م. کاش زودتر تموم شه.

I’ve had to say goodbye to her three times.

و اگه براتون سوال میشه، باید بگم‌ که نه، هرگز ذوق و انرژی‌ای که سر مدرسه رفتن داشتم رو برای دانشگاه رفتن نداشتم و فکرنکنم هرگز داشته باشم براش. همین‌که می‌دونم قراره از ۳روز دیگه وارد اون محیط بشم به اندازه‌ی کافی روزم رو زهرمار می‌کنه، چه برسه به داشتن شوق و علاقه بهش.

نمی‌دونم ۲ونیم صبحِ اول مهر اینا چیه می‌گم، ولی فکرکنم یکم زود به اون نقطه‌ای رسیدم که بزرگترا بهم می‌گفتن "قراره دلت برای مدرسه رفتن تنگ بشه" .

احتمالا این، چون منِ اون موقع باور داشت. باور به موفقیت، باور به رشد، باور به تغییر دادنِ چیزهای نادرست، باور به "میشه"، باور به توانایی‌هاش و هرچیز ناممکنی که از نظرش می‌تونست ممکن باشه. صرفا می‌دونم از دست دادن باور آدم نسبت به خودش، بد دردیه.

نمی‌دونم حالا دلتنگ مکانش یا خاطراتش یا آدماش یا ورژنی از خودم که تو اون دوران بودم.

یه چیزی از درونم فکر‌ می‌کنم همیشه قراره دلتنگ مدرسه باشه.

دروغ چرا دلم برای دبیرستان تنگ شد، بدون کنکور فقط چرت و پرت بگیم با بچه ها

یه چیزی از درونم فکر‌ می‌کنم همیشه قراره دلتنگ مدرسه باشه.

نمی‌دونم چطوری بگم که حق مطلب ادا شه بچه‌ها جون، واقعا توانایی تحمل فشار روانی‌ای که دانشگاه بهم وارد می‌کنه رو ندارم.

اینم بمونه از آخرین روزای خوش قبل از شروع دانشگاه و بدبختی‌های جدید.

-بیست و پنجم شهریور، هزار و چهارصد و پنج

+پر از تجربه‌های جدید بود برام و عاشق دوستامم💞💞