•یادداشت های زیرِ تخت•

صبح که چشم‌هایم باز شد، ناامیدی آنجا بود. مثل حادثه‌ای ناگهانی و مانند اندوهی که دلیلی روشن داشته باشد. بیشتر شبیه نوری بود که از پنجره وارد اتاق می‌شود؛ بی‌صدا، بی‌دعوت و اجتناب‌ناپذیر. برای چند لحظه به سقف خیره ماندم و به این فکر کردم که روز دوباره آغاز شده است. این واقعیت به‌تنهایی کافی بود تا احساس خستگی کنم. از تخت بیرون آمدم، قهوه‌ای آماده کردم و پشت پنجره ایستادم. خیابان مثل همیشه بیدار بود. آدم‌ها در رفت‌وآمد بودند، ماشین‌ها عبور می‌کردند و زندگی با نظمی که هیچ‌کس درباره‌اش سؤال نمی‌کند ادامه داشت. همیشه برایم عجیب بوده است که جهان چگونه می‌تواند با این اطمینان به حرکتش ادامه دهد، در حالی که هیچ توضیحی برای حضور ما در آن ندارد. روز را به همان شکلی گذراندم که روزهای دیگر را. کارهایی انجام دادم که می‌شد انجام ندهم و حرف‌هایی زدم که اگر نمی‌زدم، اتفاق مهمی نمی‌افتاد. ساعت‌ها از کنارم عبور کردند، بی‌آنکه چیزی به من اضافه کنند یا چیزی از من کم کنند. گاهی احساس می‌کنم زمان نه رودخانه‌ای جاری، بلکه اتاقی بسته است؛ ما فقط از یک دیوار آن به دیوار دیگر قدم می‌زنیم و خیال می‌کنیم در حال پیش رفتن هستیم. حالا نیمه‌شب است. در ایوان نشسته‌ام. سیگاری در دست دارم و دود آن آرام در تاریکی حل می‌شود. شب ساکت است. آن‌قدر ساکت که می‌توان فاصله‌ی میان دو فکر را شنید. به گذشته فکر می‌کنم، اما نه با حسرت. حسرت مستلزم این است که آدم باور داشته باشد چیز ارزشمندی را از دست داده است. من دیگر مطمئن نیستم. گذشته بیشتر شبیه مجموعه‌ای از روزهاست که اتفاق افتاده‌اند. بعضی روشن‌تر، بعضی تاریک‌تر. بعضی با آدم‌هایی که دیگر حضور ندارند و بعضی با رؤیاهایی که دیگر حتی به یاد نمی‌آورم چرا برایم مهم بودند. وقتی به آن سال‌ها نگاه می‌کنم، بیشتر از هر چیز، بیگانگی را به خاطر می‌آورم. بیگانگی با دیگران، با جهان و گاهی حتی با خودم. شاید انسان از لحظه‌ای که به دنیا می‌آید، در جست‌وجوی معنایی است که وجود ندارد. سال‌ها صرف ساختن پاسخ‌هایی می‌کند برای پرسش‌هایی که هرگز جوابی نخواهند داشت. عشق، موفقیت، ایمان، آینده؛ نام‌های مختلفی برای یک خواسته‌ی واحد. اینکه باور کنیم همه‌ی این‌ها به چیزی ختم می‌شوند. اما شب‌ها، وقتی همه چیز ساکت می‌شود، این باور ترک برمی‌دارد. آن وقت آدم می‌فهمد جهان نه دشمن اوست و نه دوستش. جهان فقط هست. ستاره‌ها بدون توجه به رنج ما می‌درخشند. باد بدون اهمیت دادن به خاطرات ما می‌وزد. فردا از راه می‌رسد، چه منتظرش باشیم و چه نباشیم. سیگارم رو به پایان است. به نوک سرخش نگاه می‌کنم. شعله‌ی کوچکی که برای چند لحظه در برابر تاریکی مقاومت می‌کند، بی‌آنکه امیدی به پیروزی داشته باشد. شاید زندگی چیزی جز همین نباشد؛ حضوری کوتاه در دل سکوتی بی‌انتها. این فکر غمگینم نمی‌کند. آنچه غمگین‌کننده است، تلاش بی‌پایان ما برای انکار آن است. شب عمیق‌تر شده است. خیابان خالی است. فردا دوباره از خواب بیدار خواهم شد. دوباره نور از پنجره وارد اتاق خواهد شد. دوباره جهان بی‌آنکه توضیحی بدهد به حرکتش ادامه خواهد داد.