Saved Messages

حداقل می‌توانم از این مطمئن باشم که هر کس یا هر جا من را از دست بدهد امیدوارترین انسانی که می‌توانست زندگی را با همه سخت بودنش دوست بدارد، از دست داده.

سانتاماریای عزیزم! به خودم گفتم: «آرام بگیر! نمی‌توانی همه‌چیز را تغییر بدهی.» و آرام گرفتم، با وجود تمام رنج‌ها.

نیاز به کسی داشت که وقایع روزش را برایش تعریف کند و مطمئن شود آنچه بر او گذشته بی‌حاصل نبوده‌است و دنیا پشت سرش پاک نمی‌شود.

 اسرائیل شرّ مطلق است. اسرائیل ضد اسلام، ضد مسیحیت، ضد ایمان، ضد قومیت عربی، ضد انسانیت و ضد میهن است. بدتر از اسرائیل در جهان وجود ندارد. ما اسرائیل را شرّ مطلق می‌دانیم. بدتر از اسرائیل در جهان وجود ندارد. اگر اسرائیل و شیطان با یک‌دیگر بجنگند، ما در کنار شیطان می‌ایستیم. اگر اسرائیل با چپ بجنگد، ما درکنار چپ خواهیم ایستاد. اگر اسرائیل با راست بجنگد، در کنار راست خواهیم ایستاد. این است معنای «اسرائیل شرّ مطلق است» امام موسی صدر

پریشان کردی و رفتی و رنجاندی مرا، اما زمان، عشق مرا بین هیاهوی تو ثابت کرد #سید_علی_حسنی

اینجور که داره پیش میره تا صبح فردا تنها خاطره‌ای محو از اسرائیل باقی خواهد موند، انشاءالله.

اینجور که داره پیش میره تا صبح تنها خاطره‌ای محم از اسرائیل باقی میمونه.

خیبر خیبر یا صهیون 🇮🇷🇵🇸

پریشان کردی و رفتی و رنجاندی مرا، اما زمان، عشق مرا بین هیاهوی تو ثابت کرد #سید_علی_حسنی

در زمانه‌ای که انگار هرکسی وظیفه‌ی خود می‌داند درباره‌ی هر موضوعی نظر بدهد، پناه می‌برم به سکوت. به آشیانه‌ی نامرئی کوچکی که به یادم می‌آورد هر آدمی در تمام زمینه‌ها، صاحب‌نظر نیست. ابراز وجود کردن‌ مداوم و تصور مرکز جهان بودن و دهان‌هایی که بی‌وقفه می‌جنبند، شبیه زیستن در سیاره‌ای بیگانه است. باید فرار کرد و به لایه‌های زیرین سکوت گریخت. پروفایل‌هایی که به صاحبان‌شان این تصور را می‌دهند که علامه دهراند و همه به نظرات درخشان‌شان نیاز دارند، همه‌مان را به بلندگوهای متحرکی تبدیل کرده که فقط اصوات و کلمات را گاهی بی‌آن‌که چندان نظم و منطقی هم داشته باشند‌، منتشر ‌کنیم. سکوت شبیه نقطه‌ای‌ست که در انتهای جمله‌ای معنادار می‌گذاری، صبری که اجازه می‌دهد مغزت را به کار بیندازی و خویشتن‌دارانه خاموشی را انتخاب ‌کنی! مثل دمی ایستادن در سایه، وقتی که آفتاب از مستقیم‌ترین زاویه می‌تابد. سکوت، تاریکی خوشایندی است که فرصت فکر و تماشا را به تو می‌دهد، می‌گذارد در سایه‌اش کمی اطراف هر موضوع بچرخی و زاویه‌های متفاوت را در آن هنگام که دیگران عجولانه می‌خواهند در صف ابراز نظر از هم جلو بزنند، کشف کنی. سکوت مکثی‌ست در هیاهوی هستْ بودن، دهن‌کجی به دنیایی که‌ در آن، خاموشی به معنای فراموشی است.

زمانی می‌رسد که آدمی مجبور می‌شود دور از چشم همگان، تکه‌ی عظیمی از خودش و آن‌چه احساس می‌کند را بردارد ببرد و در گوشه‌ای دفن کند. فقط به‌خاطر آن‌که امکان ادامه دادن را برای تکه‌ی ترک‌خورده‌ی باقی‌مانده، فراهم آورد و امیدوار باشد که این‌بار، جوانه‌ها در طمع تَرَک‌ها باشند، نه خاک.

دیر کردی، نیمه ی عاشق ترم را باد برد

سرانجام همه‌ی آن خوش‌بینی‌ها و خیالات شیرین در ذهنت محو می‌شوند و تنها آنچه برایت باقی می‌ماند چهره‌ی زشت و کریه واقعیت است. بدترین قسمت آن، این است که باید خشم و عصبانیت را درونت سرکوب کنی. جایی برای فریاد زدن و خالی کردن خودت پیدا نمی‌کنی. مدتی می‌گذرد و حالا آثار همین خشم را نه تنها در خلق و خوی‌ و رفتارت با آدم‌ها، که حتی روی چهره‌ات هم می‌بینی! انگار شکسته و پیرتر شده‌ای …

از همه‌‌چیز به اندازه‌ی کذب‌هایی که روزانه برای خودم می‌بافم، دورم.