Nocturne

I’m not dramatic. Me:

چیجوری تابستون رو حذف نصب کنم؟

That’s why I’m in love with deep talks. The kind that stretch past midnight. tea in hand, mind unraveling, searching for the right words, the right rhythm, trying to decode the quiet language my thoughts speak in. It’s a quiet kind of thrill. That’s why I linger a little longer with my friends. That’s why it feels like a hug when they ask me for advice. That’s why I fall when someone starts talking just so I can listen… and then, I speak, and they stay to hear me too.

Most people hear you. Very few truly listen.

گاهی دلم می‌خواد همه‌ی آدم‌های موردعلاقه‌ی زندگیم رو، اون‌هایی که بودنشون زندگیم رو دل‌‌نشین‌ و نرم‌تر می‌کنه، جمع کنم و یه ساختمون بخرم که به اندازه‌ی تعدادشون طبقه داشته باشه. هر کدوم یه خونه‌ی کوچیک و گرم برای خودشون داشته باشن، پر از نور، گیاه، و تموم چیزهایی که دوست دارن. طبقه‌به‌طبقه. این‌قدر نزدیک که هروقت دلمون برای هم تنگ شد، فقط کافی باشه بریم یه طبقه بالا یا پایین و در بزنیم. به جای زنگ‌زدن بهشون، از روی خاموش یا روشن بودن چراغ خونه‌هاشون بفهمم خوابن یا بیدار. از روی آهنگی که داره توی خونه‌شون پخش می‌شه متوجه بشم حالشون خوبه یا بد. صبح‌ها با سکوت قشنگ و بوی قهوه بیدار شیم، روزا بی‌دلیل صدای خنده‌هامون توی راه‌پله‌ها بپیچه. شب‌ها با حرف‌های آروم و دلگرم‌کننده بخوابیم. لباس‌های همو قرض بگیریم، بی‌بهونه چای درست کنیم، اگه یه غذایی درست کردیم که اون‌یکی دوست داشت همه دور هم جمع بشیم. هیچ‌کس هیچ‌وقت حس تنهایی نکنه. وقتی دلمون گرفت توی فاصله‌ی دودقیقه‌ایش همدیگه رو ببینیم. حتی نوشتنش باعث شد یه نفس عمیق بکشم و لبخند بزنم. اگه می‌تونست واقعیت داشته باشه، شاید هیچ‌وقت اون لبخند از روی لبام محو نمی‌شد..

I have three personalities; I don’t talk at all, I talk too much, I talk to myself

i hate how predictable people have become. no intrigue, no build-up, just “here’s my entire personality in one sitting” like it’s a YouTube tutorial titled how to be me in 5 easy steps. whatever happened to layers? to tension? to the slow burn?? like okay… plot twist where? suspense who? give me something to obsess over. something that haunts me a little, makes me want to wonder. Why does it always have to be "ahh, I knew it!"

You look happy. Yeah, those deadlifts finally hit where they were supposed to. That mind-Muscle connection?was fire, no cap.

And on page 310 he called her tranquil as an Orchid.

اینجا همونم به موقع انجام نمی‌شه، مثلاً امروز من کلی محاسبه کردم و برنامه ریزی که یه تایمی برم باشگاه که خونه‌مون برق نیست، اونجا باشه. حالا که رفتم اونجام بعد یک ربع برق رفت :))) زندگی تو ایران از اون‌دسته طنز‌های تلخه که نمی‌دونی دیگه باهاش باید گریه کنی یا بخندی.

And I’ll always be the girl who sees beauty. in the way light rests on old pages, in a half-forgotten melody, in moments that slip by quietly but stay forever. I’ll keep finding it. in glances, in words unspoken, in the hush of the world before it rains. Always, always choosing to see the magic in the beautiful things.

I’ll always be the girl who’s in love with art, poetry, and the softness of old books. The one who still believes in handwritten letters, late-night music, deep talks about minds and memories. Drawn to history and vintage moments, to souls that feel older than time. A little in love with melancholy, with museums, with shadows and stories. with vampires, libraries, coffee at dusk, and flowers in the rain. Give me the jungle and the sea, the moon and the scent of storms.