𝖬𝗎𝗇icel.

این قضیه که متوجه نمیشم کدوم اتفاق در خوابم رخ داده و کدوم تو واقعیت کم‌کم‌ داره از کنترلم خارج میشه.

انکارِ من دشوار نیست.. اصلا منی در کار نیست، امنم حصارت نیستم.

گل می‌دهی،نو می‌شوی، من در بهارت نیستم.. زنگارهارا شسته‌ام ، دور از کدورت‌های دور آیینه‌ای رو به تو‌ام، اما کنارت نیستم..

back in my potterhead era 🫶🏻

اما کی وقت کرد انقدر سخت بشه؟

مست بود و می‌گریست و فریاد می زد ای کاش آدمی وطنش را همچون بنفشه ها... برای همه آنان که فرار کرده اند و همه آنان که در راه فرارند و همه ما که می‌خواهیم فرار کنیم چنان که فرار بخشی از ماست و ماییم که از فرار، فرار می‌کنیم

حالا گرد و خاک چراغ جادو رو می‌گیرم تا آرزو کنم از ناکجاآباد پیدات شه و بیای پیشم و دست‌هام رو بگیری. شاید اون‌جوری تونستم راحت‌تر نفس بکشم.

چقدر یک موقع‌هایی نیاز دارم کل زندگی رو تعطیل کنم و فقط به ادبیات بپردازم، داستان معاصر ایرانی بخونم، رمان‌های بلند روسی، نمایشنامه‌های پر سر و صدا و شخصیت‌هایی که جلوی چشمم راه می‌رن، مثنوی‌های راوی داستان عاشقانه، شعر نو‌یی که موقع خوندنش، لحن شاعر رو تصور کنم، مجموعه‌های کت و کلفتِ باژ و پرتقال، حتی لغت‌نامه‌‌های ته کتابخونه. نیاز دارم توی همچین هوایی، همه چیز رو ول کنم و برم لای برگه‌ی کتاب و برگ‌های پاییز، پیدا بشم.

امروز، از همون وقتایی که عصر پاییزه و می‌خوابی، بعد که بیدار می‌شی نمی‌دونی صبحه، شبه، فردای قیامته، خونه خالیه، خواب میبینی یا چی.

باید یادم باشه هر گوشه‌ی اتاق یه خوراکی‌ای چیزی قایم کنم که وقتی نصفه شب گرسنه‌م شد، اینطوری به غصه نیفتم.