مجلهٔ عسل طعم تلخ دارد.

نمی‌دونم با گریه کردن بهتر می‌شم یا اینکه مثلا خودم رو از پنجره پرت کنم پایین. ❤️

ماه پیش نگار بهم گفت صبر کن پی‌ام‌اس تموم شه بعد تصمیم بگیر ولی الان کسی نیست که این رو بهم بگه پس درحال گرفتن اشتباه‌ترین تصمیمات زندگیم هستم خدایا شاکرت هستم.

پی‌ام‌اس باعث می‌شه فکر کنم قطع ارتباط بهترین کار در جهان است.

اگر دست از انتخاب‌ کردن آدم‌های اشتباه در زندگی بردارم واقعا به مرحله عروج کردن می‌رسم.

این وسط یکی ناشناس داده لینک چنلش رو فرستاده با مضمونِ "اگر دوست داشتی". نه. دوست ندارم. من خودم رو هم دوست ندارم چه برسه به آدم‌ها.

جدا گاهی اوقات(همیشه) به این نتیجه می‌رسم که کوچک‌ترین درکی نسبت به درس عبرت گرفتن ندارم و انگار قراره تا همیشه یک کار اشتباه رو بارها و بارها تکرار کنم. بس کن آدمک نادون. بس کن.

هربار هم همین قضیه تکرار می‌شود و من هر بار همانند یک خر دوباره کار اشتباه رو انجام می‌دم.

به ورژن قدیمی خودم که تصمیم گرفت کاری رو فقط برای plotکنه لعنت می‌فرستم. خاک بر سرت ملعون. یک جو مغز نداری تو اون کله. درس عبرت هم نمی‌گیری. بدبختی پشت بدبختی. بگایی پشت بگایی. یکی نیست بهت بگه دو دقیقه آروم بگیر حیوان. مگر خرس گریزلی دنبالت کرده آخه. نادون.

نمی‌تونم تصمیم بگیرم آیا باید خودم رو بکشم یا فقط یک فنجون چای بخورم

واقعا سر یک مسائلی ناراحت می‌شم که حتی نمی‌تونگ راجع بهش حرف بزنم خدایاشکرت❤️

از ناراحتی های احمقانم با کی صحبت کنم جدی؟

الان که امتحاناتم تقریباً تمام شده ، نیاز دارم یک مدت با هیچ آدمی دیگه ارتباط نگیرم ، زیر پتوی‌ گرمم دراز بکشم و به هیچ چیز فکر نکنم.

کوچک‌ترین بخش وجود من، ضعیف‌ترین تیکه از خاطراتم، دورانداختنی‌ترین امیدم و احمقانه‌ترین صدای درونم، نوزده ساله بهم می‌گه که همه‌چیز قراره بهتر بشه درحالی که همه‌چیز بد و بدتر شده.

دفترچه کارگردانی تبدیل شده به کابوس شب‌هام.

نیاز دارم یکی ببرتم دور دور

Happy Father’s Day