Me

مغز یک سیستم ایستا نیست؛ در پاسخ به تجربه‌های شدید، از طریق «انعطاف‌پذیری عصبی» (Neuroplasticity) الگوهای ارتباطی و فعالیت شبکه‌های عصبی خود را تغییر می‌دهد. مغز انسان‌هایی که فقدان عمیق و تجربه‌های شدید را از سر گذرانده‌اند، لزوماً دیگر دقیقاً مثل قبل کار نمی‌کند. تجربه‌ی فقدان می‌تواند از طریق تغییر در الگوهای فعالیت مغزی، سازوکارهای تنظیم هیجان و حتی ارتباط میان شبکه‌های عصبی، شیوه‌ی پردازش اطلاعات و واکنش فرد به جهان را دگرگون کند. مغز برای سازگار شدن با تجربه‌ای که آن را تهدیدکننده و دردناک تلقی کرده، به‌تدریج مسیرهای خاصی را تقویت و برخی الگوهای رفتاری و شناختی را تثبیت می‌کند. در چنین شرایطی، سرسختی شناختی ممکن است افزایش پیدا کند؛ فرد کمتر به دیگران اعتماد می‌کند، در برابر تغییر مقاومت بیشتری نشان می‌دهد و برای محافظت از خود، مرزهای روانی محکم‌تری می‌سازد. چیزی که از بیرون شبیه سردی، فاصله‌گرفتن یا نفوذناپذیری به نظر می‌رسد، گاهی نتیجه‌ی سال‌ها سازگاری با فقدان و تلاش مغز برای جلوگیری از تجربه‌ی دوباره‌ی همان درد است. به بیان دیگر، فقدان عمیق فقط یک خاطره‌ی دردناک در ذهن باقی نمی‌گذارد؛ می‌تواند شیوه‌ی ادراک، اعتماد کردن، دلبستگی، تصمیم‌گیری و حتی معنایی را که فرد به روابط و جهان اطرافش می‌دهد، تغییر دهد. مغز یاد می‌گیرد که همیشه آماده‌ی از دست دادن باشد؛ و همین آمادگی دائمی، به مرور می‌تواند دیوارهایی بسازد که عبور از آن‌ها برای هر کسی آسان نباشد.

شبایی که قهوه نمیخورم میفهمم چقدر بدنم داره التماس میکنه برای خواب و قهوه مخفی میکرد این نیاز رو ! امروز صبح فقط خوردم و طبق روال هروز دیگه شب قرار بود بخورم که نخوردم و الان قشنگ چشام نیمه بازه

چقدر دوس دارم این موزیک رو..

ببخشید

برم صورتمو بشورم بپاکم پیامارو..

تمام.

و این غم انگیزه..

مَن سابق نمیشه..

این مَن که من از خودم دیدم.. هیچوقت

به مرگ خودم قسم