𝘚𝘪𝘯𝘨𝘶𝘭𝘢𝘳𝘪𝘵𝘺

یه وقتایی فکر میکنم زندگی همه دوستام داره به خوبی پیش می‌ره و همه دارن از جوونیشون لذت میبرن و انگار فقط این منم که اونا تنها دوستامن. میدونی!انگار جوونیم خیلی تنها و ساکت درحالی که هر روز دارم زور میزنم این زندگی پیش بره میگذره، و این ناراحت کننده‌س که تو تنهایِ تنهایی درحالی که عزیزانت عزیزانی دارن که باهاشون زندگی رو پیش ببرن.

موسیقی مثل سطل رنگیه که پاشیده میشه رو روزای سیاه سفیدمون.

امروز که با ماشین خیابونای حسن آباد رو بالا و پایین می‌کردیم، با دقت نگاه کردم مثل همیشه به رنگا رنگ بودنمون،تفاوت ها،بعد دوباره یادشون افتادم یاد اون همه روزسیاهی که باهم پشت سر گذاشتیم،شبایی که صبح نمی‌شدن،ثانیه به ثانیه‌ای که از استرس تیک عصبی می‌گرفتیم و برای کسایی که حتی نمیشناختیمشون نگران بودیم،بعد فهمیدیم با اینکه همه‌مون از هم دوریم چقدر به هم نزدیک بودیم.با دقت آدما رو نگاه کردم ، نگاه کردم و تصور کردم،روزی رو که از خوشحالی باهم می‌رقصیم و شادی میکنیم.الانم هنوز اون شب ها به صبح نرسیدن هنوزم تو خیابون که پا میزاری بوی خون میاد،هنوزم روی نوشته های در و دیوارا خطای سیاه کشیدن همون جور که رو زندگی ما،ولی میدونی یه چیزایی تغییر کرده ،چیزایی که آخرش مارو به مقصود می‌رسونن.امروز دیدم، برای بار هزارم دیدم که ماها با تمام رنگارنگ بودنمون یک رنگیم.

خداحافظی با چیزایی که بهشون عادت کردیم سخته.دیدن ناپدید شدن اون همه خاطره غم‌انگیزه.

آدم‌ها  موجودات متزلزلی هستن. همه اصرار دارن کسی رو که در حال بالا رفتنه بکشن پایین.حتی وقتی یکی تو باتلاق گیر کرده بهش چنگ میزنن تا خودشون رو بالا بکشن.

ما همدیگر را خیلی خوب می شناختیم، شاید بهتر از خودمان. این لزوماً به این معنا نیست که ما همدیگر را خوب درک کرده ایم. ما فقط آنقدر همدیگر را می شناختیم که می توانستیم به همدیگر ضربه‌ای بزنیم که به صورت دردناکی مهلک بود.

سوهیوک: من هنوز چیزاهایی که نمیتونم دور بندازم رو نگه میدارم،چون اونا راز هام رو تو خودشون نگه میدارن.

- BORA DEBORAH

ما در دنیایی زندگی میکنیم که نه آغازی داره و نه پایانی،آنچه که ما می‌بینیم تکرار مکررات است و همه و همه چیز جنون آمیز درحال تکرار است ولی هدف باید این باشه که از تسلسل بگریزی،دَم رو دریابی، چون اگر دم رو دریابی از این تسلسل ملال انگیز تکرار بیرون میای و به یک آگاهی و هوشیاری می‌رسی.

ما در دنیایی زندگی میکنیم که نه آغازی داره و نه پایانی،آنچه که ما می‌بینیم تکرار مکررات است و همه و همه چیز جنون آمیز درحال تکرار است ولی هدف باید این باشه که از تسلسل بگریزی،دَم رو دریابی، چون اگر دم رو دریابی از این تسلسل ملال انگیز تکرار بیرون میای و به یک آگاهی و هوشیاری می‌رسی.

خیلی دلی،خوشحال میشم نظرتون رو در مورد این سبک پست تو چنل بدونم،امیدوارم خوشتون بیاد.

یادته انگشتات نبض داشتن و گفتی فردا میاد!

هروقت دیگری رو ارجح قراردادی بدون خودت رو گذاشتی ته صف.

دوست دارم به درک تازه‌ای از خودم و مناسبات انسانی برسم برای همین می‌خوام گاردمو کمی پایین بیارم.

یه وقتایی از ملال آور ترین لحظات زندگی هم میشه یه شاهکار خلق کرد.

گاهی اوقات بهترین تصمیم برای خودت ممکنه برای اطرافیانت ناخوشایند و ناامید کننده باشه درست اما این وظیفه ما نیست همه رو از خودمون راضی نگه داریم،تو نمیتونی برای خوشحال کردن اطرافیان به خودت و روحت آسیب برسونی.

مورنینگ تون گود بعد از یه یوگای نسبتاً طولانی.